زمینه و هدف: استیاتوهپاتیت غیرالکلی یکی از بیماری های شایع کبدی است که با تجمع بیش از حد چربی (استیاتوز) و التهاب در کبد شناخته می شود. التهاب یکی از علل اصلی برای ایجاد و پیشرفت این بیماری است که از مسیرهای مختلفی اتفاق می افتد. رزمارینیکاسید به عنوان یک فرآورده آنتی اکسیدان و ضدالتهاب درنظر گرفته می شود که اثرات مثبتی بر بهبود آسیب های کبدی دارد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثرات حفاظتی رزمارینیک اسید بر کاهش التهاب کبدی القاشده به وسیله استیاتوهپاتیت غیرالکلی در موش های سوری نر از طریق اثر بر مسیر سیکلواکسیژناز2/پروستاگلندین E2 و ماتریکس متالوپروتییناز 9 می باشد. روش بررسی: در این مطالعه از 24 سر موش های سوری نر نژاد C57/BL6 استفاده شد. حیوانات به 4 گروه مساوی شامل کنترل، رزمارینیکاسید، استیاتوهپاتیت غیرالکلی و استیاتوهپاتیت غیرالکلی-رزمارینیک اسید تقسیم شدند. در گروه های 3 و 4، استیاتوهپاتیت غیرالکلی با استفاده از رژیم غذایی فاقد متیونین و کولین و در طی 8 هفته القا شد. در گروه های رزمارینیک اسید و استیاتوهپاتیت غیرالکلی-رزمارینیک اسید، حیوانات روزانه رزمارینیک اسید را به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. پس از 8 هفته حیوانات کشته شدند و نمونه بافت کبد تهیه شد. برای بررسی بافت شناسی از رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ایوزین و برای مطالعات مولکولی از روش ریل تایم پی سی آر و الایزا استفاده شد. یافته ها: این مطالعه نشان داد که استفاده از رزمارینیک اسید موجب بهبود استیاتوز و التهاب در بافت کبد شد. همچنین رزمارینیک اسید باعث کاهش بیان ماتریکس متالوپروتییناز 9 و آنزیم سیکلواکسیژناز2 شد. درنهایت سطح کبدی پروستاگلندین E2 به صورت معناداری کاهش یافت. نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از رزمارینیک اسید می تواند با کاهش بیان ژن های آنزیم سیکلواکسیژناز2 و ماتریکس متالوپروتییناز 9 و نیزکاهش غلظت پروستاگلندین E2 موجب کاهش التهاب و درنتیجه بهبود بیماری استیاتوهپاتیت غیرالکلی القاشده در موش های سوری نر شود.

مقدمه و هدف :داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی که مهارکننده غیراختصاصی آنزیمهای سیکلواکسیژناز1و2 هستند ، به عنوان  ضد درد و ضدالتهاب استفاده فراوانی دارند. اما به دلیل  عوارض گوارشی که ایجاد می نمایند ، مصرف آنها با محدودیت هایی همراه است. به همین  دلیل داروهای مهارکننده انتخابی سیکلواکسیژناز2 ازجمله سلکوکسیب به امید تحمل گوارشی بهتر به بازار عرضه شده اند. در مطالعه حاضر میزان بروز احتمالی عوارض گوارشی این دارو در دو گروه از بیماران (به ترتیب بدون و با سابقه بیماریهای گوارشی) که به کلینیکهای ارتوپدی پلی کلینیک بهداشت و درمان صنعت نفت شیراز مراجعه کرده بودند مورد  بررسی قرار گرفت. مواد و روش کار: در یک مطالعه هم گروهی درسال 1383 ، 145 بیمارمراجعه کننده به کلینیکهای ارتوپدی که برای آنها داروی سلکوکسیب تجویزشده بود درطرح اولیه قرارگرفتند. هنگام تحویل دارو به بیماران ، اطلاعات مورد نیاز از جمله سن ، جنس ، سابقه بیماری گوارشی ، مصرف داروهایی ازقبیل آسپیرین و... در پرسشنامه های مربوط درج گردید. پس ازطی مدت زمان مصرف دارو، اطلاعات مربوط به بروزعلایم گوارشی ، شدت آن و...به پرسشنامه اضافه شد. نهایتا 114 بیمار در طرح باقی ماندند که 82 نفرآنان زن و32 نفر مرد بودند. ضمناً 52 نفر در گروه اول و62 نفر در گروه دوم  قرار گرفتند. داده های جمع آوری شده با نرم افزارSPSS  و آزمون آماری مجذور کای  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند . یافته ها : 26درصد از کل بیماران مصرف کننده داروی سکلوکسیب ، یک  یا چند نوع عارضه گوارشی با شدتهای مختلف گزارش کردند. از بیماران گروه اول 21 درصد و از گروه دوم 31 درصد عارضه گوارشی داشتند. بروز عارضه گوارشی و یا شدت آن بین دو گروه از نظرآماری اختلاف معنی داری نداشت . نتیجه گیری : ازآنجا که در بیش از یک ـ چهارم بیماران مصرف کننده داروی سلکوکسیب علایم گوارشی گزارش شد، هنگام مصرف و تجویز دارو باید به دوز دارو ، سابقه بیماری گوارشی یا وجود همزمان آن ، مصرف همزمان داروهایی که منجر به مشکلات گوارشی می شوند توجه نمود.