هدف از این مطالعه، بررسی فعالیت آنزیم های اسپارتات - آمینو ترانسفراز (AST)، گاما گلوتامیل ترانسفر (GGT)، آلکالین فسفاتاز قلیایی (ALP)، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و اسید فسفاتاز (AcP) و شاخص های مایع منی (حجم، pH، غلظت، تعداد کل اسپرم ها (TSN)، تحرک رو به جلو، اسپرم های مرده، اختلالات ریخت شناسی تام (TMD)، و آزمون تورم هیپواسموتیک (HOST) در مایع پلاسمای منی اسب های عربی بود. علاوه بر این، همبستگی میان فعالیت های آنزیمی و شاخص های مایع منی نیز مورد بررسی قرار گرفت. مطالعه بر روی هفت نریون سالم عربی بارور که بین 11 تا 17 سال سن داشتند انجام شد. اسب ها از مزرعه کاراکابی واقع در بورسا، ترکیه انتخاب شدند. در مجموع 21 نمونه منی در طول ماه های تولید مثلی اسفند تا اردیبهشت جمع آوری شد. همبستگی منفی معنی داری میان حجم مایع منی و غلظت TMD، AST، ALP (P<0.05) و (P<0.01) LDH مشاهده گردید. همبستگی معنی داری میان pH و نسبت اسپرم های زنده: مرده، فعالیت (P<0.05) GGT و تحرک رو به جلو اسپرم (P<0.01) دیده شد. همچنین همبستگی معنی داری میان نسبت اسپرم زنده: مرده و TSN، (P<0.05) HOST؛ TSN و ALP، (P<0.01) AcP؛ تحرک اسپرم و (P<0.01) HOST، (P<0.01) GGT، AST و AcP، LDH، (P<0.01) AcP، GGT و (P<0.05) LDH؛ ALP و LDH، (P<0.01) AcP و LDH و AcP (P<0.01) به دست آمد به استثنا pH و HOST، میان فعالیت آنزیمی و پارامترهای مایع منی در ماه های مختلف همبستگی مشاهده نشد.

تاثیر سطوح مختلف عصاره اتانولی گیاه زغال اخته در بهبود کیفیت منی قوچ طی فرآیند انجماد - یخ گشایی بررسی شد. در این مطالعه از 5قوچ، 2 بار در هفته به کمک واژن مصنوعی اسپرم گیری شد. به منظور از بین بردن اثرات فردی، نمونه های منی گرفته شده با هم مخلوط شدند. سطوح مختلف عصاره زغال اخته (صفر، 100، 150، 200 میکرولیتر در میلی لیتر) به رقیق کننده بر پایه تریس افزوده شد. نمونه های منی پس از سردسازی و انجماد تا زمان ارزیابی در داخل ازت مایع نگهداری شدند. بعد از یخ گشایی، پارامترهای تحرک توسط سیستم آنالیز اتوماتیک اسپرم (CASA)، زنده مانی با استفاده از رنگ آمیزی ائوزین - نیگروزین، یکپارچگی غشاء با استفاده از محلول هیپواسموتیک، سنجش اسپرم های غیرنرمال توسط محلول هانکوک و پراکسیداسیون لیپیدها با اندازه گیری غلظت مالون دی آلدهید ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که افزودن 150 میکرولیتر از عصاره زغال اخته سبب بهبود معنی دار پارامترهای اسپرم نسبت به گروه شاهد بعد از فرایند انجماد – یخ گشایی شد (P<0.05). باتوجه به نتایج تحقیق حاضر، می توان از عصاره زغال اخته به عنوان یک آنتی اکسیدان طبیعی، با کارایی بالا، ارزان و در دسترس در رقیق کننده های اسپرم قوچ استفاده نمود.

