بر اساس منابع موجود، مشاهدات عینی و مراجعه به افراد آگاه و مطلع تعداد 292 گونه دارویی استان همراه اطلاعاتی از قبیل نام فارسی، نام محلی، نام علمی، نام خانواده، زمان گلدهی، محل پراکنش، وضعیت رویشگاه، ارتفاع از سطح دریا، گیاهان همراه، میانگین بارندگی سالیانه و درجه حرارت متوسط محل رویش، اندام مورد مصرف، طریق و مورد مصرف آنها شناسایی گردید که به 218 جنس و 77 خانواده مربوط هستند. این گیاهان در دشتهای پهناور، تپه ها و دامنه کوهها (152 گونه)، مناطق کوهستانی (103 گونه)، آبراهه ها، کنار چشمه ها، جویهای آب و مناطق مرطوب (26 گونه)، روی تپه های شنی ساحلی و حاشیه های کم ارتفاع آن (16 گونه) و اراضی شور و به نسبت شور (16 گونه) رویش دارند. تعداد 209 گونه بومی استان و تعداد 172 گونه استفاده های درمانی رایج و سنتی دارند، ضمن آنکه مردم با کاربرد 120 گونه دیگر به طور کامل بیگانه هستند.

تحلیل بازار فرآورده های دریایی و ارایه راه حلی برای رفع مشکلات موجود، افزون بر بهبود وضعیت صیادان، به پایداری ذخایر دریایی نیز کمکی بسیار میکند، لذا هدف از این مطالعه بررسی بازاریابی آبزیان در استان هرمزگان به منظور تدوین رهیافتی برای حل مشکلات و توسعه بازار این گروه از فرآوردهاست. در این راستا چهار شهرستان در استان هرمزگان جهت مطالعه انتخاب و از راه مصاحبه و تکمیل پرسشنامه نمونه تصادفی مرکب از 90 صیاد، 14 عمده فروش و تبدیل کننده و 25 خرده فروش داده های مود نیاز جمع آوری و کارایی فنی و قیمتی بازار محاسبه و توابع گوناگون حاشیه بازاریابی برآورد شد. بررسی وضعیت بازار آبزیان در منطقه هرمزگان نشان داد که عموما سهم تولید کننده یا صیاد از قیمت پرداخت شده به وسیله مصرف کننده نهایی بسیار کم است. سهم پایین صیادان و حاشیه بالای بازار رسانی انواع ماهی در شهرستان بندر لنگه در مقایسه با بندرعباس نیز بیشتر است. دلیل موضوع اخیر را می توان در فاصله زیادتر مراکز صید و مصرف در بندرلنگه نسبت به بندرعباس و عدم فعالیت تعاونی های صیادی جستجو نمود.همچنین ارزیابی نشان می دهد که نا آگاهی از شرایط بازار، نبود تسهیلات، مجوزهای صیادی و امکانات زیربنایی از مهم ترین مشکلات صیادان است. براین اساس به نظر می رسد که برای رفع مشکلات یاد شده، خروج از مشکلات موجود و بهبود شرایط بازار رسانی آبزیان در استان هرمزگان پیگیری یک استراتژی مبتنی بر کارگروهی ضروری باشد. تشکل های تعاونی از گذشته وجود داشته است، اما بیشتر به صورت ادغام افقی می باشند یعنی این که تعاونی ها بیشتر از صیادان تشکیل شده و سایر عامل های بازار از جمله تولید کنندگان نهاده ها، تبدیل کنندگان و سردخانه داران در آن نقشی نداشته اند، لذا ادغام عمودی در کنار ادغام افقی توصیه می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

بانگ چاووش در هرمزگان نوائی است عرفانی و روحانی که برای دعوت مردم به محافل و مجالس دینی و یا به زیارت رفتن از آن استفاده می نمایند و آن این گونه است که ملای چاووش خوان بر بلندی رفته ودر حالی که دست بر بناگوش گرفته با آهنگ و صوتی دلنشین اشعاری را در مدح و منقبت امامان می خواند. در گذشته بانگ چاووش خوان مردم را مطلع می کرد که در آن شب مجلس منبر و وعظ برگزار می شود و همین طور این چاووش در حکم اعلان خبر هم بوده است. چاووش خوان بسته به نوع سفری که زائر می رود اشعاری را می خواند و مردم برای بدرقه و حلالیت خواهی به دیدارش می روند و زیارت قبول می گویند. آئین چاووش خوانی نیز یکی دیگر از آئین های مذهبی استان هرمزگان است که در این استان-با توجه به نسخه های خطی از مرحوم ملا منصف و مرحوم حسینعلی قضائی علیایی – حدود 300 سال سابقه دارد و در حال حاضر هم اجرا می شود. این مقاله با روش تحلیل محتوا و با استفاده از ابزار کتابخانه، آئین چاووش خوانی در هرمزگان را معرفی می کند.

قصه های محلی یکی از شاخه های ادبیات عامیانه است که در فرهنگ عامیانه ی همه ملت ها دیده می شود. این قصه ها به شکل روایی اندیشه ها و جهان بینی ملت ها را بیان می کنند. قصه ها و افسانه ها در فرهنگ مردم یک منطقه آینه ی تمام نمای علایق، احساسات، رنج ها، دردها، شادی ها، پیروزی ها، امیدها و در کل درون مایه ی یک ملت است. در این راستا استان هرمزگان، گنجینه ی بی همتایی از فرهنگ عامیانه است و قصه های محلی آن، از کهن ترین نمونه های تفکر و تخیل مردم این استان است که کیفیت و مباحث ذهنی و غم و اندوه آن ها را نشان می دهد و به منزله ی سند معتبر و سودمندی از تاریخ اجتماعی این مردم است. تحلیل این قصه ها نشان می دهد که وضعیت اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و جغرافیایی استان در بوجود آمدن قصه ها نقش داشته است. این مقاله به روش تحلیل محتوا و از طریق ابزار کتابخانه به بررسی قصه های مکتوب مردم هرمزگان می پردازد و مشخص می شود در این استان قصه های عامیانه و شفاهی فراوانی وجود داشته است که در چهار کتاب توسط آقای سهراب سعیدی تدوین شده است. نمونه ی موردبررسی سیصد و پنجاه قصه ی عامیانه و مردمی هرمزگان است. نتایج نشان می دهد که قصه های استان هرمزگان معمولا جمله هایی ابتدائی، میانی و پایانی دارند. اغلب قصه ها معمولا با عبارات «می گویند، یک روزی، یک نفری بود، یک پادشاهی بود و روز و روزگاری» شروع می شوند و با عبارات گپ ما به یه خشی عاقبت به یه جا رسی، یا قصه ی ما برشت برشت، مرده ی ما کنج بهشت به پایان می رسد. درون مایه ی قصه های این منطقه شامل مواردی هم چون:رفتن به مکتب خانه، اعتقاد ها و باورهای عامیانه، طرح چیستان، امنیت، رسیدن مردم به چیز های دست نایافتنی ، وجود دیوها و اجنه، سحر و جادو و افسون است.