مقدمه: گزارشاتی مبنی بر اثر ضددردی برخی مسددهای کانال کلسیمی موجود است اما جمع بندی کاملی در این رابطه موجود نیست، همچنین هیچ گزارشی در رابطه با نقش محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- آدرنال (HPA) در این اثر ذکر نگر دیده است. لذا طی این مطالعه اثر ضد دردی سه نوع بلوک کننده کانال کلسیمی نوع L (وراپامیل، دیلتیازم و نیمودیپین) و نقش HPA در آن بررسی گردید.روشها: جهت بررسی اثرات ضددردی وراپامیل،دیلتیازم و نیمودیپین قبل و 120, 60, 30, 15 دقیقه بعد از تزریق آنها به رتهای سالم، Sham و آدرنالکتومی شده (ADX) از تست سنجش آستانه درد حرارتی توسط دستگاه Tail Flick استفاده گردید و برای شناخت تعامل بین این داروها و عملکرد محور HPA، سطح کورتیکوسترون پلاسما بوسیله رادیوایمیونواسی (RIA) سنجیده شد.نتایج: با تجویز وراپامیل و دیلتیازم به حیوانات سالم و Sham اثر ضددردی دیده نشد ولی در حیوانات ADX اثر ضعیفی ملاحظه گردید در حالی که نیمودیپین در هر سه گروه اثر داشت که البته در گروه ADX نسبت به گروههای Sham و سالم قابل ملاحظه تر بود که با جایگزینی کورتیکوسترون معکوس گردید. نتیجه گیری: وراپامیل و دیلتیازم به عنوان دو نوع کلسیم بلوکر مختلف  اثر ضددردی قابل ملاحظه ای با تست Tail Flick ندارند ولی نیمودیپین در هر سه گروه دارای اثر قابل توجهی می باشد که در گروه ADX نسبت به گروههای Sham و سالم قوی تر است که بیانگر نقش محور HPA در این اثر است.

دوزهای بسیار ناچیز مورفین (ULD) احتمالا از طریق سیگنالینگ Gs پروتئین پردردی القا می کنند. مهار این مسیر منجر به مهارتحمل به بیدردی مورفین در دوزهای معمول می شود. استرس مزمن نیز می تواند تحمل به بیدردی مورفین را مهار کند. تحقیق حاضر برای بررسی اثر استرس مزمن بر پردردی ULD (سیگنالینگ Gs) طرح شده است. موشهای صحرایی نر بالغ (230-180 گرم) نژاد ویستار و روشTail Flick  برای سنجش آستانه درد استفاده شدند. برای استرس حیوانات انفرادی و روزانه مورد 5 دقیقه شنای اجباری در آب 20±1oc قرار گرفتند. آستانه درد 24 ساعت پس از پنجمین استرس و 30 دقیقه، یک، دو و سه ساعت پس از تجویز (1mg/kg i.p.) ULD سنجیده و با گروه کنترل مقایسه شد. گروه های آدرنالکتومی (ADX) و شم نیز بررسی شدند. دگزامتازون 2mg/kg i.p. به جای استرس بکار گرفته شد. 24 ساعت پس از پنجمین استرس پردردی القا شد .(p<0.01) اما در همین زمان استرس مزمن پردردی ULD را مهار نموده و یک اثر بیدردی نیز القا شد. دگزامتازون اثر پردردی استرس را تقلید نمود (p<001) اما اثر مهاری بر پردردی مورفین نداشت. استرس مزمن در حیوان ADX نیز قادر به مهار پردردی مورفین نبود. تجویز 1mg/kg i.p. اسلتامیویر منجر به مهار اثر پردردی  ULDمی شود اما تجویز حاد و مزمن آن نتوانست پردردی ناشی از استرس شنای اجباری را مهار کند. بنابر این احتمالا پردردی ناشی از استرس مربوط به فعالیت گلوکوکورتیکوئیدهای آدرنال بوده و از فعال سازی سیگنالینگ Gs بهره نمی برد. احتمالا استرس مزمن باید واجد اثر منفی بر مسیر سیگنالینگ Gs باشد که قادر شده پردردی ناشی از ULD را مهار نماید. برای این اثر اخیر به فعالیت کل محور HPA نیاز است و شاید به عنوان مکانیسمی نیز برای توانایی استرس مزمن در مهار تحمل به بیدردی مورفین قابل طرح باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: اکسی توسین (OT) در پاسخ به محرک های استرس زای مختلفی آزاد می شود. اثرات مهاری و تحریکی OT بر فعالیت محور HPA، در پاسخ به استرس به گونه مورد مطالعه، عامل استرس زا و شرایط تجربی بستگی دارد. مطالعه حاضر به ارزیابی اثرات تزریق محیطی OT بر سطوح پلاسمایی کورتیزول (CS) در شرایط پایه و استرس بی حرکتی و بعد از آن در گوسفند پرداخته شد.