ارزیابی سلامت تولید مثلی نریان در مواردی نظیر آزمایش باروری، حداکثر ظرفیت تولیدمثلی در گله، تهیه منی منجمد و خرید و فروش نریان انجام می شود. با توجه به اینکه به کارگیری تلقیح مصنوعی در دنیا در حال پیشرفت است، ارزیابی اولیه سیمای تولید مثلی نریانهای منطقه فارس ضروری به نظر می رسد. برای دستیابی به این منظور تعداد 6 راس از نریانهای منطقه فارس انتخاب و در خلال دو فصل تولیدمثل و غیر تولیدمثل از نظر وضعیت بدنی، دستگاه تناسلی خارجی، اندامهای تناسلی داخلی، وضعیت منی شامل آزمایش میکروسکوپی و ماکروسکوپی مورد ارزیابی قرار گرفتند. در فصل تولیدمثل میانگین حجم منی 109.5±24.3 میلی لیتر، غلظت اسپرم 110.4±17´106 در هر میلی لیتر، میانگین تحرک اسپرم 78±13.5 درصد، میانگین اسپرم های ناهنجار 11.7±6.8 درصد، میانگین اسپرم های زنده 85.27±9.05 درصد بود. در فصل غیر تولیدمثل میانگین حجم منی 70.5±11.6 میلی لیتر، غلظت اسپرم 56±20.7´106 در هر میلی لیتر، میانگین تحرک 59.7±13.94 درصد، میانگین اسپرم های ناهنجار 17.14±7.02 درصد، میانگین اسپرم های زنده 69±15.7 درصد بود. میانگین حجم منی، غلظت اسپرم، تحرک اسپرم و اسپرم های زنده در فصل تولیدمثلی به طور معنی داری (P<0.05) از فصل غیر تولیدمثلی کمتر بود. از آنجا که میانگین تحرک پیش رونده در فصل تولیدمثل و غیر تولیدمثل بیش از 50% می باشد و از طرفی میزان اسپرم طبیعی 60 درصد می باشد، می توان نتیجه گرفت که نریانهای منطقه در هر دو فصل تولید مثل و غیر تولیدمثل دارای قدرت باروری می باشند.

سابقه و هدف: هدف از این بررسی مشخص ساختن این بود که آیا حجم منی به تنهایی نشان دهنده کیفیت آن است یا نه؟مواد و روشها: تعداد 1160 نمونه از 1160 مرد اخذ و خصوصیات منی مورد ارزیابی قرار گرفت. این مردان بعلت ناباروری مراجعه کرده بودند.یافته ها: در این بررسی 58% نمونه ها دارای حجم طبیعی، 18% دارای حجم بالا و 24% دارای حجم کم بودند. در 42% مردان مراجعه کننده، منی دارای حجم غیرطبیعی (زیاد یا کم) بود. 16% نمونه های دارای حجم زیاد و 12% نمونه های با حجم کم، دارای خصوصیات منی مشابه با افراد بارور بودند.نتیجه گیری و توصیه ها: نتایج این بررسی نشان داد که نمونه های دارای حجم زیاد یا کم همراه با تغییراتی در حرکت و شکل اسپرمها می باشند و شیوع وجود اسپرماتوزوئید با خصوصیات غیرطبیعی در اینها زیاد  است، از طرف دیگر، حجم طبیعی، دلیل بر کیفیت خوب منی نمی تواند باشد.

هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات سوپراکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز و بوتیل هیدورکسی تولوئن بر کیفیت منی پس از فرایند انجماد و ذوب بود. برای همین منظور نمونه منی از 5 گاو نر با استفاده از مهبل مصنوعی اخذ و به دنبال آن آزمایش های کیفی اولیه روی منی انجام گردید. نمونه های منی دارای ویژگی های یکسان و کیفیت مناسب مخلوط گشته و در دو رقیق کننده حاوی سیترات زرده تخم مرغ و تریس زرده تخم مرغ رقیق شدند. در آزمایش اول سوپراکسید دیسموتاز به مقدار 100 و 200 واحد در هر میلی لیتر و گلوتاتیون پراکسیداز 50 و 100 واحد در هر میلی لیتر به رقیق کننده با پایه سیترات-زرده تخم مرغ، چهار ساعت قبل از انجماد اضافه شدند. در آزمایش دوم بوتیل هیدورکسی تولوئن به مقدارهای 0.5، 1، 2 و 4 میلی مولار به رقیق کننده های با پایه های تریس و سیترات اضافه گردید. کمترین میزان تولید ملانو دی آلدئید با افزودن 100 واحد سوپراکسید دیسموتاز و 0.5 میلی مولار بوتیل هیدروکسی تولوئن به رقیق کننده حاوی سیترات-زرده تخم مرغ در مقایسه با گروه کنترل به دست آمد. میزان زنده ماندن اسپرم در نمونه های حاوی 100 واحد سوپراکسید دیسموتاز، 0.5 و 1 میلی مولار بوتیل هیدروکسی تولوئن بیشتر از سایر گروه های آزمایش در رقیق کننده با پایه سیترات بود. همچنین میزان زنده ماندن اسپرم در نمونه حاوی 100 واحد گلوتاتیون در مقایسه با سایر گروه ها بالاتر بود. بیشترین درصد تحرک اسپرم با افزودن 0.5 میلی مولار بوتیل هیدروکسی تولوئن به رقیق کننده با پایه تریس در مقایسه با گروه کنترل به دست آمد. نتایج یافته های ما نشان داد سوپراکسید دیسموتاز و بوتیل هیدروکسی تولوئن وقتی به رقیق کننده با پایه سیترات اضافه می شوند باعث بهبود کیفیت منی می گردند. علاوه بر این اضافه نمودن بوتیل هیدروکسی تولوئن به رقیق کننده حاوی تریس-زرده تخم مرغ تا حدی باعث بهبود تحرک اسپرم می گردد.

زمینه و اهداف: اسپرم انسان شامل طیفی گسترده از سیتوکین ها از جمله اینترلوکین 6 و عامل نکروز توموری آلفای است. تاثیر این دو بر کیفیت منی هنوز مورد بحث می باشد. هدف از مطالعه فعلی بررسی ارتباط احتمالی این دو سیتوکین با ویژگی های منی در بیماران مبتلا به واریکوسل درجه 2-3 می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی، 30 بیمار مذکر مبتلا به واریکوسل درجه 2-3 طی مدت 12 ماه در مرکز آموزشی - درمانی سینا تبریز بررسی شدند. سطوح اینترلوکین 6 و عامل نکروز توموری آلفای مایع منی، خون ورید اسپرماتیک و خون محیطی تعیین شد. همبستگی بین این متغیرها و شمارش، موتیلیتی و مورفولوژی اسپرم بررسی شد.یافته ها: متوسط سطح اینترلوکین 6 در خون محیطی، خون ورید اسپرماتیک و منی بترتیب 23.73±9.02، 28.73±11.98 و 38.20±13.28 پیکوگرم در میلی لیتر بود. متوسط سطح عامل نکروز توموری آلفای در خون محیطی، خون ورید اسپرماتیک و منی بترتیب 4.78±1.91، 5.66±2.95 و 6.45±2.55 پیکوگرم در میلی لیتر بود. متوسط اینترلوکین 6 مایع منی در گروه مبتلا به واریکوسل درجه 3 بطور معنی داری بیشتر بود. همبستگی منفی و معنی داری بین سطح اینترلوکین 6 مایع منی با تعداد (r= -0.46، P=0.01) و موتیلیتی اسپرم (r= -0.38، P=0.04) مایع منی وجود داشت. همبستگی معنی داری بین سطح IL-6 سرم و خون ورید اسپرماتیک و عامل نکروز توموری آلفای مایع منی، خون ورید اسپرماتیک و خون محیطی با پارامترهای اسپرماتوزوآ وجود نداشت.نتیجه گیری: در بیماران با واریکوسل درجه 2-3، اینترلوکین 6 مایع منی با پارامترهای اسپرماتوزوآل بدتری مرتبط است.

