پژوهش حاضر باهدف شناسایی و مقایسه منابع استرس دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار رشته های پزشکی و غیرپزشکی کشور و ارائه راهکارهای لازم برای حذف یا تعدیل آن ها انجام شد. بدین منظور، پس از تقسیم بندی جغرافیایی دانشگاه های کشور به پنج منطقه، متناسب با تراکم نسبی جمعیت دانشجویی هر یک از مناطق، پرسشنامه های مربوطه بین 2000 دانشجو (1200 نفر غیرپزشکی و 800 نفر پزشکی، نیمی از هر گروه ورزشکار و نیمی غیر ورزشکار) توزیع و گردآوری شد. از روش های آماری تحلیل عاملی و تی مستقل به ترتیب برای بررسی منابع استرس و مقایسه گروه ها استفاده شد. پس از استخراج منابع استرس هر گروه، مقایسه گروه ها نشان داد که دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار در منابع استرس اختلاف معناداری دارند. عمده منابع استرس و راهکارهای حذف یا تعدیل آن ها در حیطه مدیریتی و اداری بودند.

تصویر برند ورزشکار شامل سه بعد اصلی است: عملکرد ورزشی، جذابیت ظاهری و سبک زندگی بازارپسند. هدف این مطالعه آزمون الگوی رابطه تصویر برند ورزشکار با همذات پنداری با ورزشکار بود. 530 دانشجو (241 دختر و 289 پسر)، مقیاس تصویر برند ورزشکار (آرایی و همکاران، 2013) و مقیاس اصلاح شده همذات پنداری با ورزشکار کوهن و پرس (2003) را تکمیل کردند. مدل معادلات ساختاری نشان داد که عملکرد ورزشی و سبک زندگی بازارپسند که از ابعاد تصویر برند ورزشکار هستند و بازتابی از توانایی های ورزشی در میدان ورزش و تلقی از خبرگی ورزشکار و همچنین شخصیت ورزشکار و ادراک اجتماعی از ورزشکاران می باشند، ضریب مسیر معنی داری بر همذات پنداری با ورزشکار داشتند. بر این اساس، به منظور ارتقای سطح همذات پنداری هوادار با ورزشکار، به چهره های ورزشی و مدیران پیشنهاد می شود که علاوه بر تقویت مهارت ها و توانایی های مربوط به عملکرد در رقابت های ورزشی، بر ایجاد سبک زندگی بازارپسند ورزشکاران تمرکز نمایند. این موضوع از طریق رفتار اخلاقی در درون و بیرون زمین رقابت، حساس بودن در موضوعات اجتماعی - فرهنگی، رهبری خوب و مدل مناسب برای هوادار بودن، مسوولیت اجتماعی و نشان دادن احترام برای هواداران و تماشاچیان قابل دستیابی است.

پزشکان اعتقاد دارند آمادگی بدنی بعنوان زمینه ای مناسب برای دستیابی به شرایط مطلوب روانی است. بر این اساس هدف از انجام این پژوهش مقایسه سلامت روانی دانشجویان پسر ورزشکار با غیر ورزشکار دانشگاه علوم پزشکی زاهدان بوده است. در این مطالعه توصیفی- تحلیلی با توجه به حداکثر سقف افراد ورزشکار، 70 نفر دانشجوی پسر ورزشکار در سال تحصیلی 1380-1379 انتخاب شدند. 70 نفر دانشجوی غیر ورزشکار نیز که از نظر مشخصات دموگرافیکی شرایط یکسانی با ورزشکاران داشتند به روش همسان سازی فردی از بین دانشجویان پسر دانشگاه علوم پزشکی زاهدان انتخاب گردیدند. میانگین سنی دانشجویان پسر ورزشکار در این مطالعه 3.66 24.24 سال بود. سلامت روانی دانشجویان توسط پرسشنامه سلامت عمومی 28 سئوالی (GHQ 28) مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. نتایج پژوهش با استفاده از آزمون آماری (t test) نشان داد که اختلاف معنی داری بین سلامت روانی دانشجویان پسر ورزشکار و غیر ورزشکار وجود دارد. نمره میانگین سلامت روان ورزشکاران (X1=16.13) و غیر ورزشکاران (X2=7.38) بوده است. اختلاف مشاهده شده در سطح (p<0.05) معنی دار بوده و بیانگر وضعیت بهتر سلامت روان ورزشکاران پسر نسبت به غیر ورزشکاران است. با توجه به مشکلات کمتر روانشناختی ورزشکاران می توان اظهار داشت که فعالیتهای بدنی بعنوان یک استراتژی و رویکرد مناسب و ارزان جهت افزایش سلامت روحی در بین دانشجویان ضروری به نظر می رسد.

با توجه به افزایش فزاینده شیوع چاقی و پرفشاری خون، متاسفانه اطلاعات جامعی در زمینه وزن مطلوب، غذای دریافتی، رفتار و نگرش تغذیه ای، فعالیت بدنی و پرفشاری خون وجود ندارد. نتایج مطالعات نشان داده که یکی از عوامل افزایش مرگ و میر، خطر ابتلا به بیماری های از قبیل دیابت، پر فشاری خون، اختلات قلبی- کرونری، چاقی و اضافه وزن است.

