زمینه و هدف: امروزه استفاده از سیستم های ادهزیو در روشهای ترمیمی بسیار معمول است و بخش عمده ای از درمانهای دندانپزشکی را تشکیل می دهد. وجود حلال و یا عدم وجود آن در روی عاج بر روند باند در سیستم های Etch and Rinse موثر می باشد. بنابراین هدف از انجام این مطالعه ارزیابی قدرت باند ریز کششی ادهزیوهای دو مرحله ای حاوی حلال یا فاقد حلال، به عاج خشک و مرطوب با اعمال فشار ماده ادهزیو به عاج می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی چهل دندان مولر سوم انسانی انتخاب و به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند. عاج سطحی حذف شده و پس از اچینگ، یک لایه ادهزیو با نیروی مالشی شدید روی سطح نمونه ها به کار برده شد. گروههای مورد آزمایش شامل:گروه 1: ادهزیو حاوی حلال به کار رفته بر روی عاج خشک. گروه 2: ادهزیو بدون حلال به کار رفته بر عاج خشک. گروه3: ادهزیو حاوی حلال به کار رفته بر عاج مرطوب. گروه 4: ادهزیو بدون حلال به کار رفته بر عاج مرطوب. گروه 5 (کنترل): ادهزیو به کار رفته بر طبق دستور کارخانه سازنده. بر روی هر نمونه ترمیمهای کامپوزیتی ساخته شده و سپس در راستای عمود بر سطح چسبندگی با سطح مقطع یک میلی مترمربع برش داده شد و به وسیله دستگاه Universal Testing Machine تحت نیروی کششی قرار گرفتند. نوع شکستها ثبت و داده های استحکام باند ریز کششی نمونه ها از طریق آزمون ANOVA دو سویه آنالیزشدند. کلیه عملیات آماری با نرم افزار SPSS ویرایش 2 و در نظر گرفتن خطای a برابر 0.05 انجام گردید.یافته ها: اگر چه بالاترین قدرت باند در گروه اول (ادهزیو حاوی حلال بر عاج خشک) و کمترین میزان آن در گروه 4 (ادهزیو فاقد حلال بر عاج دو بار مرطوب شده) به دست آمد، اما آنالیز واریانس یک سویه، اختلاف آماری معنی داری بین گروهها نشان نداد.نتیجه گیری: با وجود محدودیتهای این مطالعه و بر اساس نتایج مطالعه حاضر، حضور حلال برای دستیابی به قدرت باند بالا به عاج خشک و مرطوب در صورت اعمال ادهزیو با شدت بیشتر، یک عامل ضروری نمی باشد.

مقدمه: در موارد بسیاری اتصال اتچمنت های ارتودنسی به سطح دندان های ترمیم شده بارزین کامپوزیت ضروری است. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای تاثیر نوع و زمان آماده سازی سطح و نیز نوع ادهزیو بر استحکام باند برشی براکتهای ارتودنسی به سطوح مختلف کامپوزیت بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی تعداد 204 عدد دیسک سیلندری شکل از دو نوع کامپوزیت رزین Z100 و Point4 ساخته شد و در بلوک های آکریلی مانت گردید. نیمی از دیسک های هر گروه به منظور گذراندن پروسه aging به مدت 3 ماه در آب مقطر 37ºC نگهداری شدند. هر یک از این چهار گروه به 4 گروه 13 تایی برحسب نوع آماده سازی سطح (کاربرد اسید اچینگ یا کاربرد فرز و اسید اچینگ) و نوع ادهزیو (سخت شونده به طریقه شیمیایی و نوری) تقسیم گردیدند. بعد از باند براکتها، استحکام باند توسط ماشین DARTEC اندازه گیری شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس چهار طرفه ANOVA استفاده شد. (a=0.05).یافته ها: تفاوت آماری معنی دار بین میانگین استحکام باند به دو نوع کامپوزیت Z100 و Point4 وجود نداشت. (0.529=pvalue). سایر متغیرهای مورد مطالعه (زمان، نوع آماده سازی سطح و نوع ادهزیو) اثر معنی دار آماری بر استحکام باند براکت های ارتودنسی به سطوح رزین کامپوزیت داشتند (Pvalue<0.05).نتیجه گیری: با توجه به محدودیتهای مطالعه نوع آماده سازی سطح، نوع ادهزیو و مدت زمانی که از سخت شدن نهایی کامپوزیت گذشته است بر استحکام باند اثرگذار بودند. بعلاوه استفاده از ادهزیو سخت شونده نوری به دنبال ایجاد خشونت سطحی توسط فرز همراه با استفاده از اسید اچ، به شکل چشم گیری استحکام باند را افزایش داد.

