مقدمه. با وجود آن که مواد و تکنیک های متفاوتی برای بازسازی شکستگیهای جمجمه بکار رفته است، تاکنون ماده یا روشی که از لحاظ نتیجه عمل و نیز عوارض حاصل از بکارگیری آن مورد توافق و اعتماد همگان باشد، ارایه نشده است. در این مطالعه به ارزیابی کارایی مش مرسلین در کرانیوپلاستی می پردازیم.روشها. در مجموع 40 نفر بیمار با شکستگی فرو رفته جمجمه در یک کارآزمایی بالینی مورد بررسی قرار گرفتند. در 20 نفر از آنها از مش مرسلین برای کرانیوپلاستی استفاده شد و در گروه دیگر با استفاده از نخ سیلک استخوانها به یکدیگر متصل شدند. کلیه بیماران در فواصل زمانی 1، 3، 6 و 12 ماه پس از عمل جراحی ارزیابی مجدد شدند.نتایج. دو گروه مورد مطالعه از نظر سن و جنس مشابه بودند. در گروهی که با مش مرسلین مورد عمل جراحی قرار گرفتند تنها 10 درصد از بیماران 9 ماه پس از عمل جراحی هنوز دچار نرم بودن نسبی محل ضایعه بودند. در صورتی که این نسبت در گروهی که با نخ سیلک عمل شدند 35 درصد بود (P<0.05). در هیچ یک از دو گروه، عفونت، پس زدن گرافت، ترشح از زخم  و باز شدن زخم مشاهده نشد.بحث. به نظر می رسد کار به روش مش مرسلین در کرانیوپلاستی بیمارانی که دچار Comminuted depressed fracture می باشند نتایج بهتری نسبت به عدم کاربرد آن داشته باشد و نیاز به کرانیوپلاستی مجدد را کاهش دهد.

طی 6 سال (1377-1372) تعداد 98 بیمار را (77 زن و 21 مرد) با محدوده سنی 85-2 سال (میانگین 51.3 سال)، با تشخیص هرنی انسزیونال به علت لاپاراتومی قبلی، که بوسیله مولفین، تحت عمل جراحی ترمیم با پروتز مرسیلین به روش های مختلف قرار گرفتند، مورد مطالعه قرار دادیم. شایع ترین عمل جراحی اولیه منجر به هرنی انسزیونال و ترمیم با پروتز گردیده، شامل ترمیم اولیه هرنی جدار شکم در 30 مورد و اعمال ژنیکولوژی در 29 مورد است. دو مورد از بیماران ما کودک بوده اند که بدنبال امفالوسل نوزادی دچار هرنی بسیار حجیم جدار شکم بوده اند که پس از انجام پنوموپریتوان تحت درمان قطعی ترمیم هرنی با پروتز قرار گرفتند.بر طبق گزارشات ثبت پرونده در 72 مورد مطالعه بروز هرنی در 27 مورد (37.5 درصد) طی سال اول پس از عمل جراحی اولیه بوده است. عفونت زخم، عامل سببی ایجاد هرنی در 34.9% موارد، مورد مطالعه بوده است. محدوده وزنی بیماران ما به جز دو کودک، در محدوده 125-45 کیلوگرم (متوسط 73.8 کیلوگرم) بوده است که بالاتر از گروه شاهد با میانگین 60.6 کیلوگرم بوده است. تکنیک های بکارگیری مش شامل در Rives-stoppa در 60.2%؛Onlay  در 27.5%، 8.1%Underlay  و مش دو لایه در 4.1% بوده است. اقامت متوسط بیمارستانی 9.2 روز بوده و پی گیری بیمارستان از 18 ماه تا 84 ماه بوده است.دو مورد فوت به علت مشکل قلبی تنفسی بعد عمل جراحی داشته ایم. همچنین در 15 مورد (15.3%) و عوارض بعد از عمل ایجاد شده است که شامل نکروز لبه های پوست 3 مورد، عفونت دیررس 2 مورد، عفونت زودرس 2 مورد، فیستول روده ای 2 مورد، سروما 4 مورد و نارسایی تنفسی 1 مورد بوده است که تنها در یک مورد به علت عفونت دیررس مجبور به برداشتن کامل پروتز گردیدیم و در یک مورد عود هرنی به علت گسیختگی نسبی قسمت فوقانی پروتز وجود داشته است. اکثریت موارد خطاهای تکنیکی مانند سروما و فیستول روده ای در روش Onlay بوده است و روش انتخابی ما تکنیک استوپا - ریوس با پروتز مرسلین می باشد. به علت عوارض سوزن رورین اخیرا ما از ابزاری که بوسیله خودمان ابداع شده است (Maddah & Mahrabi mesh needle) برای تثبیت مش در طریق Rives- stoppa سود برده ایم.