مواد و روشها: ابتدا از 10 گوسفند ماده 3-2 ساله نمونه خون تهیه شد و جانواران به دو گروه 5 تایی دریافت کننده OT با دوزهای 100ng، 150،300  و سالین تقسیم شدند. در مرحله دوم جانوران علاوه بر تزریقات به مدت 4h در معرض استرس بیحرکتی قرار گرفتند. در مدت توقف جانور در قفس مخصوص و 2h بعد از خروج از آن هر ‘60 نمونه گیری انجام می شد و سطح CS پلاسما توسط RIA اندازه گیری گردید.نتایج: غلظت CS پلاسما جانوران گروه کنترل 90 دقیقه بعد از تزریق سالین افزایش داشت. این پاسخ در گروه های تست به طور معنی داری در زمان های 90 و 20 دقیقه بعد از تزریق دوزهای 100ng و 150 اکسی توسین کاهش یافت. در اثر تزریق OT افزایش ترشح CS در اثر بی حرکتی تقلیل یافت و دوز 300ng اکسی توسین به طور معنی داری اثر تحریکی استرس بر ترشح CS را کاهش داد. نتایج نشان میدهد OT اگزوژن سبب تعدیل ترشح CS در دو حالت استرس و عدم استرس می شود.بحث: سطوح CS پلاسما در اثر تزریق OT و سالین در شرایط پایه و استرس بر حسب زمان و به صورت وابسته به دوز تغییر کرد که تاییدی بر اثر مهاری دوزهای پایین OT بر سطح CS است. نتایج نشان داد OT علاوه بر عمل مهاری بر میزان رهایی ACTH از هیپوفیز در سطح غده آدرنال نیز اثر کرده و باعث کاهش آزادسازی CS می شود. این عمل ساپرسیو OT بر ترشح CS در گوسفند در معرض استرس با مشاهدات مشابه در انسان مطابقت دارد و به نظر می رسد که OT درنزوا ممکن است سبب مهار یا تقلیل بعضی از پاسخ های هورمونی گردد.

مقدمه: آرتریت روماتویید از جمله بیماریهای التهابی مزمنی است با فعالیت سیستم آندوکرین و ایمنی مرتبط میباشد. ما نیز این مطالعه را با هدف بررسی تغییرات فعالیت محور HPA طی آرتریت روماتویید و نحوه ارتباط آن با هیپرآلژزی ناشی از این بیماری انجام دادیم. مواد و روشها: تعداد 14 سر رت نر Wistar را در دو گروه 7 تایی قرار دادیم. در یک گروه با تزریق کف پایی Complete fround adjuvant (CFA) آرتریت روماتویید در پای مورد نظر ایجاد شد و گروه دوم بعنوان Sham در نظر گرفته شدند. هیپرآلژزی توسط دستگاه Radiant heat بررسی شد. جهت بررسی فعالیت محور HPA مقادیر (CORT) Corticosterone ACTH سرمی در سه نوبت (روزهای صفر و 6 و 21) توسط کیتهای اختصاصی ELISA سنجیده شدند. IL-6 سرمی نیز بعنوان سیتوکاین التهابی در شرایط مزمن توسط کیت اختصاصی ELISA اندازه گیری شد. یافته ها: در گروه بیمار مقادیر IL-6 در روز صفر برابر یا کمتر از 31.2 Pg/ml بود که در روزهای 0، 6، 21 بدنبال تزریق CFA افزایش معنی داری نسبت به روز صفر نشان میداد (P<0.0001). مقادیر ACTH, CORT هم در روز 6 نسبت به روز صفر افزایش معنی داری نشان میدادند (P<0.001) ولی روز 21 تفاوت معنی داری با روز صفر نداشتند. هیپرآلژزی حرارتی در روز 6 به اوج خود رسیده و آستانه درد بطور معنی داری نسبت به روز صفر کاهش داشت (P<0.001) ولی در روز 21 فاصله معنی داری با روز صفر نداشتیم. نتیجه گیری: روند تغییرات هیپرآلژزی طی RA، بیانگر ناتوانی محور HPA در تعدیل آن و دخالت برخی عوامل تعدیلی دیگر میباشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.