یکی از جریانهای عظیم ادبی و اجتماعی فرهنگ و تمدن ایران، که نزدیک به یک و نیم قرن، یعنی از اواخر قرن دوازدهم تا ابتدای قرن چهاردهم هجری قمری، بخش بزرگی از جهان ایرانی را در ماوراء النّهر تحت نفوذ خود قرارداده بود، بیدل گرایی و رسوخ افکار و آثار، شکل بیان و اسلوب گفتار میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی ( 1054-1133 هـ.ق/1644-1721م ) شاعر جغتایی نژادِ فارسی گوی هندوستان بود.صدرالدین عینی ( 1878-1954م ) بنیانگذار ادبیات نوین تاجیک، نقش بسیار مهمی در معرفی این جریان بزرگ و تأثیرگذار ادبی و اجتماعی داشته است. در این مقاله، چشم انداز روشنی از وضعیت این جریان با تکیه بر آثار عینی در ماوراءالنّهر ترسیم، و در شش بخش تنظیم شده است:1. پیشگامان و طراحان نظریه بیدل گرایی در ماوراءالنّهر2. آشنایی عینی با بیدل3. نخستین تحقیق عینی دربارة بیدل4. عینی و بیدل در نمونه ادبیات تاجیک5. بررسی و تحلیل کتاب میرزا عبدالقادر بیدل6. بیدل در یادداشتها

در این نوشتار ابتدا مفهوم فلسفی عینیت در تحلیل ها و بررسی های علمی بیان می شود. سپس مصداق آن در تحلیل خرابی، و به ویژه تحلیل های «کرنش مکان یابی شده» معرفی می شود. در قدم بعدی مهم ترین راه حل عملی عینی سازی تحلیل یعنی به کارگیری مقادیر غیر محلی متغیرها مورد بحث قرار خواهد گرفت. سپس ایده رایج تحلیل عینی بر پایه مدول سکانت معرفی می شود و نهایتا برای تحلیل عینی بر بنیاد مدول مماسی معرفی شده و در کنار ایده رایج تحلیل بر اساس مدول سکانت مساله به دو روش تحلیل خواهد شد.

تضمینات عینی یکی از تضمینات مهم برای ایفا تعهدات در نظام های حقوق است. تضمین گاهی به صورت شخصی است و شخصی پرداخت دین مدیون را بر عهده می گیرد و گاه عینی است، بدین صورت که مال معینی وثیقه پرداخت دین قرار می گیرد. در وثایق شخصی به دلیل عواملی از قبیل اعسار و افلاس ضامن، حق طلبکار در معرض خطر قرار می گیرد. یکی از راه های حقوقی مطمئن برای تضمین حقوق طلبکار استفاده از وثیقه عینی است. ضمان با وثیقه عینی یا ضمان به شرط پرداخت از مال معین یکی از این طرق مطمئن است. به موجب آن ضامن با موافقت طلبکار ضمن بر عهده گرفتن دین پرداخت دین را از مال معین متعلق به خود قرار می دهد. درواقع، نوعی حبس خصوصی نسبت به این مال واقع می شود. در حقوق ایران باوجود عقد ضمان و مقررات نسبتاً تفصیلیان در خصوص موضوع مقاله مقرراتی وجود ندارد و نویسندگان حقوقی هم به طور مستوفی به تمام جوانب موضوع نپرداخته اند. در حقوق کشورهای اسلامی ازجمله اردن و مصر و عراق تحت عنوان کفاله عینی این موضوع مطرح و بحث های مختلفی نسبت به آن مطرح شده است. نظر به اهمیت و کاربردی بودن موضوع به صورت تطبیقی به این مطلب پرداخته شده است. سؤال اصلی این پژوهش آن است که آیا این نوع نهاد حقوقی در نظام حقوقی ایران قابل پذیرش است و اگر پاسخ مثبت است، ماهیت و آثار آن چیست؟ در پاسخ به این پرسش با روش تحلیلی و توصیفی به این نتیجه رسیدیم که ماهیت این قرارداد مرکب از ضمانت و رهن است و آثار اصلی و مستقیم آن در رابطه بین ضامن و طلبکار امکان رجوع طلبکار و الزام ضامن به پرداخت دین بدهکار از محل مال معین است و با پرداخت دین از مال مزبور ضامن می تواند، به مدیون رجوع کند. ضامن در مواجهه با طلبکار می تواند، به ایرادات مربوط به دین و آنچه جنبه شخصی ندارد، استناد کند.