قصه به عنوان بخش مهمی از فرهنگ هر قوم، در گذشته بیشتر از ابزارهای تعلیم و تربیت به شمار می رفت، کودکان با گوش دادن به قصه ها و خواندن و بازگویی آن عواطف و احساسات خود را لطیف می نمودند، قصه خوانی سبب گسترش گنجینة لغات و رشد قوة تکلم کودک می شده و به اندیشة کودک نظم منطقی می داده است، علاوه بر این قصه ها، حال وهوای گذشته، شیوة زندگی مردم قدیم، طرز تفکر وگرایش فکری آنان را نمایان می سازد، قصه های کهن وعامیانه داستان های زیبا و دل انگیز و مشحون از اندرزهای سودمند ونکته های باریک از اندیشه های ژرف وخیال لطیف وذوق سرشار مردم است، قصه ها عمری به قدمت خود انسان ها دارند، کودکان با قصه ها وافسانه ها پند می آموزند و راه ورسم زندگی وطرز رفتار با مردم را فرا می گیرند، این مقاله با روش تحلیل محتوا و با ابزار کتابخانه، نقش محمدک را در سه دفتر از قصه ها و افسانه های مکتوب میناب بررسی می کند، تحلیل این قصه ها نشان می دهد که محمدک در 15 قصه نقش داشته، چون محمد مهربان است و مردم او را دوست دارند او را محمدک صدا می زنند که همواره در قصه ها فردی با فقیر نقش مثبت و حیوان دوست است و در نهایت به ثروت، دختر پادشاه و پادشاهی می رسد.

هدف پژوهش حاضر بررسی و اولویت بندی کارکردهای تحصیلات دانشگاهی از منظر جوانان است. به این منظور بر اساس نظریه اجتماعی پارسونز به بررسی کارکردهای تحصیلات دانشگاهی در چهار بعد اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی از منظر پاسخگویان پرداخته شد. روش تحقیق، روش پیمایش است و در پرسشنامه محقق ساخته، مقیاس برش قطبین بکار گرفته شده است. در این روش از پاسخگو خواسته شده تا طی محرک «فارغ التحصیل دانشگاه» به کارکردهای تحصیلات دانشگاهی نمره بدهد. این پرسشنامه توسط 471 جوان شهر گناباد تکمیل شد. نتایج نشان می دهند که کارکردهای تحصیلات دانشگاهی توسط پاسخگویان «در حد متوسط» ارزیابی شده است. کارکرد اجتماعی (کسب منزلت و موقعیت های بهتر اجتماعی)، فرهنگی (کسب دانش و ذهن باز و خلاق)، سیاسی (قدرت فردی و سازمانی) و اقتصادی (فرصت شغلی مناسب، درآمد کافی و کارایی در جامعه) به ترتیب در اولویت کارکردهای تحصیلات دانشگاهی از دید تمامی جوانان قرار دارند. جنسیت، سن، مقطع تحصیلی (دانش آموز، دانشجو و فارغ التحصیل)، وضعیت تاهل، وضعیت اشتغال، علاقه برای ورود به دانشگاه بر میزان کارکردهای تحصیلات دانشگاهی از منظر جوانان موثر است و عوامل فوق در رگرسیون رتبه ایی مجموعا حدود 13 درصد تغییرات متغیر وابسته را تبیین می کنند.

آنچه نام مارسل پروست را بلند آوازه کرد، تحلیل های روانشناختی او بود که در رمان ماندگار در جستجوی زمان از دست رفته می خورند. با این همه، غنای زبان شناختی این اثر کمتر مورد توجه ناقدان قرار گرفته است. در واقع پروست به گوناگونی های زبان توجه ویژه ای داشت تا آنجا که وی نیز در نوشتن از سبک نویسندگان بزرگ دیگر تقلید می کرد. در عین حال او اولین داستان پرداز فرانسوی است که به هر یک از شخصیت های رمان شگفت انگیزش زبانی خاص بخشیده: لحن، لهجه ،واژه ها و شیوه صرف و نحوی که می تواند محل تولد، موقعیت اجتماعی و طرز تفکر آن ها را بارز گرداند و نیز خصلت های اخلاقیشان را آشکار سازد. وانگهی پروست مشاهدات و بررسی های خود را درباره زبان، با توضیحات و اندیشه هایی همراه می سازد که به صورتبندی قوانینی کلی گرایش دارند. به همین سبب می توان مارسل پروست را زبان شناسی - البته نه حرفه ای - تلقی کرد که می کوشد از خلال گفتار اشخاص به روحیه و ذهنیت آن ها پی ببرد. و از این نقطه نظر، زبان شناسی  این نویسنده بزرگ، با تحلیل های روان شناختی او در هم می آمیزد.

