آثار قبل از جنگ ژان ژیونو، بویژه سه رمان اول نویسنده، مملو از صحنه های خشن و خونین است. البته به لحاظ کمی و کیفی این صحنه ها از رمانی به رمان دیگر دستخوش تغییر و دگرگونی می شوند. باورهای سحرآمیز و اساطیری نویسنده در مورد پیدایش جهان وی را بر آن می دارد که اشیا را همچون عوامل انسانی وارد عرصه داستان کند. انسان و عوامل طبیعی در این آثار به رقابت با یکدیگر برمی خیزند و گاهی نیز تا انتقام جویی از هم پیش می روند. در مقاله حاضر برآنیم که خشونت و ویژگی های اعتقادی آن را در آثار یاد شده بر شماریم. از همین رو وابستگی متقابل، تعامل، اختلال، آشفتگی و سرانجام مواجهه خانمان برانداز نیروهای «مقدس» و «نا مقدس» را مورد توجه قرار خواهیم داد. هنگامی که نزاع میان دو نیروی یاد شده به اوج می رسد، تنها یک راه حل خونین می تواند موثر باشد. بررسی راه خروج جامعه بدوی از بحران و ادامه بقای آن پس از اهدای قربانی پایان بخش این کار تحقیقی خواهد بود.