مقاله حاضر به بررسی حضور گروه های سلفی در نوار غزه و موضع آنها نسبت به جنبش مقاومت اسلامی حماس می پردازد. با توجه پیروزی حماس در انتخابات سال 2006 و در ادامه، درگیری های مسلحانه بین گروه فتح و جنبش حماس و در نهایت تشکیل حکومت حماس در غزه، بازه زمانی پژوهش از سال 2006 به بعد لحاظ شده است. در ابتدای مقاله به صورت مختصر به تفکر سلفی، انواع سلفی گری، بسط و گسترش آن در جهان اسلام و به حضور آن ها در فلسطین و نوار غزه پرداخته شده است. با توجه به مواضع تند سلفی های تکفیری نسبت به موضوعاتی چون حاکمیت مردم و دموکراسی، نظرات آنها در خصوص مشارکت در انتخابات و حکومت داری تبیین شده است و در ادامه نظرات آن ها در مورد حاکمیت حرکت مقاومت اسلامی حماس در نوار غزه و عدم اجرای حدود و احکام الهی و همچنین عدم اعلام امارت اسلامی در غزه اشاره شده است. با توجه به مواضع متعارض طرفین نسبت به یکدیگر، به پیامدهای این مواضع از جمله درگیری های فیزیکی، بازداشت ها و درگیری مسلحانه میان طرفین پرداخته شده است.

دنیای امروز، دنیای پرهیاهوی رسانه هاست. رسانه هایی که از انواع قابلیت های رسانه ای برای اغوای افکار عمومی بهره می گیرند و اداره آن توسط صاحبان سرمایه ها و اداره کنندگان نظام جهانی صورت می گیرد.عملکرد رسانه ها با الگوی اداره لیبرالی، نقش ها و کارکردهای گوناگون رسانه را برای به انقیاد کشانیدن جوامع با فرهنگ های اصیل و استیلای فرهنگی بر این جوامع و استراتژیک ترین این نقش ها را برای توجیه عملیات نظامی خود از طریق آژانس های خبری، به کار گرفته است.نگاهی به عملکرد آژانس های خبری اولیه، نظیر ولف، هاواس، رویتر، آسوشیتدپرس و یونایتدپرس، حکایت از زیرساخت های اولیه عمل رسانه ای مبتنی بر قدرت و نفوذ دارد، ولی نابرابری در این فعالیت ها و پوشش رسانه ای به نفع ابر قدرت ها، کشورهای ضعیف تر یا به عبارتی در حال توسعه را به فکر راه اندازی خبرگزاری های بزرگ جهانی با نظام اداره غیر سلطه آمیز انداخت.در دوران اخیر، شاهد عملکرد رسانه های کشورهای اسلامی و رسانه های بی طرف، به خصوص با ظهور فن آوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی، در راستای هوشیارسازی جوامع مختلف و از جمله جوامع اسلامی نسبت به شرایط حیات اجتماعی، بدون حضور اقتدار غربی بودیم.در این مقاله به دنبال طرح نقش و کارکرد رسانه های فراگیر خبری در ایجاد جریان بیداری اسلامی هستیم و به مقایسه تطبیقی عملکرد رسانه های غربی مثل سی. ان ان و بی بی سی با رسانه های اسلامی مانند العالم و الجزیره، در پوشش اخبار جنگ غزه و نقض حقوق بشر در ایام این جنگ می پردازیم.آنچه اهمیت دارد این است که رسانه های بی طرف در دنیای امروز، نمایش گر موج اسلام خواهی جوامع تحت استیلای غرب و جریان انقلابی بیداری اسلامی هستند. عملکرد رسانه های بی طرف در پوشش اخبار مربوط به شمال افریقا و تحولات اخیر در تونس، لیبی، سودان، مغرب، یمن، بحرین و دیگر کشورهای عربی، نشان از دامنه فعالیت رسانه های خبری بی طرف در پوشش خبری جریان بیداری اسلامی و شکل گیری انقلاب اسلامی در روزهای اخیر است.

مقاله پژوهشی حاضر، تلاشی برای تشخیص مختصات چارچوب گذاری شبکه خبری بی بی سی فارسی از جنگ 50 روزه میان غزه و اسرائیل است. هدف مقاله این است که نشان بدهد آیا شبکه بی بی سی فارسی اصل روزنامه نگاری عینی که یکی از اصول بین المللی اخلاق حرفه ای در عرصه روزنامه نگاری است، را در بازتاب جنگ 50 روزه رعایت و یا نقض کرده است. برای توصیف عینی پیام های این شبکه از روش تحلیل محتوای کمی استفاده شده است و جامعه آماری این پژوهش را برنامه خبری روزانه شبکه بی بی سی فارسی از تاریخ 3 ام جولای تا 27 ام آگوست سال 2014 میلادی یعنی تاریخ آغاز و پایان درگیری تشکیل می دهد. همچنین به منظور افزایش اعتبار یافته ها به جای نمونه گیری، از تمام شماری جامعه آماری استفاده شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که شبکه خبری بی بی سی ضمن تلاش برای حفظ اعتماد مخاطبانش، با تایید و تقویت ایده مذاکره تحت هر شرایطی و نفی مقاومت، به توجیه بیشتر حملات اسرائیل در قیاس با حملات حماس پرداخته است. بی بی سی همچنین در کنار صلح طلب نشان دادن خود به القاء وجود شکاف میان حماس و مردم غزه می پردازد و در عین حال چهره ای مقتدر از ارتش اسرائیل به تصویر می کشد و به این ترتیب در عرصه روایتگری نوعی سوگیری یا عدم پایبندی به اصل روزنامه نگاری عینی را نشان می دهد.

