رفتار و مقاومت برشی فصل مشترک خاک دانه ای-ژئوسنتتیک مورد توجه برخی از محققین بوده است. اهمیت این مساله به دلیل کاربرد زیاد ژئوسنتتیک ها در لایه های خاک به منظورهای مختلف می باشد. از خانواده بزرگ ژئوسنتتیک ها می توان گفت که ژئوگرید بیشترین کاربرد و سطح استفاده شده را در میان لایه های خاک داراست. این مقاله شرح و نتایج پژوهشی است که بر روی فصل مشترک خاک دانه ای-ژئوگرید انجام گرفته است. روش مطالعه آزمایشگاهی با استفاده از دستگاه برش مستقیم بزرگ مقیاس برای ژئوگرید با اندازه های مختلف چشمه، و خاک دانه ای با درصد تراکمهای مختلف می باشد. شاخص ارزیابی نتایج بر مبنای منحنی های رفتاری خاک یعنی منحنی های تنش-جابجایی و مقاومت پیک می باشد. هدف بررسی تاثیر اندازه چشمه ژئوگرید و درصد تراکم نسبی خاک بر روی رفتار و مقاومت برشی می باشد، چرا که مقدار مقاومت برشی ناشی از سه مولفه می باشد 1 ): مقاومت ناشی از اصطکاک و قفل و بست دانه های خاک با یکدیگر. 2) مقاومت ناشی از اصطکاک دانه های خاک با سطح ژئوگرید. و 3 )مقاومت ناشی از برخورد خاک با نوارهای عرضی ژئوگرید. به منظور ارزیابی راحت تر، پارامتر α به صورت نسبت تنش برشی حداکثر در سطح مشترک خاک-ژئوگرید به تنش برشی حداکثر در خاک تعریف شد. نتایج نشان می دهد با افزایش تراکم خاک، کاهش مقاومت در فصل مشترک خاک-ژئوگرید بیشتر می شود و همچنین با کاهش فواصل نوارهای عرضی ژئوگرید، مقاومت برشی فصل مشترک خاک-ژئوگرید بیشتر کاهش خواهد یافت.

در این مقاله دستگاه آزمایش بیرون کشش ژئوگریدها که برای اولین بار در ایران بطور کامل طراحی و ساخته شده، معرفی می گردد. این دستگاه توانایی اعمال بارهای استاتیکی و سیکلی در شرایط کنترل بار و کنترل تغییرمکان، با فرکانس و اشکال مختلف موج دینامیکی را دارا است. علاوه بر تشریح مشخصات فنی دستگاه و آماده سازی نمونه، خلاصهای از نتایج آزمایش های پایه برای نمایش قابلیتهای عملکردی دستگاه ارائه شده است. در این مطالعه اثر تنش قائم، تراکم نسبی خاک و مسیرهای مختلف بارگذاری بر توزیع تغییر مکانها و مقاومت بیرون کشش ژئوگرید یک سویه پلیمری مدفون در ماسه سیلیسی، در آزمایشهای استاتیکی و سیکلی بررسی شده است.با افزایش تنش قائم و تراکم نسبی ماسه، مقاومت بیرون کشش استاتیکی افزایش می یابد. در آزمایش سیکلی و در تراکم نسبی پایین، افزایش مقاومت و با افزایش تراکم نسبی و تنش قائم، کاهش مقاومت بیرون کشش دیده شده، ولی این رفتار در آزمایشهای فعلی روند مشخصی ندارد.

پدیده رگاب یک فرآیند فرسایشی است که تحت تأثیر جریان نشت رو به بالا در زیر سازه های آبی رخ می دهد و در صورت عدم توجه کافی برای مقابله با آن ممکن است پایداری و ایمنی سازه هیدرولیکی را تحت تأثیر جدی قرار دهد. در این تحقیق، اثر مسلح سازی یک خاک در تغییر شیب هیدرولیکی بحرانی و نیروی مقاوم به رگاب بررسی شد. مسلح سازی توسط دو نوع ژئوگرید با ابعاد منفذی 6 میلی متر (ژئوگرید 1) و 2 میلی متر (ژئوگرید 2) صورت پذیرفت. آزمایش های یک بعدی رگاب روی نمونه های یک خاک ماسه ای، خاک مسلح شده با صفحات دو نوع ژئوگرید 1 و 2 که به روش استاتیکی متراکم و تهیه شده اند، در دستگاه ویژه طراحی شده صورت پذیرفت. نتایج نشان داد مسلح سازی به وسیله صفحات ژئوگرید موجب بهسازی خاک در مقابل پدیده رگاب می گردد، به طوری که شیب هیدرولیکی بحرانی و نیروی مقاوم به رگاب افزایش می یابد و افزایش درجه بهسازی وابسته به تعداد صفحات ژئوگرید و موقعیت آن ها نسبت به یکدیگر در نمونه می باشد. از طرفی نتایج نشان داد، در شرایط و موقعیت یکسان عملکرد دو نوع ژئوگرید تقریباً مشابه است.