بیان مسئله: رقص، یکی از هنرهای هفت گانه که قدمتی همپای تمدن انسان دارد، دنباله ای از حرکات هدفمند و نمادین انسانی است که دارای ارزش زیبایی شناسانه است و کنشگران آن در فرهنگ های متفاوت، جلوه های گوناگونی از آن را به اجرا و نمایش می گذارند. این هنر انسانی ظرفیت بالایی در توسعة فردی، توسعة اجتماعی و فرهنگی دارد و قابل تبدیل شدن به سرمایه ای نمادین است؛ به طوری که می تواند توسعة گردشگری کشور را به همراه داشته باشد. هرچند رقص همانند دیگر عرصه های جلوه گری انسان می تواند طیفی از ابتذال تا تعالی را در برگیرد. هدف پژوهش: این پژوهش بدان سبب ضرورت دارد که نشان دهد چنانچه جنبه ها و آثار والای این هنر بازخوانی و ترویج شود، می توان از بی شمار فوائد اجرای آن در سطح جامعه سود جست و به عنوان سرمایه ای نمادین برای آن برنامه ریزی کرد و از قبل آن به شکوفایی در حوزة گردشگری فرهنگی و خلاق دست یافت. روش تحقیق: در این مقاله محقق با انجام مطالعات کتابخانه ای و روش تحقیق توصیفی-تحلیلی، به سؤال تحقیق پاسخ داده است. نتیجه گیری: نتایج این مقاله با واکاوی رقص در حوزة فردی و اجتماعی نشان می دهد که این هنر دیرپای انسانی غنای جسم و جان و جمع را افزون می کند زیرا سبب درک لذت زندگی در حال و تجربة حس رهایی و وارستگی شده و به افزایش نشاط، عقلانیت و تاب آوری اجتماعی می انجامد و شایسته است جامعة علمی، سیاستگذاری و اجرایی کشور با التفات بیشتر به این حوزة مغفول نظر کنند و از زیان های فردی، اجتماعی و ملی که تا کنون دامن گیرمان شده بکاهند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه: حل مسئله مهارتی ارزشمند است که ارتقای آن با استفاده از برنامه ی آموزش خلاقانه ی حل مسئله (تریز) می تواند پیامدهای مثبت تحصیلی و غیر تحصیلی برای دانش آموزان به همراه داشته باشد و آنها را برای رویارویی با چالش ها و مسئله های مختلف آماده سازد. هدف: هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خلاقانه ی حل مسئله به روش تریز در ارتقای مهارت های حل مسئله با تأکید بر نقش واسطه ای تفکر انتقادی و احساس تعلق به مدرسه بود. روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه به همراه دوره ی پیگیری بود که در آن30 دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت کاملاً تصادفی در گروه گواه و آزمایشی گماشته شدند. جامعه ی آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه ی ششم ابتدایی منطقه 5 شهر تهران در سال تحصیلی 99-1398 است. گروه ها در سه مرحله ی پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری به پرسش نامه های مهارت های حل مسئله کسیدی و لانگ (2006)، تفکر انتقادی ریتکس (2003) و احساس تعلق به مدرسه ی بری، بتی و وات (2004) پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از الگوی چند نشانگر چند پاسخ در قالب حداقل مربعات جزئی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش تریز می تواند به شکل مستقیم تفکر انتقادی و احساس تعلق به مدرسه را و به شکل غیرمستقیم مهارت های حل مسئله را ارتقاء دهد. در مجموع در مدل آزمایشی و مدل پیگیری کلیه ی ضرایب مسیر معنادار تشخیص داده شدند و مدل مفهومی پژوهش در مرحله ی پس آزمون توانست 51 درصد از واریانس احساس تعلق به مدرسه، 41 درصد از واریانس تفکر انتقادی و 56 درصد از وایانس مهارت های حل مسئله را تبیین کند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش بیانگر اهمیت و تأثیر آموزش تریز در یک محیط تحصیلی بوده که به آموزگاران کمک می کند با استفاده از روش های آن زمینه را برای ارتقای مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی و احساس تعلق به مدرسه ی دانش آموزان فراهم سازند.

تفکر راهبردی ترکیبی از خلاقیت، کارآمدی و درگیری شهودی و ادراکی افراد در سازمان است. در متن حاضر، سعی شده است که شهود و خلاقیت به طور نسبتا کامل شرح داده شود؛ در مقالاتی که تاکنون نوشته شده است، به نقش و جایگاه خلاقیت و شهود، آن گونه که شایسته این دو عامل است، توجه نشده و موجب کم رنگی آن در مباحث مهمی مثل تفکر راهبردی شده است. نوع تحقیق حاضر مروری، از بعد هدف نیز تقریبا می توان گفت کاربردی و از حیث روش تحقیقی- توصیفی است. با توجه مطالب بیان شده و نتایج به دست آمده از بررسی نظریات اندیشمندان حوزه راهبرد، چنین استنباط می شود که خلاقیت و شهود نقش بسیار موثری در بهبود تفکر راهبردی افراد سازمان، مخصوصا مدیران، دارد؛ با توجه به این مطلب، سازمان ها برای دست یابی به این نوع طرز تفکر باید توجه بیشتری به دو متغیر خلاقیت و شهود داشته باشند.