مقدمه: ناباروری یک موضوع نگران­کننده در بین زوجین در سراسر جهان است و به طور کلی عوامل مردانه مسئول تقریباً نیمی از موارد هستند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین DII و سطوح CRP در پلاسما و مایع منی با کیفیت مایع منی در مردان نابارور انجام شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مقطعی 88 مرد نابارور مراجعه­کننده به بیمارستان بعثت تهران از دی ماه 1400 تا آذر 1401 شرکت کردند. یک پرسشنامه دقیق برای اطلاعات درخواستی و یک پرسشنامه 168 آیتمی نیمه کمی بسامد خوراکی توسط شرکت­کنندگان تکمیل شد. برای محاسبه DII از پرسشنامه بسامد خوراکی استفاده شد. علاوه بر این، نمونه های منی و خون از هر شرکت کننده برای آنالیز مایع منی و ارزیابی سطح CRP جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل­های آماری برای بررسی ارتباط بین سطوح DII و CRP با کیفیت اسپرم، که به عنوان نتیجه اولیه مطالعه بودند، انجام شد. ارتباط بین DII و CRP سرم/منی علاوه بر ارزیابی مواد مغذی در هر چارک DII، نیز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: با در نظر گرفتن آزمون ANOVA بین چارک­های مختلف DII از نظر تحرک اسپرم (006/0 = p) و مورفولوژی (014/0 = p) تفاوت معنی­داری وجود داشت. آزمون Post-hoc نشان داد که بین چارک اول و دوم و چارک اول و چهارم DII از نظر تحرک اسپرم تفاوت معنی­داری وجود دارد (به ترتیب 011/0 = p و 017/0) و تفاوت معنی­داری بین چارک اول و دوم DII با توجه به مورفولوژی اسپرم وجود دارد (009/0 p =). تفاوت معنی­داری معکوسی بین DII و تحرک اسپرم مشاهده شد (017/0 = p). کربوهیدرات­ها و β-کاروتن­ها بین چهار چارک DII تفاوت معنی­داری داشتند (به ترتیب 043/0 = p و 026/0 = p). در نهایت، بین سطوح DII و CRP در خون و مایع منی همبستگی معنی داری مشاهده نشد (05/0 p >). نتیجه­گیری: یافته­ها ارتباط قابل توجهی را بین DII و کیفیت مایع منی نشان داد. با این حال، ارتباط معنی­داری بین سطح DII و CRP در خون و مایع منی وجود نداشت.

اثر آنتی اکسیدانی عصاره برگ زیتون بر تحرک، زنده مانی، سلامت غشای پلاسمایی اسپرم و میزان تولید مالون دی آلدئید با استفاده از 12 قطعه خروس نژاد راس 308 در سن 30 هفتگی بررسی شد. نمونه های منی در پنج نوبت از خروس ها با روش مالش شکمی گرفته شد. در هر نوبت پس از ارزیابی اولیه اسپرم، نمونه ها تجمیع و با رقیق کننده سکستون رقیق شدند. نمونه ها به پنج قسمت تقسیم و پس از افزودن مقادیر صفر (شاهد)، 50، 100، 150 و 200 میکروگرم در میلی لیتر عصاره برگ زیتون به هر قسمت، به مدت 72 ساعت در دمای چهار درجه سلسیوس نگهداری شدند. صفات تحرک پیش رونده، زنده مانی و سلامت غشای پلاسمایی در زمان های صفر، 24، 48 و 72 ساعت ذخیره سازی بررسی و میزان تولید مالون دی آلدئید در نمونه ها پس از 48 ساعت ذخیره سازی اندازه گیری شد. اضافه نمودن 100 میکروگرم عصاره برگ زیتون به منی میزان تولید مالون دی آلدئید را کاهش داد (05/0>P). پس از 48 و 72 ساعت ذخیره سازی، تحرک پیش رونده، زنده مانی و سلامت غشای پلاسمایی اسپرم در نمونه هایی که 100 میکروگرم عصاره برگ زیتون به آنها اضافه شده بود، بالاتر از گروه شاهد بود (05/0>P). پس از 72 ساعت ذخیره سازی، تحرک پیش رونده، زنده مانی و سلامت غشای پلاسمایی اسپرم در نمونه هایی که 200 میکروگرم عصاره برگ زیتون به آنها اضافه شده بود، پایین تر از گروه شاهد بود (05/0>P). براساس نتایج تحقیق حاضر، جهت