جنگ 22 روز اخیر غزه که در آغازین روزهای سال 2009 به وقوع پیوست، جنایت دیگری بود که از جانب رژیم اشغالگر قدس رخ داد. این در حالی است که توافقات بین المللی متعددی جهت ایجاد صلح میان فلسطینیان و رژیم صهیونیستی منعقد شده اما این رژیم به هیچکدام از آنها پایبند نبوده است. در کنار جنایات ارتکابی، نکته ای که نظر نگارندگان را به مسئله غزه جلب نموده، اقدامات متناقض نهادهای بین المللی نسبت به مسئله فلسطین است. موضع گیری های شدید مجمع عمومی و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در برابر سکوت و انفعال محض شورای امنیت از بارزترین این تناقضات است که این امر، حکایت از عدم استقلال نهادهای اخیر و نفوذ قدرت های بزرگ در جریان موضع گیری و تصمیم سازی آنان دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

رژیم اشغالگر صهیونیستی در سال 2014 م تجاوز گسترده ای به نوار غزه کرد که بیش از پنجاه روز به طول انجامید و بالغ بر دو هزار شهید و مجروح برجای گذاشت و نیز ده ها تن از اسرائیلی ها اعم از سربازان و شهرک نشینان به قتل رسیدند، علیرغم بررسی ها و گزارش هایی که از این جنگ و نیز جنگ های گذشته این رژیم در سال های 2006، 2008 و 2012 به عمل آمده است، ولی در گزارش ها و تحلیل ها توجه و اهتمام خاصی به خسارت های وارده به رژیم اشغالگر نشده است. در این پژوهش نگاهی به مهمترین خسارت های وارد شده به رژیم صهیونیستی، اعم از خسارت های مادی، اقتصادی، روانی و جوانب دیگر آن که بر اثر این جنگ ها به این رژیم وارد شده، خواهیم پرداخت که تاکنون در معرض بحث و بررسی قرار نگرفته است. همچنین به اهمیت آنها در قبال حجم تاثیرات چنین خسارت هایی در جبهه داخلی اسرائیل که ممکن است بار دیگر و بر اثر بروز هرگونه تجاوز دیگری، اتفاق بیافتد سخن به میان آمده است. از زمان وقوع جنگ ها علیه غزه در طی سال های 2006 تا 2014 دولت اشغالگر در عرصه های مختلفی، خسارت دیده است از خسارت های انسانی، کشته شدگان و مجروحین اعم از سربازان و شهرک نشینان گرفته تا خسارت های اقتصادی و سرمایه گذاری و در نهایت دیده می شود سقوط واضح و آشکار جایگاه این رژیم در عرصه بین المللی چگونه دچار رکود و نقصان شده است. فلسطینیان همچنان که واضح است بهای بسیار بیشتری پرداخته اند ولی این حقیقت از حجم بهای سنگینی که اسرائیلی ها می پردازند، نیز نخواهد کاست خسارتی که اهمیت کمتری نسبت به خسارت فلسطینیان ندارد. بهایی که اسرائیلی ها طی زمان جنگ می پردازند، غرور و نخوت شکست خورده آنهاست که بر اثر شکست نظامی این رژیم در سال 2006م در بین صفوف رهبران اسرائیلی و مردم اسرائیل گسترش یافته است و همین امر سبب شده تا برای هرگونه پیروزی هرچند شکلی و ظاهری عطش داشته باشند. در حالی که زبانه های آتش جنگ و ویرانی های آن در غزه بالا میگرفت و مقاومان در برابر ارتش اسرائیل و شهرک نشینان با پایداری و مقاومت بیشتری می ایستادند، هزینه غرور صهیونیستی بیشتر و بیشتر می شد و همین امر باعث گردید که هزینه جنگ با نگاه و نگرشی جدید رویت شود و می توان خسارت های این جنگ را در چهار محور اصلی: ثبات سیاسی، هزینه نظامی، خسارت های اقتصادی و هزینه های اجتماعی برشمرد. نویسنده در مقاله خود به تفصیل و بر اساس منابع اسرائیلی ها به مهمترین زمینه های فوق، پرداخته است.