این پژوهش به دنبال رتبه بندی صندوق های سرمایه گذاری مشترک با استفاده از شاخص های ارزیابی عملکرد و بررسی میزان کارایی این شاخص ها می باشد. بدین منظور علاوه بر شاخص های رایج مبتنی بر تئوری مدرن پرتفوی در ارزیابی عملکرد (شارپ، ترینر و جنسن)، شاخص کالمار که مبتنی بر مفهوم بیشینه افت ارزش می باشد نیز محاسبه شده و رتبه بندی های مختلف مورد مقایسه قرار گرفته اند. از آنجا که آزمون کولموگروف- اسمیرنوف نرمال بودن توزیع بازده روزانه صندوق ها را تایید نمی کند، با کمک آزمون های ناپارامتری اسپیرمن و فریدمن مشخص گردید که بین رتبه بندی های انجام شده همبستگی معناداری دیده شده و رتبه بندی حاصل از شاخص های مورد نظر تفاوت معناداری با هم ندارند. لذا جهت بررسی میزان کارایی شاخص ها، عملکرد صندوق ها در یک دوره 4 ساله ارزیابی شده و در یک دوره 1.5 ساله نتایج این ارزیابی بررسی گردید. بدین منظور ابتدا ضریب همبستگی پیرسون بین رتبه بندی های اولیه و نتایج واقعی مورد بررسی قرار گرفت و سپس با ایجاد دو پرتفوی ابتکاری میزان کارایی رتبه بندی ها در تشخیص کلی رتبه واقعی و نیز رتبه های برتر مورد سنجش قرار گرفت. در این بین شاخص های جنسن و کالمار بهترین کارایی را جهت رتبه بندی صندوق های سرمایه گذاری مشترک نشان می دهند