از انگیزه های مهم فارغ التحصیلان رشته حسابداری برای ورود به حرفه حسابرسی کسب تجربه و یادگیری است. رضایت شغلی پرسنل تازه کار حسابرسی تا اندازه زیادی مرتبط با یادگیری و آموزش آن ها در موسسات حسابرسی است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین یادگیری سازمانی و رضایت شغلی حسابرسان تازه کار می باشد.پژوهش صورت گرفته شده از نوع کمی و در دسته مطالعات توصیفی قرار می گیرد. جهت جمع آوری اطلاعات پژوهش ابزار پرسش نامه مورد استفاده قرار گرفته شده است. به دلیل نامعین بودن حجم جامعه تعداد 385 پرسش نامه در سال 1399 از حسابرسان تازه کار شاغل در موسسات حسابرسی و سازمان حسابرسی دریافت شد. سپس داده های جمع آوری از نظر آمار توصیفی مورد بررسی و سپس مورد تحلیل رگرسیون قرار گرفت. پژوهش حاضر چهار یافته عمده داشت. یافته اول بیانگر رابطه مثبت میان تعاملات محیط کار با رضایت شغلی حسابرسان است. یافته دوم نشان داد راهنمایی و سرپرستی رابطه مثبت و معناداری با رضایت شغلی کارآموزان حسابرسی دارد. یافته سوم بیانگر رابطه مثبت میان سیستم های اطلاعاتی حمایتی با رضایت شغلی کارآموزان حسابرسی است و نهایتا یافته نهایی ناشی از رابطه مثبت میان یادگیری سازمانی و رضایت شغلی کارآموزان حسابرسی دارد. نتایج پژوهش نشان داد یادگیری سازمانی باعث افزایش رضایت شغلی حسابرسان تازه کار می شود. این امر نشان دهنده توانایی موسسات حسابرسی برای ایجاد رضایت شغلی در میان پرسنل تازه کار خود از طریق آموزش به آن ها می باشد.نتایج پژوهش حاضر علاوه بر پوشش خلاء پژوهش های موجود در این حوزه یافته های این پژوهش می تواند به عنوان معیار جذاب برای موسسات حسابرسی جهت حفظ استعدادهای جوان و جایگزین کردن آن ها با کارمندان مسن و بازنشسته باشد.

مقدمه: آموزش مناسب و موثر به دانشجویان پزشکی در اعتلا و حفظ سلامت جامعه مهم، و نقش دستیاران در آموزش به دانشجویان پزشکی غیر قابل انکار است. هدف از انجام این مطالعه تعیین نگرش کارآموزان، کارورزان و دستیاران نسبت به نقش آموزشی دستیاران در دانشکده پزشکی ساری در سال 1386 بود.روش ها: در این مطالعه توصیفی - مقطعی، جامعه آماری شامل تمامی کارآموزان، کارورزان و دستیاران بخش های دارای دستیار در دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال 1386 (250 نفر) بود. بر اساس روش سرشماری، تعداد 192 نفر مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه ای شامل چهار سوال دموگرافیک و 20 سوال نگرشی بود که پس از جمع آوری داده ها به کمک نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون های آمار توصیفی، مجذور کای و ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: در میان پاسخ دهندگان، 47 درصد کارآموز، 39 درصد کارورز و 13 درصد دستیار بودند. نگرش شرکت کنندگان در گروه های مختلف بالینی متفاوت بود. مثبت ترین نگرش در گروه روان پزشکی (70 درصد نگرش مثبت) و پس از آن بخش های اطفال، زنان، داخلی و جراحی 50 درصد یا کمتر قرارداشت. نگرش دستیاران به مراتب مثبت تر از کارآموزان و کارورزان بود بطوری که 23 درصد کارآموزان، 38 درصد کارورزان و 58 درصد دستیاران نگرش مثبت داشتند و هیچ یک از دستیاران نسبت به آموزش خود نگرش منفی نداشت.نتیجه گیری: نگرش شرکت کنندگان نسبت به نقش آموزشی دستیاران در بخش های مختلف متفاوت و نگرش دستیاران بسیار متفاوت تر از دیدگاه کارآموزان و کارورزان در این زمینه می باشد. لازم است به نقش آموزشی دستیاران توجه بیشتر شود.

زمینه و هدف: آموزش بالینی از مهم ترین قسمت های آموزش در سیستم پزشکی می باشد که شناخت راهکارهای افزایش دهنده کیفیت آن، در بهبود کلی روند آموزش پزشکی کمک کننده است. اهمیت محیط آموزشی و ارزیابی آن به منظور ارتقای سطح علمی دانش پژوهان امری غیر قابل انکار است. این مطالعه به منظور سنجش محیط آموزشی بخش های بالینی اصلی در بیمارستان فیروزآبادی تهران، بدون حضور دستیاران بالینی و یادگیری مستقیم فراگیران از اساتید از دیدگاه فراگیران (کارورزان و کاراموزان) براساس مدل تغییر یافته پرسشنامه DREEM انجام شد. روش کار: در این مطالعه مشاهده ای که به صورت یک بررسی مقطعی توصیفی-تحلیلی در بیمارستان فیروزآبادی در سال 1396 انجام شد، تعداد 175 فراگیر (33 کارآموز و 142 کارورز پزشکی) و شامل تمامی گروه های اصلی بالینی داخلی، زنان و زایمان، کودکان و جراحی عمومی، مشارکت داشتند. ابزار استفاده شده برای سنجش کمی محیط آموزشی، پرسشنامه تغییر یافته DREEM بود که شامل 44 سؤال به صورت فهرست درجه بندی شده پنج گزینه ای در پنج حیطه یادگیری، استادان، ادراک دانشجو از توانایی علمی خود، جو آموزشی و ادراک دانشجو از شرایط اجتماعی خود، می باشد. امتیاز براساس مقیاس لیکرت برای سوالات هر حیطه می باشد که ماکزیمم امتیاز قابل کسب 176 است. این مطالعه با استفاده از نرم افزار-SPSS 20 با انجام آزمون های آماری تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که ماکزیمم امتیازات بدست آمده توسط نظرات دانشجویان 147 و میانگین امتیاز آنها نیز ±122. 17 14. 28 (مطلوب) از 176 امتیاز بدست آمد. توجه به نتایج به دست آمده کارورزان و کارآموزان در محیط بدون حضور دستیاران بیمارستان فیروزآبادی بیشترین امتیاز در حیطه یادگیری و مرتبط با ایجاد انگیزه در یادگیری (3. 2±0. 73) را داشته و کمترین امتیاز مرتبط با تحقیر توسط اساتید مرتبط به حیطه اساتید (0. 73±0. 5) بود. تفاوت معناداری بین محیط آموزشی در بخش های مختلف تحت آموزش، بر اساس جنسیت و مقطع تحصیلی (کارآموزی یا کارورزی) وجود نداشت >P) 0. 05. ( نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد آموزش مستقیم دانشجویان مقطع کاراموزی و کارورزی از اساتید هیات علمی بدون حضور دستیاران می تواند با ایجاد انگیزه در دانشجویان و کاهش احساس تحقیر، به یادگیری آن ها کمک نماید.