مقدمه: کامپوزیت رزین های دندانی همان گونه که از نامشان پیدا است موادی کامپوزیت یا مرکب از مواد آلی و غیر آلی هستند. ساختار اصلی کامپوزیت های دندانی را پلیمرها، فیلرهای غیر آلی و آلی، آغاز کننده و فعال کننده تشکیل می دهند علاوه بر این عواملی به عنوان سایلن نیز برای ایجاد اتصال پایدار شیمیایی بین دو فاز آلی و غیر آلی به سطوح فاز غیر آلی یا فیلر افزوده می گردند. هدف از این پژوهش، مروری بر ساختار شیمیایی کامپوزیت های دندانی با نگاه ویژه به ساختار کامپوزیت های جدید و نانوکامپوزیت ها می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه مروری با جستجو در منابع کتابخانه ای و سایت اینترنتی PubMed،ISI Web of science  در بین سال های 1985 تا 2010 و با استفاده از کلیدواژه های کامپوزیت دندانی، نانوکامپوزیت و ساختار شیمیایی جمع آوری و تدوین شد.یافته ها: در دهه اخیر در ساختار شیمیایی کامپوزیت های دندانی تحول زیادی ایجاد شده است. تحولات جدید مانند نانوکامپوزیت های آزاد کننده کلسیم - فسفات و فلوراید، و نیز کاربرد فرایندهای نانوملکولی برای ساخت مینای دندانی با استفاده از نانورادها، نانواسفرها و آملوژنین می باشد.نتیجه گیری: با شناخت تحولات جدید که در ساختار شیمیایی کامپوزیت دندانی در بسیاری از مواد جدید ایجاد شده است، می توان رفتار بالینی این نوع کامپوزیت ها را بهتر و دقیق تر ارزیابی نمود. به نظر می رسد تحولات جدید تاثیرات مهمی بر رفتار بالینی کامپوزیت های جدید داشته باشند که نیازمند تحقیقات آینده است.

سطوح فوق آب گریز، دارای کاربردهای فراوانی از جمله کاهش پسای اصطکاکی، سطوح ضدیخ، ضدخزه و سطوح خودتمیز شونده هستند. همچنین با طراحی دقیق این سطوح می توان به افزایش ضریب انتقال گرما در انتقال گرمای چگالش دست یافت. در سال های اخیر روش های متنوعی برای تولید سطوح فوق آب گریز ارائه شده که برخی از آنها بسیار پیچیده بوده و برای کاربردهای صنعتی دارای قابلیت های اجرایی چندانی نیستند. در این مقاله ابتدا نمونه ای از پوشش نانوکامپوزیت فوق آب گریز به روشی ساده و قابل اجرا برای سطوح بزرگ تولید می شود. با استفاده از این روش سطح فوق آب گریزی با ساختارهای سطحی در چند مقیاس و با زاویه لغزش کمتر از 1± 5درجه به دست می آید. پس از ارزیابی مشخصات فوق آب گریزی به اندازه گیری طول لغزش سطح تولید شده پرداخته خواهد شد. لازم به ذکر است که طول لغزش سطوح فوق آب گریز مشخصه کاربردی این سطوح بوده که اندازه گیری آن همواره با چالش هایی همراه است. در این مقاله به کمک سیستم اندازه گیری ساخته شده، طول لغزش پوشش ایجاد شده اندازه گیری شده است. نتایج نشان دهنده آن است که به کمک روش ارائه شده برای تولید این سطوح، طول لغزش حدود 500-40میکرون قابل دستیابی خواهد بود.

در این پژوهش، خصوصیات الکترومغناطیسی نانوکامپوزیت های اپوکسی-گرافن تا 3wt%، در باند X بررسی شد. نتایج نشان داد که این نانوکامپوزیت ها قابلیت نفوذ مغناطیسی خاصی را از خود نشان نمی دهند و می توان آن را برابر 1 در نظر گرفت. اما نفوذپذیری الکتریکی قابل توجهی دارند. به طوری که بخش حقیقی آن برای نمونه 3wt% گرافن، 8.4 در فرکانس 8GHz و 6.8 در فرکانس 12GHz اندازه گیری گردید که به ترتیب 2.9 و 2.3 برابر اپوکسی در مقادیر فرکانس مشابه می باشد. همچنین بخش موهومی آن، 5.8 در فرکانس 8GHz و 4.4 در فرکانس 12GHz اندازه گیری شد که به ترتیب 144 و 68 برابر مقدار آن در اپوکسی می باشد. مقادیر متوسط 0.5 و 0.8 به ترتیب برای فاکتور اتلاف نمونه های 2 و 3wt% گرافن و هدایت الکتریکی موثر، بهطور متوسط برابر با 3S/m برای نمونه 3wt% گرافن به دست آمد. این نتایج نشان داد که نانوکامپوزیت های اپوکسی-گرافن گزینه مناسبی برای کاربرد به عنوان ماده جاذب امواج الکترومغناطیسی می باشند.

در سال های اخیر، تحقیقات زیادی در زمینه استفاده از فرایند مکانوشیمیایی برای سنتز مواد پیشرفته صورت گرفته است. در این تحقیق، نانوکامپوزیت Al2O3-TiN به روش مکانوشیمیایی و با استفاده از ماده ارزان قیمت TiO2 (به جای تیتانیوم خالص که خیلی گران است) تولید شد. از پودرهای اکسید تیتانیوم و آلومینیوم به عنوان مواد اولیه استفاده شد. آسیابکاری در آتمسفر نیتروژن با فشار 5 آتمسفر انجام شد و محصولات به دست آمده با پراش اشعه ایکس (XRD) و میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج حاصل از آسیابکاری نشان داد در اولین مرحله از فرایند سنتز، اکسید تیتانیوم با آلومینیوم احیا می شود و در ادامه فرایند، تیتانیوم تولیدی با نیتروژن واکنش انجام می دهد. هنگامی که نسبت مولی آلومینیوم به اکسید تیتانیوم برابر 2.1 و 3.1 باشد، پس از 20 ساعت آسیابکاری، قله های نیترید تیتانیوم در نتایج XRD نمایان می شود. همچنین نتایج نشان داد آسیابکاری منجر به تشکیل ذرات ریز و کروی می شود.

در این پژوهش، اثر وجود خاکرس اصلاح شده بر کارایی مکانیکی رزین اپوکسی ارزیابی شده است. مطالعات به روش پراش پرتو X و میکروسکوپی الکترون عبوری نشان می دهد که توزیع خاکرس اصلاح شده در زمینه پلیمری از نوع بین لایه ای است. بررسی نتایج آزمون های مکانیکی نشان می دهد که وجود خاک رس اصلاح شده در زمینه اپوکسی موجب افزایش استحکام تسلیم فشاری، مدول کششی و چقرمگی شکست نانوکامپوزیت نسبت به اپوکسی خالص می شود. با بررسی های میکروسکوپی نیز مشخص شد که سازوکار افزایش چقرمگی این نوع نانوکامپوزیت ها ناشی از انحراف ترک، تشکیل سطوح جدید و شکست توده های خاک رس است.