مکتب امپرسیونیسم که زیرمجموعه مدرنیسم است، تنها یک سبک نقاشی نیست بلکه رویکردی نوین به زندگی دارد که تداعی گر آراء فلاسفه پدیدارشناس اواخر قرن نوزدهم است. هنرمندان مکتب امپرسیونیسم با زیرساخت فلسفی پدیدارشناسانه اغلب تجربه را به صورت تجربه فردی بازنمایی می کنند. این تجربه فردی نه تنها از شخصیت هنرمند که از سنت ها و باورهای سرزمین او نشات می گیرد. (بنابراین) بررسی آثار هنری این مکتب از سرزمین های مختلف می تواند بیانگر شباهت ها و تفاوت ها در احساس و ادراک مردمان آن سرزمین ها باشد. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی به مقایسه جلوه های مکتب امپرسیونیسم در اشعار سپهری و پل ورلن می پردازد. سپهری پیش از شاعری، این مکتب را در نقاشی های خود تجربه کرده و پل ورلن در محافل هنری با آن آشنا شده است. تاثیرپذیری از عوامل محیطی چون نور، هوا و رنگ، شعر این دو هنرمند را به فضای نقاشی های امپرسیونیستی می برد. ویژگی هایی مانند آشنایی زدایی، درک لحظه ای زندگی، بازی با رنگ و نور، تصاویر ناتمام، پیوند طبیعت و مدرنیته و. . . در شعر این دو شاعر با اندکی تفاوت دیده می شود. این مقایسه، تفاوت نگاه دو شاعر را به جهان، هنر و مکتب امپرسیونیسم نشان می دهد. سپهری این مکتب را دستاویزی قرار داده برای بیان مفاهیم عمیق انسانی در حالی که پل ورلن تنها از نظر ساختار به این مکتب پای بند است. این تفاوت از سویی ریشه در میزان تاثیر تجربه نقاشی امپرسیونیستی در شعر دارد و از سوی دیگر به ذات شرقی این مکتب برمی گردد.

در اواخر قرن نوزدهم، نقاشان امپرسیونیسم با شهود فردی، عصر خو یش را دستمایه ی آفرینش آثار هنری قرار دادند که بعدها سوزان فرگسن از پیشگامان مکتب امپرسیونیسم، هفت مشخصه را برای آن برشمرد. اساس امپرسیونیسم، احساسات آنی و عطف توجه از جهان بیرونی به دنیای ذهن است که با بهره بردن از این طریق، نو یسنده آشکار میساز د که هر شخص چگونه غرق در دنیای خود م یشود. در این جستار سع یشده با روش توصیفی تحلیلی، به-از منظر امپر سیونیسم و عملکر د هدی برکات در بهکارگیری این مکتب پرداخته شود. این » برید اللیل « بررسی رمان پژوهش با تمرکز بر و یژ گ یهای نظریهی فرگسن، در عباراتی به واکا وی مشخص ههای مکتب امپرسیونیسم پرداخته و در نهایت، یافته ها حکایت از آن دارد که هدی برکات با تبیین حالات ذهنی یا حال و هو ای عاطفی هر شخص که اساس نظ ریهی فرگسن است، همچون بوم نقا شی به نمود ظلم و تشو یش در کشور سور یه میپردازد. همچنین عدم رعایت سیر متعارف خطی در روایت و توصیف وضعیت خیالی راو یان، بیشترین کارکرد را در داستان داشت هاست.

فلسفه و کلام از مبانی نظری اندیشه اسلامی و از دانش هایی هستند که نوعی جهان بینی و انسان شناسی ارائه می دهند. در بسیاری از مکتب های ادبی و هنری تأثیر و تأثر از هنر و ادبیات بر یکدیگر وجود دارد. امپرسیونیسم مکتبی هنری است که با ورود به دنیای ادبیات هم اسباب خلق آثاری انسان گرا را فراهم نمود. اساس امپرسیونیسم چون حکمت خسروانی بایزید، بر نور بنا شده است و این مسئله او را به شاخصه های امپرسیونیستی نزدیک می سازد. در این مقاله، با روش تحلیلی-توصیفی از اخبار و اقوال بایزید، عُلقه میان عرفان و هنر به این پرسش پاسخ می دهیم که شاخصه های امپرسیونیستی چگونه در آثار بایزید تجلی پیدا کرده اند. نتیجه اینکه شاخصه های اساسی امپرسیونیسم همچون فردگرایی، ذهنیت گرایی، نگاه استعاری، کاربرد طبیعت، نور و رنگ، درک لحظه ای و ...، در اقوال او به خوبی جلوه گر است، لذا می توان سبک وی را سبکی امپرسیونیستی و هنری دانست.

امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم دو مکتب مهم هنری در اواخر قرن نوزده و آغاز قرن بیستم است که توانست در ادبیات نیز اندیشمندانی را به تکاپو وادارد. مسایل مهم انسانی، جهش های بزرگ صنعتی، جنگ، استثمار و هزاران بحران بزرگ دیگر دست مایه بسیاری از آثار بزرگ و ماندگار هنری شد. ایران و خاورمیانه نیز همانند دیگر کشورهای پرآشوب قرن از تنش ها و پیامدهای خارجی و داخلی این بحران ها درامان نبودند. مهدی اخوان ثالث و بدر شاکر سیاب دو نماینده هنر ایرانی و عراقی هستند که هم صدا با دیگر هنرمندان، تنهایی و انزوای انسان در قرن آشوب زده را ترسیم کردند و با به تصویرکشیدن تابلوهایی از جنس واژه و خیال، به آرزوی آزادی، مجال پرواز دادند. در نوشتار پیش رو با توجه به حال و هوای سروده ها، نقاط اشتراک آن ها با برخی از آثار نقاشی در سبک های مورد نظر بررسی شده است. سروده ها با توجه به درون مایه آن ها در دو سبک نقاشی مورد نظر دسته بندی شد. جستار حاضر درپی گزینش و بازنمایی زیبایی شناختی تصاویر امپرسیونیستی و اکسپرسیونیستی است. با توجه به پژوهش پیش رو، اخوان ثالث و بدر شاکر سیاب تصویرسازانی در هردو سبک هنری هستند؛ ولی تصاویر برساخته خیال سیاب با همه درد و رنج دورانش به سبک امپرسیونیسم و اخوان ثالث به اکسپرسیونیسم گرایش بیشتری دارد. دلیل این امر، توجه شاکر سیاب به محیط زیست پیرامونش یا همان دیده های ملموس او و تمایل اخوان به تاریخ است. از همین روی، ذهنیت مبهم تری در تصاویر شعری اخوان دیده می شود.

فروغ فرخزاد نمایندۀ شعر مدرن ایران و ویرجینیا وولف نمایندۀ داستان مدرن انگلستان در آثار خود یعنی منظومۀ بلند ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد و رمان خانم دالووی به بازنمایی جهان درونی پرداخته اند. به اندازۀ کافی میان این دو اثر شباهت وجود دارد که بتوان با خوانشی موازی هر دو را در بستری امپرسیونیستی تحلیل کرد. زنانگی متن، دیرش یکروزۀ روایت، حضور پرطنین و محکم ساعت برای جداکردن جهان عین و ذهن، نگاه شخصی و درونی به پیرامون و فقدان انسجام در ساختار روایی از ویژگی های مشترک میان این دو اثر است. ما با روش کتابخانه ای و نگاه امپرسیونیستی ادبی، به طور تطبیقی این دو اثر را واکاوی کرده ایم. دو ساحت توأمانِ زمان درونی و بیرونی، جریان سیال ذهن، امپرسیون های وانموده از پدیده ها و نمودها، تداعی ها، تشتت و مرگ اندیشی و گسست وارگی روایت، بستر خوانش موازی این دو اثر است. پرتاب های پیوسته از عین به ذهن، روایت را واجد نوعی گاهشماری ویژه کرده که به دوگانگی زمان تجریدی_ بیرونی و گاهی زمان پریشی فرجامیده است. زمان بیرونی یا آفاقی بستر حضور ناگزیر و همگانی شخصیت و زمان تجریدیِ درونی، عرصۀ تأثرات آن حضور و بازنمایی خاطره گون و شخصی دیدارها و پدیدارهاست.

