ترکیبات گیاهی به دلیل پتانسیل شان در کنترل آفات، به طور فزاینده ای مورد بررسی قرار می گیرند. برخی ترکیبات گیاهی، از قبیل اسانس ها، بر هضم و فرآیندهای متابولیکی حشرات گیاهخوار تأثیر می گذارند. در پژوهش حاضر اثرات اسانس های گیاهی بر مرگ و میر، فیزیولوژی گوارشی و ماکرومولکول های ذخیره ای Ephestia kuehniella Zeller  بررسی شد. سمیت گوارشی اسانس های زیره سبز (Cuminum cyminum) و شوید (Anethum graveolens) علیه لاروهای سن چهارم بید آرد ارزیابی شد. مقادیر LC50 و LT50 به ترتیب 26/13 میکرولیتر بر میلی لیتر و 28/15 ساعت برای زیره سبز و 15/6 میکرولیتر بر میلی لیتر و 39/8 ساعت برای شوید محاسبه شد. در پژوهش حاضر، اسانس A. graveolens در غلظت های پایین تر و زمان های کوتاه تر باعث مرگ و میر بیشتری در لاروها شد. فعالیت آنزیم های گوارشی (به جز لیپاز) در حشرات تغذیه شده با رژیم غذایی آغشته شده به هر دو اسانس، به طور قابل توجهی کاهش یافت. علاوه بر این، مقادیر پروتئین، تری آسیل گلیسرول و گلیکوژن (به عنوان ذخایر انرژی حشرات در معرض قرار گرفته) به طور قابل توجهی کمتر بود، که نشان دهنده کاهش این ذخایر به دلیل هزینه های انرژی تحمیل شده توسط این دو اسانس است. نتایج نشان می دهد که اسانس A. graveolens نسبت به C. cyminum روی لاروهای E. kuehniella مؤثرتر است و فرآیندهای حیاتی گوارش را مختل می کند، که می تواند به خواص حشره کشی آنها کمک کند. با این حال، مطالعات بیشتری برای گسترش تکنیک های کپسوله کردن ترکیبات مشتق شده از گیاهان برای افزایش پایداری و اثربخشی مورد نیاز است.

بیماری کپک خاکستری انگور ناشی از قارچ Botrytis cinerea یکی از مهم ترین بیماری های انگور می باشد که سالیانه خسارت اقتصادی فراوانی وارد می کند. امروزه برای کنترل عوامل بیماری زای گیاهی از سموم شیمیایی سنتزی به طور گسترده استفاده می شود اما در اکثر موارد مشکلات زیست محیطی، باقی مانده سموم، مشکلات سلامتی و ظهور نژادهای مقاوم بیمارگر مصرف این ترکیبات را با محدودیت هایی مواجه کرده است. بنابراین در پژوهش حاضر، به منظور پیدا کردن جایگزین های امن برای ترکیبات شیمیایی سنتزی، فعالیت ضدقارچی اسانس های چند گونه گیاهی شامل پونه، زیره سبز، اکالیپتوس و نانو ذرات اکسید مس در کنار قارچ کش های لونا (تری فلوکسی استروبین و فلوپیرام) و توپاس (پنکونازول) علیه قارچ B. cinerea در شرایط درون شیشه ای مورد مطالعه قرار گرفت. شناسایی اجزای تشکیل دهنده اسانس های گیاهی نیز با استفاده از دستگاه کروماتوگرافی گازی متصل به طیف سنج جرمی (GC-MS) انجام شد. نتایج نشان داد که اسانس پونه در غلظت ppm1000 با 42/71 درصد دارای بیش ترین بازدارندگی و قارچ­کش لونا در غلظت ppm 5/62 با 7/1 درصد دارای کم ترین بازدارندگی بودند. همچنین نتایج آنالیز GC-MS نشان داد که α-Pinene، Pulegone و β-Pinene به ترتیب ترکیبات عمده تشکیل دهنده اسانس گیاهان اکالیپتوس، پونه و زیره سبز می باشند. با توجه به نتایج این پژوهش و پژوهش های مشابه می توان گفت کاربرد اسانس های پونه و زیره سبز در کنترل B. cinerea موثر می باشد و می توان از آنها به عنوان جایگزین بالقوه برای قارچ کش های شیمیایی در مهار رشد قارچ B. cinerea نام برد. ولی به منظور بهره گیری از این اسانس ها برای کنترل بیمارگرهای گیاهی، ضروری است که تحقیقات جامع تری انجام پذیرد.