بیان مساله: برداشتن براکت پس از پایان درمان ارتودنسی، دارای توانایی زیاد در ایجاد آسیب به مینای دندان به ویژه ترک های مینایی است. بنابراین، بررسی عوامل اثرگذار بر میزان آسیب، مانند گونه ابزار مورد استفاده برای برداشتن براکت و ادهزیو مورد استفاده در باندینگ براکت ها ضروری است.هدف: هدف از این بررسی ارزیابی و مقایسه شمار و تغییرات طول ترک های مینایی پیش و پس از برداشتن براکت با دو ابزار گوناگون در دندان های باند شده با دو گونه ادهزیو به وسیله بررسی استریومیکروسکوپیک سطح مینا بود.مواد و روش: در این بررسی مداخله ای که در محیط آزمایشگاهی انجام گرفت، شمار 120 دندان پره مولر کشیده شده به شیوه تصادفی در چهار گروه 30 تایی جا گرفتند. براکت های فلزی استاندارد اج وایز با استفاده از کامپوزیت دو خمیری (Concise) در گروه های 1 و 2 و تک خمیری (Unite) در گروه های 3 و 4، به دندان ها باند شدند. برداشتن براکت در گروه های 1 و 3 به وسیله پلایر LODI و در گروه های 2 و 4، به کمک پلایر دنتاروم، انجام شد. پس از برداشتن براکت، ارزیابی استریومیکروسکوپی و مقایسه تغییرات در شمار و طول ترک های مینایی پیش از بادینگ و پس از برداشتن براکت ها انجام گرفت. واکاوی داده ها، با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های ویلکاکسون و مان ویتنی انجام شد.یافته ها: در مقایسه شمار و مجموع طول ترک های مینایی در پیش و پس از برداشتن براکت، هر چهار گروه تفاوت آماری معنادار (p<0.001) نشان دادند. بیشترین افزایش در شمار و طول ترک های مینایی تازه در گروه 4 بود، که در شمار ترک ها با هر سه گروه دیگر و در طول ترک ها با گروه های 1 و 2 تفاوت آماری معنی دار داشت (p<0.05).نتیجه گیری: به طور کلی، فرایند برداشتن براکت باعث آسیب های مینایی شده و اعمال نیروی برشی به وسیله پلایر دی باندینگ دنتاروم به ویژه همراه با کامپوزیت Unite (گروه 4)، باعث افزایش آسیب وارده به مینای دندان گردید.

مقدمه: منبع های نوری متفاوت بر روی استحکام باند ترمیم ها تاثیر می گذارند. از این رو هدف از این مطالعه بررسی اثر منابع نوری مختلف بر ریز استحکام باند کششی دو نوع ادهزیو به عاج بود.روش بررسی: در این مطالعه 60 گونه، در 6 گروه ده تایی مورد بررسی قرار گرفت. نمونه ها تعدادی دندان مولرکشیده شده انسان بود. پس از سایش مینا از سطح باکال هر دندان به وسیله فرز و نمایان شدن عاج سطحی، کامپوزیت رزین (Z250) به صورت لایه و با استفاده از باندینگ های Clearfil SE bond و Adper prompt L-POP قرار داده شد. هر دو ادهزیو با استفاده از واحدهای کیورکننده متفاوت: QTH با شدت (600 mw/cm2)،LED  با شدت (400 mw/cm2)، PAC با شدت :(1200 mw/cm2) پلیمریزه شدند. گروه 1: adper/LED، گروه 2: Adper/Plasma، گروه 3: Adper/QTH، گروه 4: SE/LED، گروه 5: SE/Plasma، گروه 6:SE/QTH . از هر دندان چند برش با ضخامت 1 mm بدست آمد. سپس همه نمونه ها تحت آزمون ریز استحکام باند کششی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون T-test و ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: گروه Clearfil SE/Plasma arc بالاترین میزان استحکام باند را داشت. استحکام باند Adper prompt L-POP بطور قابل ملاحظه ای در بین منابع نوری مختلف متفاوت بود (p<0.05). تفاوت معنی داری در بین باندینگ Adper و  Clearfil SEهنگام استفاده از LED وجود داشت (p<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که منابع نوری مختلف دارای تاثیر متفاوتی بر روی استحکام باند هستند.