ذخیره سازی اسپرم خروس در چهار درجه سلسیوس، افزودن 100 میکروگرم عصاره برگ زیتون به رقیق کننده پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: عفونت های باکتریایی سیستم تناسلی، از عوامل شایع ناباروری می باشند. یکی از مهم ترین علت های ناباروری مردان، عفونت های مایع منی و مجاری تناسلی است. در این میان، طیف وسیعی از باکتری ها، با درجه های مختلف، در ایجاد ناباروری در مردان نقش دارند. هلیکوباکترپیلوری ممکن است باعث ناباروری در مردان شود، زیرا به طور معنی داری آنتی بادی های ضد این باکتری در مایع تناسلی بیماران نابارور یافت شده است. هدف بررسی حضور هلیکوباکترپیلوری در مایع منی مردان نابارور با روش سریع مولکولی PCR و تعیین درصد آن است. مواد و روش ها: جمع آوری 100 نمونه مایع منی (Semen) از بیمارستان صارم و استخراج DNA از این نمونه ها به روش DNG_PLUS Boiling/ صورت گرفت. تست PCR بر روی DNA استخراج شده از نمونه ها انجام گرفت. هم چنین تست بهینه شده از نظر حساسیت و اختصاصیت مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: تست PCR بهینه و آمپلیکون bp 294 با استفاده از پرایمر های اختصاصی هلیکوباکترپیلوری تکثیر شدند. در بررسی تست ویژگی، پرایمر ها فقط با DNA هلیکوباکترپیلوری باند ایجاد کردند و با DNA سایر میکروارگانیسم ها باندی ایجاد نشد. میزان حد تشخیص تستCopy/reaction 10 اندازه گیری شد. از 100 نمونه مورد بررسی، 10 نمونه (10%) مثبت گردید. نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه، هلیکوباکترپیلوری از عوامل باکتریایی است که ممکن است در زمینه بخشی از ناباروری آقایان در نظر گرفته شود، که البته نیاز به مطالعه بیشتری دارد. هم چنین روش PCR روش مولکولی مناسب، سریع و حساس نسبت به روش های سنتی برای تشخیص هلیکوباکترپیلوری در مردان نابارور است.

مقدمه. CD59 یکی از پروتئین های تنظیم کننده چرخه کمپلمان است که با ممانعت از تشکیل کمپلکس حمله کننده به غشا نقش مهاری خود را اعمال می کند. استفاده درمانی از این پروتئین در جلوگیری از عوارض پاتولوژیک ناشی از فعال شدن بدون کنترل سیستم کمپلمان و در جلوگیری از رد عضو پیوندی بصورت فوق حاد حایز اهمیت است. در این تحقیق تعیین و جداسازی CD59 از منابع پروستازومی محلول در پلاسمای منی انجام شد. روشها. مطابق استانداردهای WHO از 6 فرد نرمواسپرمی مایع منی تهیه و پلاسمای منی آن جدا گردید. پروستازوم های موجود در پلاسمای منی با اولتراسانتریفوژ رسوب داده شدند و فراکسیون پروستازومی با استفاده از ستون سپوروز، ژل فیلتراسیون شد. با استفاده از آنتی بادی منوکلونال علیه حضور CD59 (ME43)و تکنیک Dot-Blot حضور پروتئین در فراکسیون های بدست آمده از ستون سپوروز مورد ارزیابی قرار گرفت. وزن ملکولی و درجه خلوص پرتئین بوسیله SDS-PAGE و سپس Western Blot تعیین شد. نتایج. پروتئین فوق فقط در فراکسیون های ناحیه 6.5ML ،15 ML  آشکار گردید. وزن ملکولی آن بر اساس سایز مارکر در فراکسیون های فوق بترتیب 65 و 21 کیلو دالتون بود. درجه خلوص آن بر اساس SDS-PAGE نیز متفاوت بود. در فراکسیون6.5 ML  دو باند و در فراکسیون 15 ML یک باند مشخص گردید. بحث. تمام روش های استخراج قبلی CD59 مبتنی بر لیز غشای اریتروسیت ها توسط حلالها بوده و این نقش فیزیولوژیک پروتئین را تا حد زیادی کاهش می دهد. در این تحقیق از منابع پروستازومی موجود در مایعات ژنیتال استفاده گردید تا بدون استفاده از حلالها پروتئین جداسازی شود.