به منظور ارزیابی و شناسائی ظرفیت ژنتیکی ژنوتیپ های زردآلوی موجود در ایران آزمایشی در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی با هفت تیمار و سه تکرار طراحی و از شهریور 1383 در ایستگاه تحقیقات باغبانی سهند به اجرا در آمد. در این تحقیق ژنوتیپ های امیدبخش انتخابی به شماره های 177، 190، 390، 414، 416، 464 و 269 با رقم تجاری اردوباد 90 (به عنوان شاهد) به مدت هفت سال مقایسه شدند. نتایج نشان داد که بین عملکرد باردهی و تاریخ تمام گل ژنوتیپ و رقم شاهد اختلاف معنی دار وجود نداشت. دامنه رسیدن میوه بین زودرس ترین و دیررس ترین ژنوتیپ حدود 45 روز بود. ژنوتیپ 414 سنگین ترین میوه (57.6 گرم) و بیشترین نسبت وزن میوه به هسته (30.3) را داشت. کمترین اختلاف ضخامت گوشت میوه رقم شاهد با ژنوتیپ 464 و بیشترین اختلاف معنی دار آن با ژنوتیپ 269 به دست آمد (p£0.05). بر اساس نتایج صفات بیوشیمیایی، بیشترین اختلاف معنی دار با 7.7 درصد بین مقدار قند (TSS) ژنوتیپ های 416 و 177 و با 1.2 درصد بین محتوای اسیدهای آلی کل ژنوتیپ های 390 و 177 به دست آمد (p£0.05). اختلاف بین اسیدیته فعال (pH) میوه ژنوتیپ ها معنی دار نبود. یک همبستگی منفی و معنی دار (r2= 0.8) نیز بین محتوای اسیدهای آلی کل و اسیدیته فعال میوه ژنوتیپ وجود داشت. بر اساس کل نتایج به دست آمده ژنوتیپ 177 به منظور تازه خوری، ژنوتیپ های 464 و 390 برای فرآوری و ژنوتیپ های 190، 414 و 269 برای مصارف دوگانه شناسایی شدند.

با هدف افزایش میزان عملکرد کمی و کیفی انگور و انتقال دانش فنی هرس به بهره برداران طرح 46 هزار هکتاری انتقال آب با لوله در منطقه سیستان، آزمایشی در منطقه سیستان در سال های 1396 تا 1400 انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل چهار سطح شدت هرس تعادلی زمستانه: 1-شاهد (عرف محلی)، 2-هرس سبک، 3-هرس متوسط و 4-هرس سنگین و چهار سطح شدت هرس سبز: 1-شاهد یا عرف محل، 2-هرس شاخه های سبز هشت بند بالاتر از آخرین خوشه، 3-هرس کامل شاخه های نرک + هرس شاخه های سبز هشت بند بالاتر از آخرین خوشه ، 4-هرس کامل شاخه های سبز بدون محصول رشد کرده از روی شاخه بارده یکساله درسال قبل + هرس کامل شاخه های نرک + هرس شاخه های سبز هشت بند بالاتر از آخرین خوشه (GP) بود. هرس سنگین و هرس سبز GP باعث افزایش صفات قطر خوشه، وزن خوشه، تعداد حبه در خوشه، درصد جوانه های سبز شده، رنگ گیری خوشه و عملکرد بمیزان 9/61، 4/137، 3/82، 33، 6/38 و 2/14 درصد نسبت به شاهد شد. بطور کلی نتایج نشان داد که هرس سبز GP در تمام سطوح هرس زمستانه بالاترین عملکرد را داشت. در هرس زمستانه سنگین، هرس سبز GP باعث افزایش عملکرد بمیزان 2/47 درصد نسبت به شاهد گردید.

مقدمه و اهداف: ورزشکاران در تمرینات مقاومتی از الگوهای باردهی هرمی و هرمی معکوس به منظور افزایش بار تمرین استفاده می کنند. اگر چه مطالعات نشان داده اند هر کدام از این الگوهای باردهی در افزایش قدرت و حجم عضلانی موثر هستند، با این حال همچنان تفاوت های این دو نوع باردهی بر عملکرد ورزشکار از منظر بیومکانیک و ریسک بروز خطر کاملا مشخص نشده است. هدف این پژوهش بررسی الکترومایوگرافی عضلات در اجرای ددلیفت به روش هرمی و هرمی معکوس در زنان تمرین کرده بود. مواد و روش ها: پانزده زن ورزشکار پرورش اندام از شهر کرج به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. آزمودنی ها طی سه روز با فاصله 48 ساعت از یکدیگر، در آزمون های محاسبه 5RM، ددلیفت با باردهی هرمی و هرمی معکوس با 60 درصد، 80 درصد و 100 درصد میزان پنج تکرار بیشینه شرکت کردند. در حین انجام حرکت ددلیفت داده های فعالیت الکتریکی عضلات رکتوس فموریس، وستوس مدیالیس، بایسپس فموریس، تیبیالیس آنتریور، گستروکنمیوس، گلتیوس ماگزیموس و ارکتوراسپاین توسط دستگاه مایوماسل نوراکسون با فرکانس 1500 هرتز ثبت شد. فعالیت الکتریکی تجمعی و هم انقباضی عضلات کوادریسپس و همسترینگ طی 5 تکرار حرکت در میزان بار همسان در دو روش باردهی هرمی و هرمی معکوس مقایسه شد. یافته ها: نتایج آزمون تی وابسته نشان داد میزان فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در میزان بار همسان در باردهی هرمی و هرمی معکوس تفاوت معنی داری ندارد (0/05˃ P)، با این حال میزان هم انقباضی عضلات کوادریسپس و همسترینگ در میزان بار همسان در باردهی هرمی به طور معنی داری بیشتر از باردهی هرمی معکوس بود (0/05≥ P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه می توان گفت هر دو الگوی باردهی هرمی و هرمی معکوس در حرکت ددلیفت باعث درگیری مشابه عضلات اندام تحتانی در دختران می شوند و ورزشکاران دختر و مربیان می توانند از هر دو این روش ها جهت افزایش ظرفیت های نیروی عضلانی بهره بگیرند. با این حال با توجه به بیشتر بودن هم انقباضی عضلات کوادریسپس و همسترینگ در باردهی هرمی نسبت به هرمی معکوس، به نظر می رسد استفاده از تمرینات هرمی به دلیل ایجاد امنیت در ثبات مفصل و کاهش احتمال بروز آسیب در مفصل منطقی تر باشد.