آنوریسم حقیقی شریان ریوی ثانویه به تخریب دیواره شریان بسیار نادر است و ممکن است با تومور ریه اشتباه شود. گاهی اوقات این ضایعه در طی انجام توراکوتومی کشف می شود.بیمار مردی 71 ساله با تنگی نفس کوششی، سرفه و درد سمت چپ قفسه سینه در فروردین ماه 1378 به این مرکز مراجعه کرد. در رادیوگرافی قفسه سینه یک توده پاراهیلار چپ مشاهده شد. برونکوسکوپی نرمال بود و با شک به تومور ریه بیمار کاندید انجام لوبکتومی شد.در طی توراکوتومی یک آنوریسم بزرگ شریان ریوی کشف و مشاهده گردید. از آنجایی که بیمار نتوانست پنومونکتومی را تحمل نماید، یک مش مرسیلن Mersilene Mesh اطراف آنوریسم پیچیده شد و آن را تحت حمایت قرار داد. رادیوگرافی قفسه سینه هر 3 ماه یک بار در طی یکسال بعد از عمل و سپس هر 6 ماه تا کنون بعمل آمده است. هیچ تغییری در اندازه آنوریسم ایجاد نشد و حال بیمار کماکان رضایت بخش است.

مقدمه: فتق انسزیونال روی اسکار عمل جراحی قبلی ایجاد می شود. تکنیک های متعدد ترمیم این فتق شرح داده شده است ولی عود مجدد و اسکار بد محل دو مشکل عمده این بیماران است.روشها: بین سالهای 78-1368 به مدت 10 سال تعداد 25 بیمار به روش فوق تحت عمل جراحی قرار گرفتند و به مدت 3 ماه تا 10 سال پیگیری شدند مطالعه retrospective و در بیمارستانهای کاشانی و الزهرا (س) انجام شده است.نتایج: همه این بیماران دچار فتق های بزرگ شکمی پس از عمل جراحی بوده اند. در طی این مدت هیچ عارضه ای از قبیل عود، عفونت، امبولی ریه مشاهده نشد و مرگ و میر صفر بوده است.بحث: با توجه به مطالب فوق و رضایت کامل بیماران این روش به عنوان روشی مناسب و بی خطر و آسان جهت ترمیم فتق های انسزیونال پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: روش انتخابی برای ترمیم فتق های اینگوینال از موضوعات مورد بحث در طب جراحی می باشد و در این میان شناخت کارآیی و عوارض هر یک از روش ها به ویژه در مقایسه با هم می تواند کمک کننده باشد. بر همین اساس در این مطالعه به بررسی نتایج و عوارض روش های باسینی و مک وی هر دو با تعبیه مش در مبتلایان به فتق اینگوینال پرداختیم.مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، 200 بیمار کاندید جراحی فتق اینگوینال مورد بررسی قرار گرفتند و با متد Block Randomization به صورت تصادفی در یکی دو گروه تحت جراحی با روش مک وی با مش یا باسینی با مش قرار گرفتند که اعمال جراحی به صورت استاندارد انجام می شد و تنها تغییر تعبیه یک مش پرولین با ابعاد 11 در 6 سانتیمتر بود. بیماران پس از جراحی از نظر عوارضی مانند سروما و هماتوم و... و نیز درد زودرس و دیررس بعد از عمل و همچنین مدت زمان بازگشت به کار به مدت 12 ماه پیگیری شدند. از آزمون های فیشر و کای اسکوار برای مقایسه نسبت ها و از آزمون Repeated-Measure Anova برای مقایسه اندازه های مکرر که دارای ماهیت کمی بودند، استفاده گردید و سطح معناداری 0.05 محسوب شد.یافته ها: فراوانی عوارض در روش باسینی در مورد اکثر موارد تفاوت معناداری با روش مک وی نداشت (P>0.05). فراوانی عود در گروه باسینی با مش 2 مورد معادل 2.9 درصد بود و در گروه مک وی 1 نفر معادل 1% عود وجود داشت که اختلاف آماری معناداری را بین دو گروه نشان نمی داد(P=0.569) . میانگین تعداد روزهایی که بیماران پیش از بازگشت به کار استراحت کرده بودند، در گروه باسینی 13.8 روز و در گروه مک وی 14.1 روز بود که تفاوت آماری معناداری را بین دو گروه مذکور نشان نمی داد(P=0.826) . میانگین شدت درد در فاز اولیه پس از عمل در گروه باسینی 4.4 و در گروه مک وی 4.2 بود که اختلاف آماری معناداری را بین دو گروه نشان نمی داد(P=0.892) . در پیگیری طولانی مدت یک ساله درد به صورت کلی در 24 نفر معادل 34.3 درصد در گروه باسینی و 10 نفر معادل 10 درصد در گروه مک وی وجود داشت که اختلاف آماری معناداری را بین دو گروه نشان می داد (P=0.001) و میانگین شدت درد پس از یک سال در گروه باسینی 2.1 و در گروه مک وی 1.9 بود که اختلاف آماری معناداری را بین دو گروه نشان نمی داد(P=0.874) .نتیجه گیری: در مجموع بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه چنین استنباط می شود که هر دو روش مک وی و باسینی در صورت استفاده از مش در طی ترمیم می توانند کارآیی خوبی داشته و عوارض و عود و درد پس از عمل در آن ها مشابه و در حد قابل قبول می باشد.

