دریای چین جنوبی با دارا بودن منابع عظیم نفت و گاز از اهمیت به سزایی برای چین برخوردار است. اقدامات چین در دریای جنوبی چین و به ویژه ساخت و ساز در جزایر و ادعاهای مالکیتی و حاکمیت انحصاری منابع از سوی این کشور، باعث توسعه نفوذ و قدرت دریایی پکن شده است. چین دارای منافع فراوان و شرکای اقتصادی و نظامی در منطقه دریای چین جنوبی است و در راستای افزایش حضور و نفوذ خود در این منطقه و دست یابی به قدرت هژمون منطقه ای در آسیا گام بر می دارد که این موضوع باعث تشدید رقابت آمریکا و چین و افزایش تنش ها در منطقه شده است. بدین ترتیب، سؤال اصلی پژوهش این است که چین برای توسعه قلمروی نفوذ در دریای چین جنوبی دست به چه راهبردی زده است؟ فرضیه مقاله این است که چین با توسعه حضور در دریای چین جنوبی و ساخت و ساز جزایر مصنوعی به دنبال گسترش قلمروی دریایی و سیطره بر آب های بیشتری است که این امر می تواند به دست یابی پکن به قدرت هژمون در آسیا و ارتقای قدرت آن در صحنه جهانی کمک شایانی بخشد. افزایش نفوذ و کنترل چین بر دریای چین جنوبی در جهت دستیابی به منابع موجود در آن، ضمن افزایش تقابل جویی ها میان ایالات متحده و چین، بستر تشدید تنش ها و افزایش بی ثباتی ها در منطقه را فراهم نموده است. برای تحلیل داده ها از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است.

مقدمه و اهداف: این مقاله به مفهوم پردازی و تحلیل تجدیدنظرطلبی دو قدرت بزرگ جهانی -چین و ایالات متحده- در نظم بین الملل لیبرال می پردازد. برخلاف رویکردهای رایج که چین را به عنوان تنها بازیگر تجدیدنظرطلب معرفی می کنند و ایالات متحده را حافظ وضع موجود می دانند، این پژوهش نشان می دهد که ایالات متحده نیز به قدرتی تجدیدنظرطلب تبدیل شده است. روش ها: این مقاله با بهره گیری از روش های پژوهش کیفی، شامل مطالعات موردی و تحلیل اسناد، رفتار تجدیدنظرطلبانۀ این دو کشور را در حوزه های مختلف مانند امنیت بین المللی، اقتصاد جهانی، محیط زیست، و حقوق بشر بررسی می کند. چین با تأکید بر همکاری در نهادهای موجود و ایجاد نهادهای جدید، به دنبال تغییرات تدریجی و چندلایه در نظم بین المللی است؛ در حالی که ایالات متحده با استفاده از قدرت نهادی و کارگزاری خود، به دنبال تغییرات رادیکال تری است. این پژوهش نتیجه می گیرد که درک تجدیدنظرطلبی دوگانۀ این دو قدرت، برای فهم بهتر مسیر آیندۀ سیاست بین الملل و پتانسیل درگیری یا همکاری میان آن ها ضروری است.یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که چین به عنوان یک «تجدیدنظرطلب ادغام شده»، تلاش دارد تا ازطریق تعامل با نهادهای موجود و ایجاد نهادهای جدید، تغییرات تدریجی را در نظم بین الملل لیبرال ایجاد کند. در این راستا چین با تعمیق مشارکت در رژیم های بین المللی، بهبود دسترسی و افزایش قدرت کارگزاری، در فرایندی تدریجی و گزینشی ابعادی از رژیم های مذکور را تغییر داده است و همچنان این راهبرد را پی گیری می کند. در مقابل، ایالات متحده به عنوان «تجدیدنظرطلب میانجی»، می کوشد ازطریق بسیج شبکه های جایگزین و تغییرات نهادی گسترده، نظم بین الملل لیبرال را بازسازی کند. تحول در رژیم های امنیت بین المللی از مسیر ایجاد شبکه های جایگزین، به چالش کشیدن رژیم های مالی، پولی و تجاری از طریق توسعه نظام جدید تحریمی و فلج کردن سازمان تجارت جهانی و نیز کوشش برای بازتعریف رژیم حقوق بشر به عنوان یکی از ابعاد هنجاری کلیدی نظم بین الملل لیبرال نمونه هایی از کنش راهبردی ایالات متحده به عنوان تجدیدنظرطلب میانجی محسوب می شوند.نتیجه گیری: تحلیل رفتار تجدیدنظرطلبانۀ چین و ایالات متحده در نظم بین الملل لیبرال، نشان می دهد که هر دو قدرت به عنوان تجدیدنظرطلبانی با رویکردهای متفاوت عمل می کنند. چین به عنوان تجدیدنظرطلب ادغام شده، به دنبال تغییرات تدریجی ازطریق تعاملات عمدتا گزینشی با نهادهای موجود است، درحالی که ایالات متحده به عنوان تجدیدنظرطلب میانجی، با تکیه بر دسترسی و قدرت کارگزاری بالا به دنبال تغییرات رادیکال تر در راستای بازطراحی ابعادی از نظم بین المللی است. در عین حال، هر دو قدرت چنان در این نظم قاعده محور تنیده اند که تجدیدنظرطلبی انقلابی را در راستای منافع خود نمی دانند. تجدیدنظرطلبی دوگانه نشان دهنده پیچیدگی های نوظهور در روند تحول نظم بین الملل لیبرال است. به دیگر سخن، برای درک بهتر روند دگرگونی در نظم بین الملل لیبرال گذر از کلیشه رایج قدرت های تجدیدنظرطلب دربرابر قدرت های حافظ وضع موجود ضروری است. جریان اصلی ادبیات تجدیدنظرطلبی در روابط بین الملل به صورتی افراطی برگفتار و رفتار چین به مثابۀ کلیدی ترین قدرت تجدیدنظرطلب متمرکز شده و از این رو، به نوعی تقلیل گرایی و ساده سازی افراطی واقعیات پیچیده تحول در نظم بین الملل لیبرال دچار شده است. تحلیل گفتار و رفتار ایالات متحده به عنوان تجدیدنظرطلب میانجی و تعاملات پیچیده آن با چین به مثابۀ تجدیدنظرطلب ادغام شده می تواندبه شناختی منسجم تر از نیروهای دگرگون کننده نظم بین الملل لیبرال کمک کند.