پیشرفت گسترده فناوری هوش مصنوعی باعث ایجاد چالش های پیچیده در حوزه مالکیت فکری به ویژه در خصوص کپی رایت خروجی های تولید شده توسط هوش مصنوعی شده است. امروزه، هوش مصنوعی آثاری را خلق می کند که در آن دخالت انسان یا حداقل است یا اثر به طور مستقل توسط هوش مصنوعی بدون دخالت انسان تولید می شود. کیفیت برخی از خروجی های تولید شده توسط رایانه ها با آثاری که توسط انسان های ماهر پدید آمده اند؛ قابل مقایسه است. افزایش ارزش اقتصادی آثار تولید شده توسط رایانه و نحوه برخورد قانون با انواع جدید خروجی های ماشین محور، پیامدهای اقتصادی و تجاری گسترده ای داشته است. بسیاری از شرکت ها شروع به سرمایه گذاری در تحقیقات و استفاده از هوش مصنوعی در مدل های مختلف کرده اند. انتظار می رود بازار جهانی هوش مصنوعی تا ده سال آینده، سالانه دو برابر شود. بنابراین با تولید آثار ارزشمند توسط هوش مصنوعی صحنه برای مدعیان کپی رایت از جمله برنامه نویس، کاربر و سایر مدعیان، بسیار رقابتی تر شده و به علت ابهام قوانین، حقوق کپی رایت با چالش های جدی مواجه گردیده است. این پرسش که چه کسی مالک «خروجی» چنین برنامه های ارزشمند است؛ به یک موضوع بحث برانگیز حقوقی نیز تبدیل شده است. در پاسخ به پرسش یادشده چند گزینه تخصیص مالکیت کپی رایت، مطرح است: هوش-مصنوعی، برنامه نویس، کاربر، ترکیبی ازبرنامه نویس و کاربر و حوزه عمومی. کاندیدای مناسب، فردی خواهد بود که با توجه به شرایط مربوط، استحقاق وی از مبانی حقوقی قوی تری برخوردار باشد.

زمینه و هدف: پوشش گیاهی که عموما در طراحی شهری مورد استفاده قرار می گیرد، تاثیر به سزایی بر کیفیت هوای معابر دارد. از این رو برنامه ریزان باید از میزان و چگونگی تاثیر درختان و پوشش گیاهی آگاه باشند. اصفهان یکی از کلان شهرهای ایران است که به رغم دارا بودن پوشش گیاهی زیاد در سطح این شهر، خیابان های آن با مشکل آلودگی روبه رو هستند. در این تحقیق بررسی پراکنش آلودگی در دره های شهری با هدف ارزیابی الگوی بهینه مدل کیفی کاهش آلودگی انجام پذیرفته است. روش بررسی: جهت بررسی تاثیر پوشش گیاهی بر سطح آلودگی در دره های شهری از نرم افزار مدل سازی سه بعدی با نام ENVI-met با بررسی مدل کیفی هوای محلی و خرده اقلیمی بر پایهCFD-مکانیک سیالات محاسباتی-استفاده شده است. در ابتدا یک نمونه واقعی مطالعاتی برداشت میدانی شده است و در نهایت مدل ساده تری از منطقه انتخاب شده و شبیه سازی می شود. یافته ها: پارامتر های مختلفی از جمله نسبت ارتفاع به عرض در دره های شهری، سطح تراکم درختان، محل قرار گیری درختان در معابر و فاصله درختان از هم مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است. بحث و نتیجه گیری: نتایج حاصل از تحقیق نشان می دهند که افزایش سرعت باد در دره های شهری با عمق کم در سطح پایین تری قرار دارد و زمانی که در دره های شهری موانع طبیعی از جمله درختان حضور نداشته باشند سطح آلودگی کاهش می یابد زیرا در این حالت باد باز هم سرعت بیش تری دارد. زمانی که درختان در خط مرکزی دره شهری مابین مسیرهای حرکتی قرار می گیرند، آلودگی و فاصله درختان نسبت به هم رابطه معکوس داشته و هرچه فاصله درختان بیش تر شود سطح آلودگی کم تر می گردد، به عبارتی تاج پوشش درختان هرچه کم تر باشد، آلودگی کم تر در زیر تاج درختان محبوس می گردد و غلظت آلودگی کاهش می یابد.

