سنتز یک مرحله ای برای (S)- (ـ)- پروپرانولول گزارش شده است. Zn(NO3)2 / (+)- تارتاریک اسید سنتز انانتیو گزین (S)- (ـ)- پروپرانولول را با بهره نوری و شیمیایی خوب از طریق تفکیک سینتیکی حد واسط کلیدی α- نفتیل گلیسیدیل اتر کاتالیز می کند.

هدف: تعیین اثر پروپرانولول خوراکی در بهبود رتینوپاتی سروز مرکزی (CSR) در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان فارابی و فیض اصفهان در سالهای 80-1379.روش پژوهش: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی دوسوکور انجام شد. بیماران مبتلا به CSR به طور تصادفی به دو گروه درمان و شاهد، هر کدام شامل 30 تقسیم شدند. برای گروه درمان قرص پروپرانولول به میزان 20 میلیگرم دوبار در روز و برای گروه شاهد دارونمای مشابه تجویز شد. بیماران به طور هفتگی تا زمان بهبود کامل معاینه شدند. مدت زمان ابتلا به بیماری، حدت بینایی نهایی برحسب لاگمار و فراوانی نسبی حدت بینایی نهایی 10.10 بین دو گروه درمان و شاهد با استفاده از آزمون t و کای دو مقایسه شد.یافته ها: دو گروه به لحاظ سن، جنس، چشم گرفتار، تنشهای روانی و یافته های بالینی با هم مشابه بودند. مدت زمان رسیدن به بهبود در گروه درمان، 29±62 روز و در گروه شاهد، 44±89 روز بود(P<0.05) . میانگین حدت بینایی نهایی در گروه درمان، 0.98 لاگمار و در گروه شاهد 0.97 بود (NS) فراوانی نسبی دید کمتر از 10.10 در گروه شاهد 30 درصد و در گروه درمان 23.3 درصد بود (NS) نیاز به لیزر در گروه شاهد 30 درصد و در گروه درمان  3.3درصد بود(P<0.01) .نتیجه گیری: پروپرانولول مدت ابتلا به بیماری و نیاز به لیزر را در مبتلایان به CSR کاهش میدهد ولی روی میزان دید نهایی بیماران تاثیری ندارد. با توجه به اینکه مبتلایان اکثرا در سنین فعال زندگی هستند، مصرف پروپرانولول در این بیماران توصیه می شود.

سابقه و هدف داروهای مختلفی برای کنترل سردردهای میگرنی درکودکان پیشنهادشده، ولی تعداد کارآزمایی بالینی تصادفی شده جهت اثبات کارایی آنان محدود است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تاثیر داروی پروپرانولول به علاوه سیناریزین با پروپرانولول به علاوه دارونما در کنترل حملات سردرد در کودکان مبتلا به میگرن است. مواد و روش ها: در این پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسوکور کنترل شده با دارونما، 90 کودک واجد شرایط 14-6 ساله بطور تصادفی به دو گروه 45 نفره شامل گروه مداخله (پروپرانولول بعلاوه سیناریزین) و کنترل (پروپرانولول بعلاوه دارونما) اختصاص یافتند. فراوانی، مدت و شدت حملات سردرد در طی 2 ماه متوالی ثبت شدند. داده ها با تست تی زوجی و تی مستقل آنالیز شد. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان در مطالعه 6/2 ± 10 سال بود و بیش از 70 درصد آنان سابقه فامیلی مثبت میگرن داشتند. در طی دوره درمان، میانگین فراوانی حملات سردرد در هر دو گروه مداخله و کنترل در مقایسه با سطح پایه حدود 73 درصد کاهش یافت (متوسط فراوانی حملات در ماه در گروه سیناریزین از 15 به 4 و در گروه دارونما از 11 به 3 کاهش داشت). مدت و شدت حملات سردرد در هر دو گروه مداخله و کنترل پس از طی دوره درمان نسبت به ابتدای مطالعه، به طور متوسط بترتیب 60 و 50 درصد کاهش یافت (001/0p). استنتاج ترکیب دارویی پروپرانولول و سیناریزین، تاثیر مضاعفی بر کاهش حملات سردرد در کودکان مبتلا به میگرن در مقایسه با پروپرانولول به تنهایی ندارد.