استراتژی دریایی یکی از مهم ترین ابعاد استراتژی ملی قدرت های بزرگ به حساب می آید. این مساله اگرچه با تحول ماهوی قدرت در سیاست جهانی، اهمیتی را که آلفرد ماهان در «تاثیر و نفوذ قدرت دریایی در تاریخ» مطرح کرده بود را از دست داده است اما در دو دهه اخیر مجددا به عرصه رقابت ژئوپلیتیک قدرت های بزرگ بازگشته است. در این میان، حوزه ایندوپاسفیک و شکل گیری گروه بندی های جدیدی مانند کواد و آکوس در آن را می توان نقطه عزیمت جدیدی در بازی قدرت های جهانی دانست. در این راستا، این مقاله به این سوال اصلی پرداخته است که حوزه ایندوپاسفیک چه جایگاهی در معادلات ژئوپلیتیک قدرت های دریایی با تاکید بر گروه بندی های کواد و آکوس دارد؟ یافته های این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته نشان دهنده انتقال تدریجی مرکز ثقل اقتصاد و سیاست جهانی از اقیانوس اطلس به اقیانوس هند-آرام است که در پرتو ائتلاف بندی های نظامی و امنیتی جدید به تشدید رقابت و تنش میان قدرت های بزرگ دریایی منجر خواهد شد.

امروزه در کنار عناصر ملموس و غیر ملموس قدرت، توان قدرت افکنی کشورها به عنوان یکی از شاخص های قدرت ملی کشورها قلمداد می گردد که به واسطه آن یک کشور با استفاده از آثار عناصر قدرت، اراده خود را محقق می سازد. بسته به میزان این توان، حوضه و دامنه قدرت افکنی کشورها با همدیگر متفاوت است. هرچند، توجه بسیاری از محققان بین المللی به عناصر قدرت و توان قدرت افکنی آمریکا و روسیه به عنوان بزرگترین قدرت های نظامی جهان می باشد، با وجود این، چشم انداز رشد اقتصادی مداوم و فزاینده چین، احتمال افزایش توان قدرت افکنی انی کشور را نیز مطرح می کند. بنابراین، دراین مقاله با نگاهی به مفهوم قدرت افکنی، عناصر آن را در رابطه با چین بررسی کرده و سپس با نگاهی مقایسه ای، توان قدرت افکنی چین را در سطح منطقه ای و بین المللی مطالعه می کنیم.

از دهه 1990، جهان شاهد حضور روزافزون چین در عرصه اقتصادی، سیاسی و امنیتی بوده است. دامنه شمول منافع اقتصادی چین، دولت این کشور را با مسایل سیاسی و امنیتی جهان نیز پیوند زده و در نتیجه، مقام های این کشور با کنار گذاشتن اندیشه های سنتی و مائوئیستی و اتخاذ رویکرد عملگرایانه به تعامل بیشتر با نظام بین المللی با استفاده از هر وسیله و روشی و از جمله دیپلماسی دفاعی روی آوردند. با توجه به اهمیت این موضوع در نظام بین الملل و چشم انداز ظهور چین به عنوان یک قدرت برتر در چند دهه آینده، مقاله حاضر می خواهد با تبیین مفهوم دیپلماسی دفاعی، به بررسی جایگاه دیپلماسی دفاعی، اشکال و روندهای آن در سیاست خارجی کلان چین بپردازد. سپس، با ورود به مباحث عملی، وضعیت روابط نظامی چین با آمریکا، روسیه، سایر قدرت های بزرگ، کشورهای مهم مناطق همجوار با چین و از جمله جمهوری اسلامی ایران را مورد بررسی قرار داده و در نهایت ویژگی های مهم دیپلماسی دفاعی چین را جمع بندی می کند.

هندسه و الگوی چین، بخش مهمی از دانش مورد نیاز در اکتشاف ذخایر هیدروکربنی است. تاقدیس میش با گسترش در فرادیواره گسل پیشانی کوهستان و جایگیری بر روی این راندگی، در دسته چین های مرتبط با راندگی در نظر گرفته می شود. این تاقدیس با حضور دو کوهان و زین بین آنها در طول، با رخنمون متفاوت سازندی در ناحیه دوگنبدان جای دارد. هندسه جعبه ای با پهلوی پیشانی برگشته، ارتفاع و فرسایش زیاد این تاقدیس شبیه دیگر تاقدیس های پهنه ایذه جنوبی است. تهیه برش های ساختاری از این تاقدیس و استخراج داده های مورد نیاز از آنها، بر روی نمودارهای چین های مرتبط با راندگی و انطباق هندسه چین با مدل های هندسی موجود، هندسه چین های گسترش گسلی حمل شده با انتقال از محور ناودیسی را برای تاقدیس میش نشان می دهد.