1مقدمه: اندازه ذرات عامل مهمی در کارایی جاذب های صدا می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر اندازه ذرات (مش) بر ضریب جذب صوتی جاذب های ساخته شده از نی Arundo Donax و تعیین مش بهینه برای جذب صدا بوده است. روش کار: ساقه نی پس از خردکردن در مش های 10، 16، 20، 30 و 40 با سود 5 درصد شستشو داده شد. برای ساخت نمونه ها با قطرهای 3 و 10 سانتی متری از PVA 10 درصد به عنوان. به عنوان چسب و برای تعیین ضریب جذب از لوله امپدانس دوکاناله طبق استاندارد ISO 10534-2  استفاده شد. 22 نمونه از مش 16 و 20 برای دستیابی به مش بهینه بر اساس روش RSM ساخته شد و شاخص SAA  (میانگین جذب صوتی) برای مقایسه نمونه ها و تعیین مش بهینه محاسبه گردید. یافته ها: بیشترین ضریب جذب صدا مربوط به مش 16 و 20 در فرکانس 2500 هرتز  به ترتیب 94/0 و 98/0. تأثیر افزایش ضخامت و دانسیته بر ضریب جذب  به وضوح مشهود است. نتایج نشان دهنده تأثیر افزایش ضخامت و چگالی بر ضریب جذب در مش 20 است به گونه ای که با افزایش دانسیته از 150 به 250 کیلوگرم بر مترمکعب  و ضخامت از 10 به 30 میلی متر، ضریب جذب از 21/. به 51/. در مش 16 و از 19/. به 57/. در مش 20  افزایش یافته است. نمونه بهینه شده مش 20 با ضخامت 30میلی متر و چگالی 250 کیلوگرم بر مترمکعب، بیشترین میانگین جذب را داشته است (57/.=SAA). فاصله زیاد بخش های واقعی و مجازی امپدانس، راکتیو بودن نمونه را نشان می دهد. در مش 16 این فاصله بیشتر است، در نتیجه مش 16 راکتیویته بیشتر و به تبع آن جذب کمتری دارد. نتیجه گیری: نقش مش ذرات به عنوان یکی از پارامترهای مهم و تأثیرگذار بر ضریب جذب مطرح می باشد که در این مطالعه مورد بررسی قرارگرفته است.

سابقه و هدف: روش ترمیم فتق شکمی پیچیده در شرایط اورژانسی چالش بزرگی را برای جراحان در سراسر جهان تحمیل می کند. استفاده از مش پلی پروپیلن به دلیل نگرانی زیاد در مورد خطرات عوارض آن، می تواند بسیار چالش برانگیز باشد. هدف از انجام این تحقیق، بررسی ایمنی و کارایی مش پلی پروپیلن در فتق شکمی پیچیده در شرایط اورژانسی است. مواد و روش ها: این مطالعه آینده نگر بر روی 60 بیمار با فتق شکمی پیچیده که نیاز به جراحی اورژانسی داشتند (مسدود شده و یا خفه شده) انجام شد. موارد بر اساس نوع ترمیم به دو گروه ترمیم با مش پروتز و ترمیم با بخیه تقسیم شدند. بیماران به طور متوسط 14/2 ماه پس از عمل پیگیری شدند که طی آن عفونت جراحی، تشکیل سروما و میزان عود در هر دو گروه بررسی شد. یافته ها: نوع شایع فتق که در این تحقیق با آن مواجه شدیم، فتق پارانافی بود که 80% (48 بیمار) از کل بیماران را درگیر کرده بود و پس از آن فتق پارانافی عودکننده (11/66%) قرار داشت. عفونت جراحی سطحی و سروما در 15/38% (4 بیمار) در گروه مش و در 8/82% (3 بیمار) در گروه ترمیم با بخیه بدون تفاوت معنی دار ایجاد شد. میزان عود در گروه بخیه 8 نفر (23/52%) و در گروه مش 2 نفر (7/69%) بود؛ اگرچه این تفاوت معنی دار نبود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که استفاده از مش پروتز در ترمیم فتق اورژانسی دیواره شکمی، انتخابی قابل قبول با عوارض کمتر است.