زمینه و هدف: امروزه، سامانه های متعدد رتبه بندی پایداری میزان هم سازی ساختمان با محیط را ارزیابی می کنند. معیارهای ارزیابی-به عنوان مهم ترین رکن سنجش-گرایش غالب هر سامانه را مشخص می کند. در این پژوهش با سنجش اهمیت نسبی و اولویت گذاری معیارها، این گرایش در مواجهه با مباحث پایداری تببین می گردد. روش بررسی: در این پژوهش، چارچوب مشترکی برای مقایسه و تحلیل موشکافانه ی معیارهای ارزیابی پنج سامانه ی فراگیر دنیا (BREEAM، LEED، CASBEE، DGNB و HQE) در قالب مطالعات کتابخانه ای ارایه شده است. با استفاده از تدابیر تحلیلی-مقایسه ای، معیارهای ارزیابی سامانه های موجود در قالب چهارچوب پیشنهادی استخراج و سازمان دهی شده اند. به منظور شناخت اهمیت نسبی هر معیار، ضریب وزنی تک تک معیارها برداشت شده؛ جهت هم سازی داده ها و مقایسه پذیری، بر مبنای 100 محاسبه گردیده است. یافته ها: چارچوب مقایسه ای بر مبنای سه جنبه ی کلیدی توسعه پایدار-محیطی، اجتماعی و اقتصادی-سازمان یافته است که 11 سرفصل ارزیابی را با عناوین انرژی، آب، ساخت گاه، بارهای محیطی، مصالح، پس ماند، کیفیت فضای داخلی، مباحث فرهنگی-اجتماعی، اقتصاد، کیفیت فنی و عملکردی، مدیریت و فرآیندهای پایدار پوشش می دهد. معیارهای زیرمجموعه هر سرفصل امکان سنجش قابلیت هر سامانه را در سطوح ریزتر ارزیابی فراهم آورده اند. بحث و نتیجه گیری: مبانی و رویکرد هر سامانه نقش موثری در سازمان دهی ساختار محتوایی معیارها دارد؛ مثلا DGNB، که ساختار ارزیابی آن منطبق با اصول سه گانه معماری پایدار سامان یافته، بخش قابل توجهی از معیارهایش به موضوعات اقتصادی-اجتماعی اختصاص دارد؛ درصورتی که در BREEAM، LEED و یا HQE، که به نسل اول سامانه ها تعلق دارند، ساختار ارزیابی عمدتا به مباحث محیطی می پردازد. در سامانه های کل نگر مانند DGNB و CASBE مباحثی چون کارکرد، قابلیت های فنی و سرویس دهی ساختمان نمود بیش تری یافته اند؛ درحالی که در سامانه های جز نگر مانند BREEAM، LEED و HQE، حفظ منابع از جمله انرژی، آب، زمین و. . . اهمیت می یابد. هرچند در هر دو گروه به انرژی و کیفیت محیط داخلی موکدا توجه شده است.

معماری رشته ای تلفیقی از مباحث علوم انسانی، هنر و علوم فنی می باشد. به همین علت تحقق معماری، نیازمند برخورداری از مجموعه ای از معرفت ها و دانش های گوناگون است. از سال 1939، آموزش آکادمیک معماری در دو مقطع کاردانی و کارشناسی ارشدپیوسته، جهت تربیت نقشه کش و معمار تعریف و جایگزین شیوه سنتی گردید و در سال 1998دوره کارشناسی پایه ریزی شد. مسئله پژوهشی حاضر، بررسی و مقایسه میزان انطباق برنامه درسی رشته معماری به شیوه کارشناسی ارشدپیوسته با شیوه ناپیوسته، بر مبنای بنیان های آموزش معماری می باشد. این پژوهش کاربردی، از نظر ماهیت در شمار تحقیقات توصیفی تحلیلی و درطیف مطالعات ارزشیابی قرار می گیرد. به لحاظ نحوه جمع آوری داده، روش آمیخته تشریحی استفاده شده است. ابتدا محتوای آموزش و آنچه یک دانشجوی معماری باید بیاموزد، بحث و ارائه گردید. سپس در مورد بنیان های آموزش، تفسیرها و نظرات صاحبنظران با پرسشنامه در مقیاس5 گزینه ای لیکرت، اخذ گردید. بر اساس یافته ها، محتوای آموزش معماری در سه بنیان دانش، توانش و بینش نمود می یابد. در دوره کارشناسی ارشد پیوسته، 67واحددرسی(1663ساعت)در حوزه دانش و88واحد(3426ساعت)در حوزه توانش قرار می گیرد. در مجموع دوره ناپیوسته، در حوزه دانش، 65واحد(1204ساعت)و85واحد(2690ساعت)در حوزه توانش وجود دارد. از دیدگاه اساتید، کارفرمایان و دانش آموختگان، در هرسه حیطه دانش وخصوصا توانش و بینش، دوره کارشناسی ارشد پیوسته دوره کاملا موفق تری است و این دوره، در اکثر زمینه ها بر دوره کارشناسی ارشد ناپیوسته ارجحیت دارد.