سابقه و هدف: برخی اوقات تعمیر رستوریشن غیرمستقیم روش مناسب تری نسبت به جایگزینی کامل آن می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر استفاده از سایلن در روش های مختلف آماده سازی بر استحکام باند بین کامپوزیت مستقیم و کامپوزیت غیرمستقیم بود.مواد و روشها: در مطالعه تجربی- آزمایشگاهی حاضر تعداد 48 مکعب کامپوزیتی غیرمستقیم ساخته و به 4 گروه 12تایی تقسیم شدند. آماده سازی ها شامل (گروه اول: سندبلاست با ذرات اکسید آلومینیوم 50 میکرونی، گروه دوم: سندبلاست و سایلن، گروه سوم: اچینگ با اسید هیدروفلوریک %9.5، گروه چهارم: اسید هیدروفلوریک %9.5 وسایلن) بود. 500 سیکل حرارتی قبل از پروسه ترمیم اجرا و آماده سازی های سطح ((SB,SB+sil,HF,HF+sil انجام شدند. پس از استفاده از ادهزیو سینگل باند در تمام گروه ها، نمونه ها توسط کامپوزیت مستقیم ترمیم شده، مدت 24 ساعت در دستگاه انکوباتور نگهداری شدند. نمونه ها توسط دستگاه اینسترون شکسته شدند و استحکام باند برشی نمونه ها اندازه گیری گردید. داده ها به مگاپاسکال تبدیل شدند. اطلاعات بدست آمده توسط آنالیز واریانس دو طرفه ارزیابی شدند.یافته ها: بیشترین استحکام باند برشی در گروه اول با میانگین 13.85 MPa و انحراف معیار 2.75 بدست آمد و کمترین استحکام باند در گروه دوم با میانگین 8.43 MPa و انحراف معیار 1.35 بود.نتیجه گیری: طبق نتایج بدست آمده در مطالعه حاضر آماده سازی توسط سندبلاست اثرات بهتری نسبت به اچینگ با HF داشته، کاربرد سایلن در افزایش استحکام باند موثر می باشد.

مقدمه: کاربرد فیشور سیلنت روشی موثر در پیش گیری از پوسیدگی اکلوزال می باشد؛ با این حال شستشوی دندان بعد از اچینگ می تواند موجب عدم همکاری کودکان شود. Prompt-L-Pop (PLP) نیاز به مرحله اسید اچینگ مجزا و شستشو ندارد. هدف از این مطالعه، مقایسه گیر کلینیکی فیشور سیلنت به دنبال آماده سازی با PLPو آماده سازی با روش اسید اچ به همراه باندینگ بود.مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 40 نفر در گروه سنی 12-7 سال با یک جفت مولر اول دایمی سالم در فک بالا و یا فک پایین و حایز شرایط فیشور سیلنت تراپی انتخاب شدند؛ سپس به صورت تصادفی یک دندان با استفاده از ادهزیو Single bond (SB) و دندان مشابه با استفاده از ادهزیو Prompt L-Pop (PLP) آماده گردید و به دنبال آن فیشور سیلنت تراپی انجام شد. بعد از 6 و 12 ماه گیر سیلنت به وسیله سوند و مشاهده کلینیکی ارزیابی و نتایج با آزمون فیشر بررسی گردید.یافته ها: در پی گیری 6 ماهه، موفقیت ادهزیو PLP 1/81 درصد و ادهزیو SB 7/67 درصد و در پی گیری 12 ماهه، موفقیت ادهزیو PLP برابر 67.7 درصد و ادهزیو SB 8.56 درصد بود که اختلاف بین دو گروه از لحاظ آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: بر اساس نتیجه مطالعه حاضر، گیر فیشور سیلنت در دو روش بعد از 6 و 12 ماه برابر بود. بنابراین، با توجه به حذف مرحله شستشو در روش استفاده از PLP، که موجب سهولت کار و کاهش زمان کارکرد می شود، می توان از PLP به جای روش معمول استفاده نمود.

زمینه و هدف: Assure universal bonding resin، خاصیت آزادسازی فلوراید داشته و همزمان با سمان رزینی نیز تقویت شده است. همچنین بنا به ادعای سازندگان، این ماده استحکام باند کافی بین براکت و مینای دندانها در شرایط آلودگی ایجاد می کند، هرچند نیاز به بررسیهای بیشتر وجود دارد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه استحکام باند Transbond XT و Assure universal bonding resin به مینای خشک و آلوده به بزاق انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، شصت دندان پرمولر انسانی خارج شده انتخاب و براکت های استنلیس استیل روی سطوح مینای دندانها باند شدند. برای باندینگ براکت ها به دندان از کامپوزیت رزین Transbond XT (شرایط خشک)، عامل رزینی Assure (شرایط خشک) و Assure (در شرایط آلوده به بزاق) استفاده شد و مقادیر استحکام باند برشی براکت ها به دندان با استفاده از دستگاه Zwick در سه گروه تعیین گردید. از آزمونهای آماری One-way analysis of Variance (ANOVA) و Kruskal Wallis جهت آنالیز داده ها استفاده شد.یافته ها: استحکام باند برشی براکت ها به سطوح مینا در باندینگ توسط عوامل Assure،Transbond XT و Assure در شرایط آلودگی با بزاق برابر 4.78±14.18، 5.49±16.13 و 4.74±13.32 مگاپاسکال برآورد گردید (بدون تفاوتهای معنی دار). آزمون ناپارامتری Kruskal-Wallis نشان داد تفاوت معنی داری از نظر مقادیر رتبه های ایندکس ARI در گروههای مختلف باندینگ وجود نداشته است. (P=0.053)نتیجه گیری: کاربرد عامل باندینگ رزینی Assure برای باند براکت های استنلیس استیل به مینای دندانها، استحکام باند کافی در شرایط خشک یا آلودگی به بزاق ایجاد کرده بود. لذا می توان از این عامل در شرایط بالینی و برای باندینگ براکت ها به مینای دندانها استفاده کرد.