در این تحقیق اثر پنج تیمار (تنش رطوبتی در فاز اول رشد میوه = WS1، تنش در فاز دوم رشد میوه= WS2، تنش در فاز سوم رشد میوه= WS3، تنش در فازهای اول + دوم= WS4 و تیمار شاهد = WS5) روی رشد رویشی و باردهی چهار رقم هلو (ارقام: سفید مشهد، سرخ و سفید مشهد، ردهون و جی. اچ.هیل) مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد تنش رطوبتی تیمارهای WS4, WS2, WS1 رشد طولی شاخه و اندازه سطح برگ را در مقایسه با تیمار تنش رطوبتی در فاز سوم رشد میوه و تیمار شاهد شدیدا کاهش می دهد و اختلاف معنی داری بین تیمارهای تنش رطوبتی در فاز سوم رشد میوه و شاهد مشاهد نگردید. تنش رطوبتی در فاز اول رشد میوه، تراکم میوه را کاهش داده و با تیمارهای تنش رطوبتی در فاز دوم یا سوم رشد میوه و تیمار شاهد اختلاف معنی داری در سطح 1% نشان داد. تنش رطوبتی در (WS4) بیشترین بازده عملکرد را داشت و اختلاف معنی داری در سطح 1% با تیمارهای تنش رطوبتی در WS2 یا WS3 نشان داد. بین تیمارها اختلاف معنی داری از نظر رشد قطری اندام ها، پتانسیل آب برگ و تراکم گلدهی مشاهده نگردید. نتایج این آزمایش بصورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

پژوهش حاضر با هدف بررسی صفات رویشی و باردهی دو رقم گلابی ’درگزی‘ و ’لوئیس­بن‘ (’بیروتی‘) بر روی پایه­های ‘OH×F69’ و ’پیرودوارف‘ در طی سال­های 1400-1398 به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در باغات نمونه آستان قدس رضوی در مشهد انجام گردید. ارتفاع درخت، فاصله میانگره ها، میزان رشد رویشی شاخه­های فصل جاری، قطر تنه، زاویه شاخه ها، سطح برگ، تعداد پاجوش، مدت زمان گلدهی، تعداد گل­ها، درصد تشکیل میوه و عملکرد تولید میوه در نهال­های پیوندی سه ساله ارزیابی شد. بررسی ظاهری درختان در طی سال­های اولیه مورد بررسی نشان دهنده رشد، استقرار و وضعیت ظاهری مطلوب ارقام گلابی پیوند شده روی پایه’ پیرودوارف‘ بود. ارقام و پایه­های مورد مطالعه به­طور معنی­داری رشد و عملکرد میوه گلابی را در ترکیب­های مختلف پیوندی تحت تأثیر قرار دادند. در هر دو سال مورد مطالعه ارتفاع و رشد رویشی شاخه­های فصل جاری هر دو رقم روی پایه ‘OH×F69’ به­طور معنی­داری بیشتر از پایه ’پیرودوراف‘ بود، با این وجود در هر دو رقم بیشترین قطر تنه در پایه ’پیرودوارف‘ مشاهده گردید. بررسی زمان آغاز گلدهی و رسیدگی میوه­ها در ترکیب­های مختلف پیوندی نشان داد که این صفات تنها تحت تأثیر رقم بوده است و در رقم ’درگزی‘ گلدهی و رسیدگی میوه­ها دیرتر از رقم ’بیروتی‘ صورت گرفت. اگرچه تعداد گل در هر درخت تنها تحت تأثیر رقم مورد مطالعه بود اما اثرات متقابل رقم × پایه بر درصد تشکیل میوه اولیه و نهایی و عملکرد میوه معنی­دار بود. درصد تشکیل میوه اولیه و نهایی در رقم ’درگزی‘ بر روی پایه ’پیرودوراف‘ به ترتیب 91/45 و 86/47 درصد بیشتر از پایه ‘OH×F69’ بوده است. در هر دو رقم بیشترین عملکرد میوه (51/3 کیلوگرم در هر درخت) در نهال­های پیوندی روی پایه ’پیرودوارف‘ مشاهده گردید. بر روی این پایه عملکرد میوه در رقم ’درگزی‘ 39/2 برابر بیشتر از رقم ’بیروتی‘ بود. بر اساس نتایج به­دست آمده جهت کنترل رشد رویشی و دستیابی به بیشترین عملکرد میوه در شرایط آب و هوایی منطقه مورد مطالعه، پیوند رقم ’درگزی‘ بر روی پایه ’پیرودوارف‘ پیشنهاد می­گردد.