سابقه و هدف: پاراتیون یک ترکیب ارگانوفسفره است که مصرف فراوانی به عنوان حشره کش دارد. پاراکسان نیز متابولیت پاراتیون است که نشان داده شده برداشت گابا در سیناپتوزوم های کورتکس رت را مهار می کند. هدف این مطالعه بررسی مکانیسم های اثر مهاری پاراکسان بر برداشت گابا در سیناپتوزوم های کورتکس رت می باشد.مواد و روش ها: بعد از تهیه سیناپتوزوم مطالعات کینتیک جهت تعیین اثر پاراکسان بر Km و Vmax برداشت گابا انجام شد. از استیل کولین و آنتاگونیست های آن )آتروپین و مکامیل آمین( برای ارزیابی وابستگی کولینرژیک برداشت گابا و از بتا آلانین و دابا برای تعیین نوع ترانسپورتر درگیر در برداشت گابا استفاده گردید.یافته ها: بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه، پاراکسان به طور معنی داری Vmax برداشت گابا را کاهش می دهد (175.2±4.23 در برابر 80.4±2.03 پیکومول به ازای هر میلی گرم پروتئین در دقیقه، (P<0.001 در حالی که اثر معنی داری بر Km آن ندارد (9.80±1.02 در برابر 9.09±0.92 میکرومولار در گروه های پاراکسان و کنترل(. دابا سبب کاهش معنی دار برداشت گابا شد (P<0.001)، در حالی که بتا آلانین اثری بر برداشت نداشت. استیل کولین اثری بر برداشت اعمال نکرد و آتروپین و مکامیل آمین نیز نتوانستند اثرات مهاری پاراکسان بر برداشت گابا را معکوس نمایند.نتیجه گیری: در مجموع می توان گفت که پاراکسان یک آنتاگونیست غیر رقابتی عمل برداشت گابا می باشد که می تواند در پایانه های عصبی کینتیک برداشت گابا را متاثر کند. هم چنین می توان نتیجه گیری کرد که مهار برداشت گابا توسط پاراکسان مستقل از اثرات کولینرژیک آن است.

مقدمه: پاراکسان (متابولیت نروتوکسیک حشره کش ارگانوفسفره پاراتیون) اثرات خود را از طریق مهار استیل کولین استراز، تجمع استیل کولین در سیناپس های کولینرژیک و تحریک بیش از حد سیستم کولینرژیک اعمال می کند. از آنجایی که گزارشات موجود در مورد تغییرات سطح گابا حین القا تشنج به وسیله عوامل ارگانوفسفره مبهم است، در مطالعه حاضر از سیناپتوزوم های قشر مغز و هیپوکامپ موش های صحرایی مسموم شده با پاراکسان برای تعیین تغییرات ایجاد شده در برداشت گابا استفاده شد.روش ها: موش هایی صحرایی نر نژاد ویستار 200-270) گرم) در این مطالعه استفاده شدند. حیوانات با تزریق داخل صفاقی، روغن ذرت (گروه کنترل) یا یکی از دوزهای پاراکسان 0.7mg/kg) و 0.3، 0.1) را دریافت کردند و 30 دقیقه، 4 و 18 ساعت بعد از مواجهه برداشت سیناپتوزومی گابای نشاندار در قشر مغز و هیپوکامپ اندازه گیری شد 7) سر موش در هر گروه). با استفاده از بتاآلانین و ال - دی آمینوبوتیریک اسید (ال دابا)، به ترتیب مهارکننده های برداشت گلیال و نرونی گابا، نوع ترانسپورتر دخیل در برداشت تعیین شد.یافته ها: در حیوانات دریافت کننده دوز 0.7 پاراکسان (دوز تشنج زا) برداشت. سیناپتوزومی گابا به طور معنی دار (P<0.001) در قشر مغز 18-32) درصد) و هیپوکامپ 16-21) درصد) در مقایسه با گروه های کنترل مربوطه در تمامی زمان های مورد مطالعه کاهش یافت. بتاآلانین اثر مهاری بر برداشت نداشت، در حالی که ال - دابا اکثر برداشت وابسته بر ترانسپورتر را از بین برد.نتیجه گیری: از آنجایی که دوزهای دیگر پاراکسان برداشت گابا را مهار نکردند ممکن است کاهش برداشت وابسته به تشنج باشد. کاهش برداشت گابا، احتمالا به علت تغییر در عملکرد ترانسپورترهای گابا، ممکن است بیانگر پاسخی جبرانی باشد که تحریک بیش از حد عصبی را تعدیل می کند. از آنجا که بیشتر برداشت گابا به وسیله ال - دابا بلوک شد، می توان نتیجه گیری کرد که برداشت به طور عمده از طریق ترانسپورتر عصبی گابا (GAT-1)، صورت می گرفته است.