مقدمه: حساسیت دندانی از شایع ترین علل مراجعه به مطب دندانپزشکی است که به درد تیز و کوتاه ناشی از عاج اکسپوز در پاسخ به تحریکات حرارتی، مکانیکی، اسموتیک و شیمیایی اطلاق می شود. درمان های پیشنهادی شامل خمیر دندان ها، دهان شویه ها، ادهزیو و رزین ها می باشد. اما، اکثر این درمان ها غیر موثر یا با تاثیر محدود می باشند. امروزه، «لیزر» به عنوان روشی نو افق جدیدی را در درمان افزایش حساسیت دندانی گشوده است. لیزرهایی که برای درمان حساسیت دندانی به کار می روند به 2 دسته تقسیم می شوند: لیزرهایی با توان متوسط و لیزرهایی با توان کم. که ادعا شده است لیزرهای دسته اول موجب سیل توبول های عاجی شده و لیزرهای دسته دوم اثر های متابولیک دارند.روش بررسی: در این مطالعه مقالات موجود در پایگاه هایpubmed ،science Direct ، google scholar با کلید واژه های dental hypersensitivity (sensitive tooth) و Laser در بازه زمانی 1980 تا 2012 جمع آوری شد.یافته ها: نتایج حاصل از جستجو 34 مقاله بود که تنها متن کامل 19 مقاله در دسترس بود. بررسی مقالات نشان داد که درمان حساسیت دندانی با لیزر اثر های پایدار تر و طولانی تری را به همراه دارد اما نکته مهم، انتخاب صحیح و مناسب نوع و پارامترهای لیزر برای بهره بردن از حداکثر نتایج و حداقل آسیب می باشد.نتیجه گیری: به نظر می رسد که در آینده بتوان در سطح فراگیر از لیزر با توجه به شیوع بالای آن برای درمان مشکلات دندانی از جمله حساسیت دندانی بهره مند گردید که این امر نیازمند مطالعات جامع تر در این زمینه می باشد.

زمینه و هدف: Assure Universal Bonding Resin، قادر به آزادسازی فلوراید است. همچنین بنا به اظهار شرکت سازنده این ماده استحکام باند کافی بین براکت و سطوح ترمیم های آمالگام و پرسلن ایجاد می کند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه استحکام باند Transbond XT و Assure Universal Bonding Resin به براکت های استینلس استیل، پرسلن و آمالگام انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی تعداد بیست عدد براکت استاندارد استینلس استیل سانترال فک بالا، بیست نمونه پرسلن فلدسپاتیک و بیست حفره آکریل سلف کیور پر شده توسط آمالگام به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم و در هر گروه بعد از آماده سازی، سطح به یکی از باندینگ های Transbond XT و Assure آغشته و باSilicon Tube  کامپوزیت Transbond XT روی سطح قرار داده شد. استحکام باند ریز برشی توسط دستگاه Zwick تعیین گردید. داده ها با آزمون Tow-way ANOVA و آزمون مقایسه های متعدد Tukey مورد بررسی قرار گرفتند و نتایج در قالب جداول ارائه گردید.یافته ها: مقادیر متفاوتی از استحکام باند ریز برشی در گروه ها با کاربرد عوامل Transbond XT و Assure به دست آمد (p<0.0001). باند نمونه های آمالگام (7.2±1.46 در برابر 10.12±4.97) و براکت (16.14±3.2 در برابر 20.16±5.12، p<0.05) با استفاده از عامل Assure در مقایسه با Transbond XT موجب کاهش استحکام باند شده و کاربرد Assure در پرسلن (28.84±6.42 در برابر 22.48±3.6) باعث افزایش معنی دار استحکام گردید (p<0.01). آزمون ناپارامتری Kruskal-Wallis نشان داد تفاوت معنی دار از نظر مقادیر رتبه های ایندکس ARI تنها در گروه آمالگام، بین دو باندینگ وجود داشته است (p=0.029).نتیجه گیری: با اینکه باند Assure کمتر از Transbond بود ولی توانست باند کافی برای براکت، آمالگام و به خصوص پرسلن ایجاد کند.