زمینه و هدف: همه گیری بیماری COVID19 در ایران اثرات گسترده ای داشته و دارد. تأثیر بیماری بر آموزش پزشکی منجر به تعطیلی دانشگاه ها و محدود شدن اقدامات درمانی به مداخلات ضروری و اورژانسی شد. با تعطیلی کلاس های دانشگاهی، آموزش آنلاین و از راه دور وسعت بیشتری پیدا کرد. مطالعه اخیر به بررسی میزان کمیت، کیفیت و میزان کارآمدی آموزش های آنلاین در مقطع فوق تخصص جراحی پلاستیک می پردازد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی تحلیلی می باشد که پس تایید از کمیته اخلاق پزشکی انجام شد. در این مطالعه رضایت دستیاران و اساتید گروه آموزشی جراحی ترمیمی و پلاستیک از نظر میزان کمی و کیفی کلاس های آموزش مجازی مورد بررسی قرار گرفت. برای این کار از پرسشنامه و اطلاعات کمی مربوط به زمان کلاس ها و میزان مشارکت بر اساس مستندات موجود و فیلم کلاس ها استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 22 انجام شد. ﻓﺮاواﻧﯽ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎی ﮐﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺴﺒﺖ و درﺻﺪ و ﻓﺮاواﻧﯽ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎی ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ و اﻧﺤﺮاف ﻣﻌﯿﺎر ﺳﻨﺠﯿﺪه ﺷﺪ. یافته ها: نتایج مطالعه در ده حوزه شامل: استفاده از ابزار کمک آموزشی در فرآیند آموزش مجازی، امکان دسترسی شرکت کنندگان به منابع آموزشی، بررسی تعامل و مشارکت متقابل، رضایت از زمان برگزاری کلاس، دسترسی به کلاس برای شرکت کنندگان، روش های ارزشیابی و آزمون های مجازی، دسترسی به اساتید خارج از ساعت کلاس، رضایت از روش تدریس، رضایت از محتوای ارائه شده در کلاس و رضایت کلی از دوره آموزش مجازی بررسی و نشان داده شد در همه موارد آموزش مجازی با تفاوت معنی داری از نظر آماری مورد پذیرش افراد گروه قرار گرفته است. نتیجه گیری: با توجه به اینکه بیماری کرونا همچنان ادامه دارد و ممکن است بیماری شبیه به این مورد در آینده اتفاق بیافتد و با توجه به اینکه مطالعه ما مناسب بودن آموزش مجازی را توصیه می کند، بهتر است این روش در سطح وسیع تر آموزش داده شده و به کار برده شود.