مقدمه: ترکیبات سمی ارگانوفسفره (OP) جهت کنترل آفات به ویژه حشرات تولید و مصرف می شوند که آلودگی های محیطی و مسمومیت افراد را نیز به دنبال دارند. اگرچه آنزیم استیل کولین استراز (AChE) مهمترین ناحیه اثراین ترکیبات است با این حال شواهد روزافزونی حاکی از تاثیر آنها بر روندهای مختلف سلولی است. در این تحقیق اثرات غلظت های پایین پاراکسان (Paraoxon) و برهمکنش آن با فورسکولین (forskoin)، یک فعال کننده پروتیینی کیناز (PKA)A، بر روی ویژگی های کمی اسپایک های کلسیمی و فرکانس آنها در نورون های حلزون مورد مطالعه قرار گرفت.مواد و روش ها: با استفاده از تکنیک Current clamp نورون های گانگلیون تحت مری در رینگری فاقد سدیم و حاوی مهارکننده های کانال های پتاسیمی وابسته به ولتاژ (TEA , 4-AP) مورد مطالعه قرار گرفتند. یافته ها: پاراکسان (0.3-0.6mM) مدت اسپایک های کلسیمی را کاهش داد. این اثر با کاهش مدت AHP متعاقب اسپایک های واحد همراه بود که افزایش فرکانس اسپایک ها را به دنبال داشت. بنظر می رسد کاهش ورود کلسیم در طی اسپایک های کلسیمی، که با فعال کردن کانال های پتاسیمی وابسته به کلسیم تعیین کننده مدت AHP است، افزایش فعالیت نورون ها در حضورپاراکسان را باعث می شود. فورسکولین (25mM) بدون تغییر معنی دار در مدت اسپایک ها، مدت AHP را کاهش و فرکانس آنها را افزایش داد. در حضور فورسکولین، پاراکسان مدت اسپایک های کلسیمی و AHP متعاقب را کاهش و فرکانس اسپایک ها را افزایش داد ولی این اثرات به ویژه بر مدت اسپایک ها کمتر از اثرات پاراکسان در غیاب فورسکولین بود.نتیجه گیری: نتایج این تحقیق پیشنهاد می کند اگرچه فورسکولین، همانند پاراکسان، مدت AHP را کاهش داده و فرکانس را افزایش می دهد ولی مکانیسم (های) متفاوتی از اثر پاراکسان بکار می گیرد که تا حدودی با اثرات پاراکسان بر ویژگی های اسپایک های کلسیمی و فرکانس آنها مقابله می کند.

هدف: ارزیابی شاخص های استرس اکسیداتیو در مغز موش صحرایی به دنبال تجویز حاد سه دوز مختلف پاراکسان.مواد و روش ها: موش های آزمایشگاهی نر نژاد ویستار (250-200 گرم) به روش تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: کنترل، و سه گروه آزمایش (تزریق داخل صفاقی پاراکسان در دوزهای0.7 mg/kg ، 0.35، و 0.7). چهار ساعت پس از تزریق، حیوانات با اتر بیهوش و بافت مغز خارج گردید. فعالیت آنزیم های سوپر اکسید دیسموتاز (SOD) و کاتالاز (CAT)، و میزان گلوتاتیون (GSH) و مالون دی آلدئید (MDA) اندازه گیری شد.یافته ها: به دنبال تجویز پاراکسان، میزان فعالیت آنزیم های SOD و CAT در دوزهای 0.35 و 0.7 میلی گرم، به طور معنی دار افزایش یافت. کاهش معنی دار در میزان گلوتاتیون مغز در دوز 0.7 پاراکسان مشاهده شد. میزان مالون دی آلدئید مغز تغییرات معنی دار نکرد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد تجویز حاد پاراکسان موجب افزایش تولید رادیکالهای آزاد می گردد. افزایش فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان و کاهش میزان گلوتاتیون مغز نشان دهنده فعال شدن سیستم دفاعی سلول جهت خنثی سازی رادیکال های آزاد است.

