لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: آپاندیسیت شایع ترین علت دردهای حاد شکم با لزوم مداخلات جراحی است. دستیابی به تست هایی با قدرت تشخیصی بالا منجر به شناسایی دقیق و فوری آپاندیست حاد و پیشگیری از ایجاد عوارض، با انجام جراحی به موقع می گردد. این مطالعه با هدف تعیین قدرت فیبرینوژن سرم در تشخیص آپاندیسیت حاد در بیماران با علایم و نشانه های آپاندیسیت حاد انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش مقطعی از نوع مطالعه تشخیصی بر روی 165 بیمار مراجعه کننده به اورژانس مرکز آموزشی درمانی امام خمینی (ره) ساری با تشخیص آپاندیسیت که نتیجه پاتولوژی داشتند، طی دوره یک ساله از خرداد 1397 تا خرداد 1398 انجام گرفت. سطح فیبرینوژن قبل از عمل جراحی اندازه گیری شد. برای بررسی ارتباط بین سطح فیبرینوژن با متغیرهای دموگرافیک و بالینی آپاندیسیت حاد و وضعیت های آپاندیسیت پیچیده/ غیرپیچیده، آزمون های Student's t, Mann-Whitney وChi-square به کار گرفته شد. همچنین آزمون ROC Curve اجرا و شاخص های مرتبط با قدرت تشخیصی محاسبه شدند. یافته ها: میانگین سطح فیبرونوژن در افراد با آپاندیس طبیعی mg/dl 50/5 ±, 278/0 و گروه دچار آپاندیسیت mg/dl 68/7 ±,394/4 بود (0٫, 0001>P). سطح زیر منحنی ROCبرابر با 794/0 (0/853-0/724=CI) بود. همچنین در نقطه برش اپتیموم mg/dl 344 میزان فیبرینوژن جهت تعیین آپاندیسیت، حساسیت 51/7 درصد، ویژگی 90/4درصد، ارزش اخباری منفی 94/4 درصد، ارزش اخباری مثبت 37/6درصد و نسبت درست نمایی مثبت و منفی به ترتیب 5/43 و 0/53 به دست آمد. استنتاج: یافته های این مطالعه نشان داد که اندازه گیری سطح سرمی فیبرینوژن، به عنوان یک واکنش گر فاز حاد، برای غربالگری تشخیصی آپاندیسیت حاد و همچنین برای پیش بینی آپاندیسیت پیچیده مفید به نظر می رسد.

زمینه و هدف: فعالیت بیش از حد فاکتورهای هموستاتیک به عنوان عوامل خطر در بیماری های قلبی-عروقی شناخته شده اند. هدف از این مطالعه بررسی اثر کنجد و روغن کنجد بر میزان فیبرینوژن و فاکتور 7 در خرگوش های مصرف کننده کلسترول بالا بوده است. روش بررسی: در این مطالعه تجربی تعداد 32 سر خرگوش نر به طور تصادفی به چهار گروه آزمایشی هشت تایی تقسیم شدند. طی یک دوره 60 روزه، گروه اول غذای معمولی، گروه دوم غذای پر کلسترول (%1)، گروه سوم غذای پر کلسترول به همراه کنجد (%10) و گروه چهارم غذای پر کلسترول به همراه روغن کنجد (%5) دریافت نمودند. میزان فاکتور هفت و فیبرینوژن سرم در زمان قبل از شروع آزمایش و بعد از پایان ماه دوم تعیین و در گروه های مختلف به کمک آزمون های آماری ANOVA و شفه با یکدیگر مقایسه شدند. یافته ها: در ابتدای دوره میانگین فاکتورهای بیوشیمیایی در بین گروههای مورد مطالعه تفاوت معنی داری نداشتند ولی میزان فیبرینوژن در گروه پرکلسترول نسبت به رژیم پایه افزایش معنی داری پیدا کرد (P<0.05). همچنین در گروه پرکلسترول با کنجد و یا روغن کنجد کاهش معنی داری نسبت به رژیم پرکلسترول در میزان فیبرینوژن و فاکتور هفت مشاهده شد (P<0.05).نتیجه گیری: کنجد و روغن کنجد با کاهش در میزان فیبرینوژن و فاکتور هفت می تواند در کاهش ریسک فاکتورهای بیمارهای قلبی عروقی موثر باشد.