به کارگیری ستون های سنگی یکی از راهکارهای مؤثر در افزایش ظرفیت باربری خاک ها و کاهش میزان نشست است. در شرایطی که بستر خاکی به محصورکنندگی بیشتری نیاز داشته باشد، استفاده از غلاف هایی از جنس ژئوتکستایل و ژئوگرید یکی از روش های بهبود عملکرد این اعضای باربر محسوب می شود. هدف از انجام این پژوهش مقایسه ی رفتار غلاف های ژئوتکستایل و ژئوگرید در مسلح کردن ستون های سنگی در آزمایش سه محوری در شرایط تحکیم یافته ی زهکشی نشده است. در آزمایش ها از ستون سنگی در ماسه استفاده شده است. در این پژوهش یک سری آزمایش های سه محوری در حالت زهکشی نشده انجام شده است. نتایج نشان داد که در شرایط یکسان، غلافِ ژئوگرید نسبت به ژئوتکستایل عملکرد بهتری دارد؛ به طوری که در کمترین تنش محصورکننده، افزایش ظرفیت باربری برای ستون مسلح به ژئوگرید و ژئوتکستایل به ترتیب 1٫ 31 و 1٫ 18 برابر است.

در پژوهش حاضر، با به کارگیری دستگاه برش مستقیم بزرگ مقیاس، تاثیر دورپیچی بر پارامترهای مقاومت برشی بالاست بررسی شده است. برای این منظور، از دو گروه بالاست با اندازه متوسط دانه ای (D50) برابر 41/31 و 31/55 میلیمتر و همچنین سه نوع ژئوگرید دوسویه 35/35GP، 40/20GP و 60/20GP استفاده شد. آزمایشها تحت تنش های قائم ،50 100 و 150 کیلوپاسکال با نرخ برش یک میلیمتر در دقیقه انجام شده است. نتایج آزمایشها نشان می دهد که در حالت بدون دورپیچی، رفتار برشی باالست متاثر از اندازه بیشینه قطر سنگدانه، ضریب یکنواختی و همچنین تنش قائم اعمالی است. به گونه ای که با افزایش درصد مصالح درشت دانه و ضریب یکنواختی بالاست، مقاومت برشی آن افزایش می یابد. ولی با افزایش مقادیر تنش قائم از 50 به 150 کیلوپاسکال، زاویه اصطکاک داخلی بالاست های گروه های یک و چهار به ترتیب از 65/56° و 63/90° به 54/39° و 52/16° کاهش یافته است. به طور مشابه، برای دو گروه دانه بندی مذکور، مقدار میانگین زاویه اتساع به ترتیب 16/69 و 12/85 درصد کاهش یافت. از سوی دیگر، دورپیچی بالاست با ژئوگرید باعث بهبود رفتار برشی آن شده، به طوری که برای گروه دانه بندی یک، حداکثر زاویه اصطکاک داخلی متناظر با تنشهای قائم 50 و 150 کیلوپاسکال به ترتیب 74/5° و68/96° بوده، که مضاف بر آن، میانگین زوایای اتساع، 32/22 درصد کاهش یافت. در بالاست گروه چهار، بیشینه زاویه اصطکاک، در حضور تنش های قائم 50 و 150 کیلوپاسکال، در مقایسه با حالت بدون دورپیچی، به ترتیب 11/77 و 24/80 درصد افزایش یافت؛ میانگین زوایای اتساع نیز 27/86 درصد کاهش یافت. همچنین، مطالعه حاضر نشان داد که رفتار برشی بالاست متاثر از اندازه چشمه ژئوگرید (A) است. جمع بندی نتایج نشان می دهد که استفاده از روش دورپیچی سبب بهبود قابل ملاحظه ی رفتار برشی بالاست شده، که می توان از این روش برای حفظ پایداری خطوط بالاستی در قوس ها بهره برد.

استفاده روز افزون از خطوط ریلی سبب شده است مهندسین در پی افزایش بهره وری از خط ریلی باشند و به همین منظور بدنبال افزایش فاصله دوره های تعمیر و نگهداری و هزینه چرخه عمرکمتر هستند. در خطوط ریلی پرسرعت و خطوط با حجم ترافیک بالا، بویژه خطوط ریلی با بسترهای سست و نرم، موضوع نشست خط یکی از عوامل چالش برانگیز می باشد. با توجه به روشهای معرفی شده جهت تقویت بستر تاکنون، استفاده از ژئوگرید یکی از روشهای مرسوم جهت کاهش نشست و عملیات تعمیرونگهداری است که امروزه نیازمند بررسی بیشتر در انتخاب بهینه آن می باشد. در این مقاله سعی شده کارایی ژئوگرید برای کاهش تنشهای وارد بر بستر، لایه زیربالاست و لایه بالاست بررسی و نحوه انتخاب مناسب آن بر اساس پارامترهای فنی تبیین شود. در این مطالعه انواع ژئوگرید و تاثیر اندازه ابعاد چشمه آن، تنش وارده و تاثیر آن بر مقاومت لایه ها، بررسی و روش دستیابی به انتخاب مناسب ژئوگرید پیشنهاد داده شده است. مطالعات نشان می دهد با بکارگیری مناسب ژئوگرید می توان تا میزان 70 درصد نشست عمودی و جابجایی افقی خط ریلی را کاهش داد.