سندرم خشکی چشم یک اختلال چندعلتی لایه اشکی و سطح چشم می باشد که اغلب باعث اختلال دید، احساس ناراحتی و آسیب به سطح چشم می شود. مطالعات مختلف نشان می دهند که شیوع بالینی بیماری خشکی چشم 0.4-0.5 درصد می باشد و در زنان و افراد مسن شایع تر است. خشکی چشم تاثیر قابل توجهی بر عملکرد بینایی، فعالیت های روزمره اجتماعی و فیزیکی، هم چنین کارایی فرد در محیط کار و کیفت زندگی وی می گذارد. در این مقاله آناتومی و فیزیولوژی واحد عملکرد اشکی و لایه اشکی، پاتوفیزیولوژی و علل سندرم خشکی چشم (DES)، طبقه بندی، عوامل خطر و نحوه تشخیص و بالاخره درمان سندرم خشکی چشم (DES) مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.