سیستم های آهسته رهش به علت داشتن مزایایی جایگاه ویژه ای در زمینه سیستم های نوین دارورسانی دارند. روشهای مختلفی برای آهسته رهش نمودن داروها وجود دارد که در بین آنها کنترل انحلال دارو به علت هزینه کم و سهولت تولید از قدیمی ترین و موفق ترین تکنیکها می باشد. اگر چه روشهای مختلف برای نیل به این هدف وجود دارد ولی مطالعات محدودی در مورد استفاده از فرمولاسیونهای پراکندگی جامد جهت آهسته رهش نمودن داروهای محلول در آب صورت گرفته است. پروپرانولول یک مسدود کننده گیرنده های بتا آدرنرژیک می باشد این دارو دارای عوارض جانبی چندی می باشد. با توجه به اینکه تهیه شکل آهسته رهش از این دارو می تواند ضمن کاهش دفعات مصرف دارو و ایجاد پاسخ فارماکولوژیکی یکنواخت، باعث کاهش عوارض جانبی دارو شود در این مطالعه سعی شده است تا با استفاده از تکنیک پراکندگی جامد، ضمن فرمولاسیون شکل آهسته رهش از این دارو، قابلیت این تکنیک در فرمولاسیون اشکال آهسته رهش از داروهای محلول در آب نیز سنجیده شود. برای تهیه پراکندگی جامد از روش ذوبان- حلال استفاده گردید و سیستم پودری بدست آمده بصورت قرص پرس گردیده و تست انحلال در دو pH برابر 1.2 و 6.8 به عمل آمد. برای بررسی خواص فیزیکوشیمیایی از طیف سنجی FTIR استفاده گردید. نتایج حاصله نشان داد که پراکندگی جامد توانایی آهسته رهش نمودن پروپرانولول را دارد. همچنین قرصهای تهیه شده بروش پراکندگی جامد دارای سختی بالاتری نسبت به همتاهای مخلوط فیزیکی خود بودند. با افزایش میزان اودراژیت در فرمولاسیونها تفاوت محسوسی در رهش دارو دیده نشد. در تغییر نوع اودراژیت از RL به RS، پروفایل انحلال دارو تغییر چندانی نیافت. PEG 6000 به تنهایی قادر به رتارد نمودن دارو نبوده و نیاز به وجود حامل اودراژیت در فرمولاسیونها می باشد. همچنین برای رتارداسیون بهتر دارو مقادیر اپتیمم شده از اودراژیت و PEG6000 مورد نیاز است. اتیل سلولز به تنهایی قادر به آهسته رهش نمودن پروپرانولول نیست و برای ایجاد اثر آهسته شوندگی وجود اودراژیت و PEG در فرمولاسیون ضروری بنظر می رسد. طیف سنجی IR هیچ گونه جابجایی یا تغییر موقعیت پیک در پراکندگی های جامد را مشخص نکرد.