درسال 1940م. - به طور همزمان- دوجنبش در نیویورک به وجود می­آید که اولین جنبش را «اکسپرسیونیسمِ انتزاعی» و شاخه­های آن را نقاشی کُنشی یا ژِستورال (نقاشی حرکتی) یا اطواری، نقاشی عمل و یا انتزاعِ تغزلی و دومین جنبش را «امپرسیونیسمِ انتزاعی» دریافت­گری و یا برداشت­گرایی تجریدی می­خوانند. جنبش­هایی که با سود جستن از دستاوردهای سبک امپرسیونیسم و درآمیختن آن با هنر انتزاعی شکل می­گیرد. در واقع این دو جنبش، پس از چندی، به هنرهایی بین­المللی تبدیل شده و در دیگر نقاط جهان نیز مورد توجه هنرمندان قرار می­گیرند. بنابراین، هدف از نگارش این مقاله راه یافتن به تفکرات نقاشان و چاپگرانی است که در این برهه از زمان به رد هنرهای گذشته پرداخته و جویای مکتبی سراپا  نوین، زیر چتر سبکی به نام امپرسیونیسمِ انتزاعی می­شوند. بدین ترتیب، در این  واکاوی سعی بر آن گردیده تا به سؤال اصلی این تحقیق پاسخ داده شود که چه عواملی سبب بروز و ظهور سبک یادشده در آن دیار می­گردند؟ همچنین به عنوان یافته­ها و نتیجه ی این پژوهش می­توان چنین گفت که در نیویورک، نه تنها جریان­های اجتماعی و فرهنگی وقت از یک سو و سبک­های ملال آور گذشته از دیگر سو سبب شکل گیری جنبش­های یاد شده می­شوند، بلکه مکتب­های نام برده باعث مطرح شدن آن سامان، به عنوان پایتخت هنر گشته و با به وجود آمدن این دو سبک، نیویورک مکانی برای به اوج رسیدن مُدرنیسم محسوب می­شود. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است، گرد­آوری منابع کتابخانه­ای بوده و در برخی موارد از مآخذ اینترنتی معتبر نیز استفاده می­گردد.

هدف از نگارش این مقاله، بررسی و تحلیل برخی از آثار کلود دبوسی با هدف نمایش دلبستگی های او به هنر شرق و بررسی صداها و نشانه های جدید در موسیقی غرب در سده ی بیستم است. این آهنگساز فرانسوی وابسته به مکتب امپرسیون، همچون اسلاف خود، و مانند نقاش این مکتب، گوگن، برای پیدا کردن زیبایی های هنر شرق و پیوند دادن آن ها به موسیقی دوران خود تلاش کرد. رویکرد او در مباحث آهنگسازی دریچه های جدید ارتباط دوسویه ی موسیقی شرق و غرب را بر روی هنرمندان پس از خود گشود و تحولی شگرف در موسیقی قرن بیستم پدید آورد. نخستین زمینه ی گرایش به هنر شرقی در دبوسی، به سبب سفر او به روسیه و اقامت در این کشور و مشاهده ی اندیشه های هنرمندان روسی و نیز شنیدن موسیقی مناطقی از جنوب شرق آسیا، نظیر اندونزی، در بازدید از دستاوردهای جدید نمایشگاه پاریس در اواخر سده ی نوزدهم شکل گرفت. مقاله حاضر با نگاهی تاریخ نگارانه و تحلیلی، موضوع را از زوایای هنری و موسیقایی تحلیل خواهد کرد و نشان خواهد داد که تلاش های این هنرمند غربی در حوزه ی آهنگسازی با استفاده از منابع موسیقی شرق، به پیدایش نگاهی نو در هنر موسیقی انجامید. می توان گفت این موضوع همپای دیگر موضوعات هنری، اقتصادی و سیاسی، سنگ بنای اختلاط و امتزاج موسیقی شرق و غرب بود.