مقدمه: با شیوع روز افزون دیابت کودکان و فشارهای روانی ناشی از آن توجه به این بیماران به یک اولویت بهداشتی در دنیا تبدیل شده است. پریشانی روان شناختی از مشکلات این بیماران است که ابعاد مختلف زندگی آنان را تحت تأثیر قرار می دهد. به نظر می رسد تحمل پریشانی روان شناختی بتواند بر مشکلات روان شناختی این بیماران تأثیرگذار باشد. لذا مطالعۀ حاضر با هدف تعیین ارتباط پریشانی روان شناختی و تحمل پریشانی روان شناختی در کودکان مبتلا به دیابت انجام شد. روش ها: این یک مطالعۀ مقطعی است. نمونه ها شامل200 کودک مبتلا به دیابت مراجعه کننده به کلینیک دیابت بیمارستان علی ابن ابیطالب (ع) شهر زاهدان و دارای معیارهای ورود بود. ابزار گرداوری داده ها شامل فرم اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه های پریشانی روان شناختی کسلر و تحمل پریشانی Gaher بود که به روش مصاحبه با کودک تکمیل شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماریSPSS  نسخۀ 27 و با استفاده از شاخص های توصیفی (میانگین، انحراف معیار، درصد) و آمار استنباطی (ضرایب همبستگی خطی پیرسن) تحلیل شدند. یافته ها: از کل افراد مورد مطالعه % 6/52  دختر و  %4/47 پسر بودند. میانگین زمان ابتلا در افراد 6/22 ماه بود. بین پریشانی روان شناختی و تحمل پریشانی روان شناختی ارتباط معنادار و معکوس مشاهده شد (65/0 - =r، 001/0 >P). نتیجه گیری: یافته ها نشان داد هرچه تحمل پریشانی روان شناختی بالاتر باشد کودک پریشانی کمتری را تجربه می کند. بنابراین به نظر می رسد برای برخورداری از سلامت روان بالاتر در این کودکان باید به ارتقا تحمل پریشانی آنان توجه کرد.

مقدمه: نحوه استفاده از راهبردهای مختلف تنظیم هیجان می­تواند در بروز آشفتگی­ های هیجانی و اضطراب ناشی از شیوع بیماری ­های ویروسی مختلف از قبیل کووید-19 مؤثر باشد. بنابراین پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش میانجی آشفتگی هیجانی (استرس، اضطراب و افسردگی) در رابطه راهبردهای سازگارانه و ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان با اضطراب کرونا صورت گرفت.   روش: پژوهش حاضر از دسته مطالعات توصیفی به روش همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان و فارغ التحصیلان دانشگاه ­های وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ساکن شهر تهران بود. از این جامعه آماری، 442 نفر نمونه در زمان اوج شیوع و همه گیری سویه اومیکرون ویروس کرونا از ابتدای تیر 1401 تا آخر فروردین 1402 به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش پرسش­نامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی(2001)، پرسش­نامه اضطراب، استرس، افسردگی DASS- 21 (1995)، پرسش­نامه اضطراب بیماری کرونا علی پور و همکاران (1398) بودند. این پژوهش در قالب تحلیل آماری مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه 25 و AMOS نسخه 24 انجام شده است.  یافته ها: یافته ­های پژوهش حاضر نشان ­داد اثر مستقیم راهبردهای سازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر آشفتگی هیجانی (0/333-=β، 001/0>P)، راهبردهای ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر آشفتگی هیجانی (0/501=β، 001/0>P)، آشفتگی هیجانی بر اضطراب کرونا (0/407=β، 001/0>P) در سطح 0/05=α معنادار شده­ است. همچنین معناداری اثر غیرمستقیم راهبردهای سازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر اضطراب کرونا (0/136-=β، 0/009=P)، راهبردهای ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان بر اضطراب کرونا (0/204=β، 0/016=P) با میانجی­گری آشفتگی هیجانی در سطح 0/05=α تائید گردید.  نتیجه گیری: بنا بر یافته های پژوهش حاضر می توان از راهبردهای تنظیم هیجان در دستورالعمل های روان­درمانی باهدف کاهش آشفتگی هیجانی افراد و درنهایت، پیشگیری و مقابله با اضطراب ناشی از ویروس کرونا و حتی سایر بیماری های واگیردار که ممکن است در آینده مانند کووید-19 شیوع پیدا کرده و ایجاد اضطراب کنند استفاده کرد.