طرح بندی یک گراف یافتن ترتیبی خطی به رئوس آن و بخش بندی یال های آن به صف ها یا پشته ها با توجه به ترتیب اتخاذ شده می باشد. در این مقاله هدف ما پیدا کردن یک رابطه میان طرح پشته و طرح صف یک گراف دلخواه است و یک روش برای تبدیل این دو طرح به یکدیگر ارائه خواهیم کرد. الگوریتمی ارائه می کنیم که طرح یک-پشته هر گرافی را به به طرح دو-صف آن گراف تبدیل می کند و درستی الگوریتم را اثبات می کنیم. این روش، بطور مسقیم و بدون در نظر گرفتن گراف اصلی و خواص آن، طرح پشته ی یک گراف را تبدیل به یک طرح صف می کند. به عنوان نتیجه، این روش می تواند کمک کند که اگر برای دسته ای خاص از گراف ها عدد پشته محدود داشته باشیم، ممکن است بدون تحلیل مستقیم طرح صف برای این دسته از گراف ها به عدد صف مناسب و محدودی دست بیابیم. بنابراین الگوریتم ارائه شده در اینجا انگیزه ای برای یافتن الگوریتم های مشابه برای تبدیل طرح های خطی به یکدیگر و یافتن پارامتر های محدود کننده بهتر و بهینه تر برای آن ها خواهد بود.

اسمولین کیهان شناسی جدید را دچار بحرانی در تبیین پدیده ها می داند که معلول به کارگیری روش شناسی خاصی است که او آن را «طرح وارۀ نیوتنی» می نامد. بر مبنای این طرح واره جهان همچون رایانه ای است که ورودی هایی را دریافت می کند و قوانین حاکم بر آن خروجی هایی را تولید می کنند. او کنارگذاشتن این طرح واره را برای عبور از بحران های کیهان شناسی جدید ضروری می داند؛ اما در عین حال جایگزینی را نیز مطرح نکرده است. تنها جایگزین موجود توسط وارتون ارائه شده است. او «طرح وارۀ لاگرانژی» را جایگزین مناسبی برای طرح وارۀ نیوتنی می داند. طرح وارۀ لاگرانژی رویکردی کل گرایانه و سراسری است که ذیل آن برداشت الگوریتم گونۀ متداول از جهان صحیح نیست. هدف این مقاله شرح و بررسی انتقادات اسمولین و پیشنهاد وارتون است. استدلال خواهیم کرد که گرچه طرح وارۀ لاگرانژی از برخی اشکالات طرح وارۀ نیوتنی مبرا است، اما نمی تواند چندان مطلوب اسمولین باشد.