مقدمه: ورزش به عنوان یکی از فعالیت های مهم اوقات فراغت، دارای اهداف تربیتی متعددی بوده و می تواند در سازگاری بزهکاران با محیط ندامتگاه موثر واقع گردد. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر ورزش در خشونت بزهکاران ورزشکار و غیر ورزشکار استان خوزستان در سال 1398-1397می باشد. روش کار: پژوهش حاضر در دو مرحله کیفی-کمی (روش شناسی) و توصیفی-مقایسه ای انجام شد. نمونه آماری پژوهش در مرحله کیفی 12 تن شامل کارمندان، اعضای هیات علمی و بزهکاران و در مرحله کمی پژوهش487 تن (291 تن بزهکار ورزشکار و 196 تن بزهکار غیر ورزشکار) بودند. نمونه گیری در مرحله کیفی به روش غیرتصادفی و هدفمند و در مرحله کمی به روش تصادفی منظم و بر اساس جدول کرجسی و مورگان انتخاب شدند. در مرحله اول (کیفی) "مقیاس اثر ورزش در خشونت بزهکاران" (Effect of Exercise on Criminals Violence Scale) با تحلیل مصاحبه های انجام شده، طراحی و روایی سازه، واگرا، همگرا و پایایی ترکیبی مقیاس اندازه گیری شد. در مرحله دوم (کمی) پرسشنامه جمعیت شناختی و مقیاس طراحی شده و بین نمونه های بخش کمی توزیع شد. داده ها به وسیله نرم افزارهای آماری اس پی اس اس نسخه 22 و پی ال اس نسخه 23 مورد بررسی گرفت. یافته ها: در مرحله اول "مقیاس اثر ورزش در خشونت بزهکاران" با 36 عبارت و 5 درون مایه اصلی سلامت جسمانی، سلامت روانی، عدم بازگشت مجدد به ندامتگاه، کاهش خشونت و مشارکت گروهی طراحی و روانسنجی گردید. نتایج مرحله دوم نشان داد که تفاوت میزان خشونت در بزهکاران ورزشکار (57/0) در مقایسه با بزهکاران غیرورزشکار (41/0) معنادار بوده است. نتیجه گیری: با توجه به تاثیر ورزش در کاهش خشونت بزهکاران، پیشنهاد می شود مدیران و مسیولین، برنامه های منظم و گسترده تری جهت ایجاد کلاس ها و امکانات ورزشی در ندامتگاه ها، اتخاذ نمایند.

زمینه و هدف: بر اساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، اختلال روانی از علل مهم ناتوانی و از کار افتادگی در جهان بوده و می تواند موجب کاهش موفقیت و پیشرفت تحصیلی دانشجویان شود. پزشکان نیز اعتقاد دارند که آمادگی بدنی به عنوان زمینه ای مناسب برای دستیابی به شرایط مطلوب روانی می باشد. بر این اساس، هدف از انجام این پژوهش بررسی و مقایسه وضعیت سلامت روانی و عوامل مرتبط با آن در دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی و به صورت مقطعی انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت جام بودند که از بین آن ها 74 نفر به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه سلامت عمومی 28 سوالی گلدبرگ به همراه پرسشنامه جمعیت شناختی بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف معیار) و آزمون تی مستقل با نرم افزار SPSS.13 انجام گرفت. یافته ها: شیوع اختلالات روانی در کل دانشجویان، 61.76 درصد، در دانشجویان ورزشکار 9.4 و در دانشجویان غیر ورزشکار 30.2 درصد بود که اختلاف حاصله معنادار می باشد (P<0.001). نتیجه گیری: دانشجویان ورزشکار نسبت به دانشجویان غیر ورزشکار از وضعیت سلامت روانی بهتری برخوردار هستند.

هدف از تحقیق حاضر بررسی و مقایسه سخت کوشی در میان دانش آموزان دختر متوسطه شهرستان ارومیه بود. نمونه پژوهش 400 نفر بود که با استفاده از مصاحبه تشخیصی به دو گروه مقایسه ای ورزشکار (150 نفر) و غیر ورزشکار (250 نفر) تقسیم شدند. ابزار این پژوهش پرسشنامه سخت کوشی کوباسا بود که دارای کلیه خصوصیات روانسنجی مورد نیاز بود. نتایج بیانگر این بود که ورزشکاران به طور معنی داری دارای نمرات بالاتری در سخت کوشی و زیر مقیاس کنترل نسبت به غیر ورزشکاران بودند. همچنین هیچگونه تفاوت معنی داری بین نمرات دو گروه ورزشکاران تیمی و انفرادی مشاهده نشد. در مجموع می توان چنین نتیجه گیری کرد که ورزشکاران نسبت به غیر ورزشکاران دارای میزان سخت کوشی بیشتری بوده و فعالیت های بدنی و رقابت های ورزشی تاثیرات مثبتی را بر روی متغیر شخصیتی سخت کوشی داشته یا اینکه افراد سخت کوش تمایل بیشتری به شرکت در فعالیت های ورزشی دارند.