آسیب های وسیع استخوانی ناشی از تصادف، تومور، استئومیلیت، شل شدن ادوات تثبیتی، یا استئوتومی های اصلاحی نیازمند مداخلات جراحی میباشند، زیرا ترمیم خود به خودی فقط در آسیب های کوچک و محدود انجام می گیرد. پیوند استخوان خودی هنوز به عنوان یک استاندارد طلایی در پیوند به شمار می آید. امروزه استفاده از تکنیک هایی مثل پیوند خودی(آلوگرافت)، غیرخودی(زنوگرافت) و جایگزین های مواد معدنی استخوانی بسیار رایج شده است. از بین هزاران عامل رشد می توان به عوامل رشد مشتق از پلاکت، عامل رشد عروقی و عامل رشد و تمایز دهنده اشاره کرد که بعد از ترشح باعث رشد و تکثیر سلولهای پیش سازو هم چنین فیبروبلاستهای موضع می شود. اگر در موضعی به دلیل کاهش جریان خون تعداد این سلولها کم باشد می توان با تزریق پلاکت و یا محتوای آنها روند ترمیم را افزایش داد. این پژوهش بر روی 4گروه خرگوش انجام شد. گروه شاهد که دچار نقیصه ی استخوانی بود هیچ ماده ای پیوند زده نشد (5 خرگوش) ودر گروه اتولوگ (5 خرگوش) که در محل نقیصه از استخوان خودی استفاده شد. در گروه زنولوگ (5 خرگوش) که در آن از PRP گاوی و در گروه آلوژنیک (5 خرگوش) که PRP خرگوش در آن استفاده شد. تزریق به این 4 گروه در روزهای 3، 5 و7 صورت گرفت و ارزیابی رادیوگرافی هر دو هفته تا 8 هفته و هیستوپاتولوژی در هفته هشتم صورت گرفت. طی مشاهدات و ارزیابی که در این پژوهش صورت گرفت. نشان داد که استفاده ازPRP در نقیصه استخوانی خرگوش کارآمد بوده و این مسئله با استفاده از PRP گاوی (زنولوگ) بیشتر نمایانگر بوده است.

استیوآرتریت بیماری دژنراتیو مفصل است که همراه با کاهش تدریجی ماتریکس خارج سلولی درغضروف مفصلی و استخوان و از دست دادن عملکرد مفصل می باشد. این بیماری در طیف وسیعی از حیوانات، منجمله در سگ سانان گزارش شده است. در طی سالیان متمادی روش های درمانی مختلف و متنوعی برای بیماری معرفی و بکار گرفته شده است. هدف این نوشتار بررسی جایگاه پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) در درمان استیوآرتریت سگ سانان می باشد. پی آر پی پلاکت های تغلیظ شده حاصل از پلاسمای خون خود حیوان است که می توان آن را در محل آسیب دیده تزریق کرد و یا به صورت لخته فیبرینی غنی از پلاکت (PRFC) به-عنوان داربست و منبعی برای آزاد سازی فاکتورهای رشد استفاده نمود. این فاکتورهای رشد بیان سیتوکین های التهابی را کاهش می دهند و به علاوه تکثیر و تمایز سلول ها را تحریک می کنند. استفاده از PRP در دامپزشکی در درمان آسیب های تاندون/لیگامنت و استیوآرتریت گزارش شده که اکثر موارد مربوط به اسب بوده است و شواهد در مورد استفاده از PRP در سگ-سانان اندک است و نتایج متناقضی هم در استفاده از آن گزارش شده است. به همین جهت نیاز به مطالعات بیشتری در این زمینه وجود دارد. به طور خلاصه، به نظر می رسد PRP در درمان برخی از شرایط ارتوپدی، ایمن و بالقوه مفید باشد. داده های آزمایشگاهی و نتایج بالینی در سایر گونه ها دلگرم کننده است. بنابراین هرچند با توجه به شواهد موجود، پیش بینی استفاده بالینی PRP در استیوآرتریت سگ سانان چندان آسان نیست ولی می تواند امیدوارکننده باشد.