مقدمه و هدف : سردرد از عوارض بی حسی نخاعی و از عوامل ترس در بیمارانی است که برای  این روش در نظر گرفته می شوند. ایــــن سردرد می تواند زندگی بیمار را مختل نموده و از روزها تا  ماه ها طول بکشد. مراقبتهای مختلف برای پیشگیری از جمله استفاده از سوزن با اندازه کوچک، تاخیر در بلند شدن از بستر، مایع درمانی و ... می باشد . لذا این پژوهش با هدف بررسی تاثیر پروپرانولول بر درمان سردرد پس از بی حسی نخاعی انجام گرفت . مواد و روش کار: این یک پژوهش  کارآزمایی بالینی دوسوکور است . تعداد 60 بیمار ریسک 1 و 2 بیهوشی که برای جراحی های انتخابی اورولوژی و زنان به بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی کرمان در سال 1383 ـ 1382 مراجعه کرده بودند و تحت بی حسی نخاعی با لیدوکائین 5 درصد با دوز 5/1 میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن قرار گرفته بودند و تا 72 ساعت پس از پایان عمل جراحی مبتلا به سردرد شده بودند، به طور تصادفی در دو گروه مشابه 30 نفری قرار گرفتند و برای گروه مورد قرص پروپرانولول با دوز20 میلی گرم دو بار در روز و گروه شاهـــد قرص استامینوفن با دوز 325 میلی گرم دو بار در روز استفاده گردید.  شـدت درد بـــا مقیاس درد مانکاسکی قبل و 24 ساعت پس از مصرف دارو اندازه گیری شد . اطلاعات جمـع آوری شده از طریق نرم افزار SPSS و آزمون آماری تی دانشجویی تجزیه و تحلیل گردید یافته ها : بر طبق نتایج به دست آمده از این پژوهش ، میانگین شدت سردرد در گروه مورد قبل از درمان 77/1 ± 33/6  و بعد از درمان 95/1± 60/4  ، در گروه شاهد قبل از درمان 67/1 ± 36/6 و بعد از درمان  94/1 ± 56/5 می باشد که این نتایج از نظر آماری معنی دار بودند (05/0 p< ).  نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که پروپرانولول نسبت به استامینوفن اثر بیشتری در کنترل ســـــردرد پس از بــــی حسی نخاعی دارد. بنابراین در افرادی که منع مصرف ندارند، پروپرانولول  می تواند به عنوان درمان سردرد پس از بی حسی نخاعی  مورد استفاده قرار گیرد.  

میگرن یک اختلال عصبی- عروقی شایع است که با حملات شدید سردرد و علایم خودکار عصبی مشخص می شود. شیوع میگرن 12 تا 15% در تمامن جوامع بشری است. اوج شیوع میگرن در زنان و در سنین باروری است. در این مطالعه مقایسه بین اثر سدیم والپروآت با پروپرانول در پیشگیری از حملات میگرن به عمل آمده است.دو گروه 35 نفری که بر اساس معیارهای تشخیصی IHS (انجمن بین الملی سردرد) تشخیص میگرن مصرفی می کردند را کم و سپس قطع نمودیم . در یک گروه 200 میلی گرم سدیم والپروآت شروع و هر هفته یک قرص اضافه و تا مقدار مصرفی دارو به 600 میلی گرم روزانه رسید. برای گروه دوم قرص پروپرانولول روزانه 40 میلی گرم شروع و هر هفته 20 میلی گرم اضافه تا مقدار دارو به 80 میلی گرم رسید. پس از 12 هفته، کاهش شدت، طول مدت، و تعداد حملات سردرد در دو گروه مقایسه شد.