سابقه و هدف: پاراکسان (متابولیت فعال پاراتیون) یکی از سمی ترین ترکیبات ارگانوفسفره است. مکانیسم اصلی مسمومیت حاد با این ترکیبات مهار آنزیم استیل کولین استراز است. تولید رادیکال های آزاد و اختلال در سیستم آنتی اکسیدان سلول از جمله اثرات غیرکولینرژیک این ترکیبات است که اخیرا مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه اثر تجویز حاد پاراکسان به موش صحرایی بر شاخص های استرس اکسیداتیو کبد و فعالیت لاکتات دهیدروژناز کبد و پلاسما بررسی شد.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی بر روی 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در محدوده وزنی 250-200 گرم انجام شد. حیوانات به طور تصادفی در 4 گروه (حداقل 6 سر موش در هر گروه) قرار گرفتند: گروه کنترل (روغن ذرت به عنوان حلال پاراکسان) و سه گروه آزمایش که دوزهای مختلف پاراکسان (0.07، 0.35 و 0.7 میلی گرم بر هر کیلوگرم وزن بدن) را به صورت داخل صفاقی دریافت نمودند. 4 ساعت پس از تزریق، با بیهوش نمودن حیوانات به وسیله اتر یک نمونه خون گرفته شد و سپس بافت کبد آنها خارج گردید و تا زمان سنجش شاخص های مورد نظر در نیتروژن مایع نگهداری شد. فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز و لاکتات دهیدروژناز و میزان گلوتاتیون و مالون دی آلدهید در هموژنه بافت کبد به وسیله روش های بیوشیمیایی تعیین گردید.یافته ها: پاراکسان در دوزهای 0.35 و 0.7 میلی گرم به طور معنی دار موجب افزایش فعالیت سوپراکسید دیسموتاز و کاهش فعالیت کاتالاز گردید (p<0.05). میزان گلوتاتیون کبدی در تمامی مقادیر پاراکسان نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری کاهش یافت (p<0.05). پاراکسان در هر سه دوز به طور معنی دار موجب افزایش فعالیت لاکتات دهیدروژناز پلاسما و کاهش فعالیت لاکتات دهیدروژناز کبدی شد. تغییرات معنی دار در میزان مالون دی آلدهید مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که حتی تجویز عوامل ارگانوفسفره به صورت حاد نیز می تواند با تولید رادیکال های آزاد و بر هم زدن تعادل سیستم آنتی اکسیدان موجب آسیب سلولی گردد. بنابراین اندازه گیری فعالیت لاکتات دهیدروژناز پلاسما ممکن است یک مارکر مفید برای ارزیابی مسمومیت با عوامل ارگانوفسفره باشد.

سابقه و هدف: مواجهه با ترکیبات ارگانوفسفره ممکن است منجر به افزایش خطر بروز اختلالات شناختی و القاء استرس اکسیداتیو شود. مطالعه حاضر به منظور بررسی اثرات مواجهه با پاراکسان (متابولیت فعال حشره کش پاراتیون) بر عملکرد شناختی و بیومارکرهای استرس اکسیداتیو طراحی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه از 56 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار (7 سر در هر گروه) استفاده شد. روغن ذرت یا یکی از دوزهای 0/3، 0/7 یا 1 (میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) پاراکسان به صورت داخل صفاقی تجویز شد. پس از 14 یا 28 روز، یادگیری و حافظه فضایی حیوانات با استفاده از ماز آبی موریس بررسی شد. اثرات پاراکسان بر سطوح گلوتاتیون (GSH) و مالون دی آلدهید (MDA) هیپوکامپ نیز بررسی شد. یافته ها: افزایش قابل ملاحظه ای در زمان رسیدن به سکو و مسافت شناکردن در حیوانات دریافت کننده دوز 1 میلی گرم پاراکسان در هر دو مقطع زمانی مشاهده شد (به ترتیب 0/001

سابقه و هدف: ترکیبات ارگانوفسفره موادی فوق العاده سمی هستند که به عنوان حشره کش کاربرد وسیعی در کشاورزی و مصارف خانگی دارند. مهار استیل کولین استراز مکانیسم اصلی ایجاد مسمومیت حاد با ترکیبات ارگانوفسفره در موجود زنده می باشد. در این مطالعه پس از تجویز سیستمیک سه دوز پاراکسان به موش صحرایی، نحوه مهار و بازیافت فعالیت استیل کولین استراز پلاسما، قشر مغز و هیپوکامپ و ارتباط بین آنها در سه زمان مختلف مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روشها: در این مطالعه از 84 سر موش موشهای صحرایی نر نژاد ویستار به وزن 270-200 گرم استفاده شد و به گروههای 7 تایی تقسیم شدند. حیوانات روغن ذرت (گروه حلال) یا یکی از دوزهای پاراکسان (7/0، 3/0 ، 1/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را به صورت داخل صفاقی دریافت کردند و 30 دقیقه، 4 و 18 ساعت بعد از مواجهه، فعالیت استیل کولین استراز پلاسما، قشر مغز و هیپوکامپ با استفاده از روش اصلاح شده Ellman اندازه گیری و مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: فعالیت استیل کولین استراز پلاسما و مغز توسط پاراکسان بصورت وابسته به دوز مهار شد. 18 ساعت پس از مواجهه با دوزهای 3/0 و 7/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن پاراکسان، فعالیت استیل کولین استراز پلاسما به ترتیب 32% و 42% بازیافت شد (p<0.001). 18 ساعت پس از تجویز دوز 7/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن پاراکسان، فعالیت استیل کولین استراز در هر دو ناحیه مغز به میزان 20% بازیافت شد (p<0.001). در حیوانات تیمار شده با پاراکسان (7/0 و 3/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن)، فعالیت استیل کولین استراز پلاسما همبستگی معنی داری با فعالیت استیل کولین استراز قشر مغز و هیپوکامپ داشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تنها دوز 7/0 میلی گرم به ازای هر کیلو وزن بدن پاراکسان پس از 30 دقیقه در هر دو ناحیه مغز فعالیت استیل کولین استراز را فراتر از حد لازم برای القا تشنج مهار می کند و مهار فعالیت استیل کولین استراز پلاسما تنها در مسمومیتهای شدید می تواند به عنوان شاخصی برای مواجهه با ترکیبات ارگانوفسفره استفاده شود.