مقدمه: تحریک زایمان با انفوزیون اکسی توسین روش معمول مامایی در سخت زایی است. با توجه به خطر دوز بالا یا تجویز اشتباه آن سازمان داروی ایمن تجویز وریدی اکسی توسین را به فهرست داروهای پرخطر اضافه کرده و برنامه هایی برای به حداقل رساندن آسیب های مادر و جنین را با کاهش دوز مصرفی اکسی توسین توصیه کرده است. یکی از این روش ها برای کاهش دوز اکسی توسین، تجویز پروپرانولول است. در بررسی ها نشان داده شده که تجویز پروپرانولول با دوز کم طی مرحله فعال لیبر قادر است قدرت انقباض رحم را افزایش داده و سبب موفقیت لیبر شود و نیز موارد سزارین را به طور قابل توجه کاهش دهد بدون این که مشکل مادر یا نوزاد را افزایش دهد.هدف: مقایسه ترکیب اکسی توسین- پروپرانولول با اکسی توسین- پلاسبو بر روی القاء و سیر زایمان و میزان سزارینمواد و روش ها: مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور بر 118 زن باردار شکم اول 41- 38 هفته بدون پیشرفت زایمانی صورت گرفت و بیماران به طور اتفاقی به دو گروه اکسی توسین با پروپرانولول و اکسی توسین و پلاسبو تقسیم شدند. سپس نتایج حاملگی (آتونی رحم، عوارض حین لیبر شامل دیسترس جنین، مکونیوم و جداشدن زودرس جفت)، زایمان و پیامدهای نوزادی (آپگار دقیقه 1 و 5 تولد، نیاز به بستری در NICU و وزن نوزاد) با هم در دو گروه مقایسه شدند.نتایج: مدت مرحله فعال لیبر در گروه پروپرانولول 325.74±71.57 به طور معنی دار کمتر از گروه پلاسبو 406.04±80.32 بود (P<0.001) و مدت مرحله دوم در گروه پروپرانولول 23.03±8.31 نیز به طور معنی دار کمتر از گروه پلاسبو 33.83±12.33 بود (P<0.001). همچنین، فراوانی سزارین (15%)9 در گروه پروپرانولول بطور معنی دار کمتر از گروه پلاسبو (25.9%)15 (P<0.001) و نداشتن پیشرفت در گروه پروپرانولول (3.3%)2 به طور معنی دار کمتر از گروه پلاسبو (8.6%)5 بود (P<0.023).نتیجه: به نظر می رسد مصرف پروپرانولول قادر است مدت فاز فعال و مرحله دوم لیبر، میزان مصرف اکسی توسین و نیز میزان سزارین را کاهش دهد.

مقدمه: سردردهای میگرنی، از مهمترین و شایع ترین سردردها در گروه سنی کودکان می باشد که در موارد سردرد مکرر و یا ناتوان کننده، باید درمان پیشگیری از سردرد در کودک اعمال شود. این تحقیق به منظور بررسی کارایی و عوارض جانبی پروپرانولول در پیشگیری از حملات سردرد میگرنی در کودکان صورت گرفت.روش بررسی: در یک مطالعه نیمه تجربی از نوع قبل و بعد، پنجاه کودک 15-5 ساله مبتلا به سردرد میگرنی که به صورت متوالی از اردیبهشت 1390 به کلینیک اعصاب اطفال دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد مراجعه کرده بودند، جهت درمان پیشگیری از سردرد میگرنی، تحت درمان با پروپرانولول خوراکی با دوز 1mg/kg/day قرار گرفتند. در پایان دوره سه ماه درمان، ارزیابی از نظر شدت، مدت و تعداد حملات سردرد در ماه و نمره ناتوانی ناشی از سردرد و عوارض جانبی دارو صورت گرفت.نتایج: 50 کودک شامل 27 دختر (54%) و 23 پسر (46%) با میانگین سنی 10.68±2.35 سال بررسی شدند. دارو در کاهش فرکانس ماهیانه سردرد (16.20±6.74 بار قبل از درمان در برابر8.88±4.54 )، طول مدت (2.2±1.36 ساعت قبل از درمان در برابر 1.08±1.35)، نمره شدت سردرد (6.1±1.54 در برابر4.18±1.61 ) و نمره ناتوانی ناشی از سردرد (33.08±8.98 در برابر23.64±9.88 ) موثر بوده است (p<0.05). عوارض جانبی موقتی در پنج کودک (10%) به صورت کاهش خفیف فشارخون در سه نفر و خواب آلودگی در دو نفر دیده شد.نتیجه گیری: از پروپرانولول می توان به عنوان داروی نسبتا موثر و بی خطر در پیشگیری از سردرد میگرنی در کودکان استفاده کرد.