مقدمه: فیبرینوژن و لیپوپروتئین A [Lp(a)] دو عامل خطرزای قلبی عروقی هستند که خطر آترواسکلروز را از طریق سازوکارهای التهابی و انعقادی افزایش می دهند. هدف از انجام این تحقیق مقایسه سطوح این دو عامل بین جانبازان ورزشکار و غیرورزشکار بود. روش بررسی: آزمودنی های این تحقیق شامل 16 مرد جانباز غیرشیمیایی بودند که به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی های ورزشکار اعضای تیم فوتسال جانبازان استان خراسان شمالی بودند که در طی شش ماه گذشته به طور منظم تمرین داشتند. تمرینات گروه ورزشکار، سه جلسه در هفته بود که هر جلسه شامل گرم کردن، تمرینات تکنیکی، تاکتیکی و بدنسازی و سرد کردن بود. آزمودنی های غیرورزشکار در طی شش ماه گذشته هیچ برنامه منظم تمرینی نداشتند. پس از 12 ساعت ناشتایی، سطوح سرمی فیبرینوژن و Lp(a) با استفاده از دستگاه اتوآنالایزر اندازه گیری شدند. از آزمون تی مستقل برای محاسبه تفاوت میانگین های متغیرهای وابسته بین دو گروه استفاده شد. یافته ها: تجزیه و تحلیل یافته های تحقیق نشان داد که میانگین سطوح فیبرینوژن و Lp(a) در گروه تجربی نسبت به کنترل به طور معنی داری کمتر بود (05/0p≤ ). بحث و نتیجه گیری: طبق یافته های تحقیق، تمرینات منظم فوتسال موجب کاهش سطوح فیبرینوژن و Lp(a)می شود که در پیشگیری از آترواسکلروز و سکته قلبی مؤثر است.

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین قدرتی بر پروتئین واکنش دهنده- C و فیبرینوژن بود.روش: بدین منظور تعداد 24 دانش آموز 18-16 ساله سالم و غیر فعال دبیرستان شبانه روزی حاج جلیل فلاحی شهرستان مرودشت با میانگین سن 16.91±0.92 سال، میانگین وزن 74.19±5.05 کیلوگرم و میانگین قد 170.40±5.04 سانتی متر به صورت داوطلبانه و بر حسب شرایط مورد نیاز تحقیق از طریق فراخوان و اطلاع از شرایط پژوهش انتخاب شدند. سپس به طور تصادفی به دو گروه تمرین قدرتی و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین قدرتی به مدت هشت هفته (سه روز در هفته) با شدت 75-60 درصد یک تکرار بیشینه به اجرای تمرین قدرتی پرداختند. در هر جلسه هشت ایستگاه تمرینی به کار رفت و حرکات هر ایستگاه در سه نوبت اجرا شد. قبل و بعد از هشت هفته تمرین از همه آزمودنی ها در حالت ناشتا از ورید بازویی دست راست خون گیری (پنج میلی لیتر) به عمل آمد. جهت تجزیه و تحلیل یافته های تحقیق از آزمون های آماری t مستقل و t وابسته استفاده شد (P£0.05).یافته ها: نتایج نشان داد که هشت هفته تمرین قدرتی منجر به کاهش معنی دار پروتئین واکنش دهنده - C (P=0.02) و فیبرینوژن (P=0.003) گردید.نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش نتیجه گیری می شود که تمرین قدرتی به مدت هشت هفته می تواند اثرات مفیدی روی برخی نشانگرهای التهابی بگذارد و با کاهش پروتئین واکنش دهنده - C و فیبرینوژن باعث کاهش خطر حوادث بیماری های قلبی - عروقی شود.

سابقه و هدف: پره اکلامپسی از بیماریهای شایع دوران حاملگی می باشد که با پروتئینوری و فشارخون بالا می تواند عوارض جدی و حتی مرگ و میر را برای مادر و نوزاد بهمراه داشته باشد. اختلال سلولهای اندوتلیال و التهاب نقش مهمی در مکانیسم پاتوفیزیولوژی پره اکلامپسی دارند. پاسخ التهابی سیستمیک سیستم ایمنی هم سیستمهای انعقادی و هم فییبرینولیتیک را درگیر می کند. لذا این مطالعه به منظور تعیین ارتباط فیبرینوژن و CRP بعنوان واسطه های پاسخ التهابی با شدت پره اکلامپسی انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی 44 خانم باردار سالم، 35 مورد پره اکلامپسی خفیف و 19 مورد پره اکلامپسی شدید مراجعه کننده به بیمارستان شهید یحیی نژاد بابل با حاملگی اول، تک قلو، سن بالای 15 سال و سن حاملگی بین 40-30 هفته که طی یک هفته قبل از نمونه گیری نیز بتامتازون دریافت نکرده بودند، انجام شد. تشخیص پره اکلامپسی بر اساس BP≥140.90 و پروتئینوری Trace و بیشتر بود. نمونه خون از همه بیماران جهت اندازه گیری CRP و فیبرینوژن گرفته شد و به آزمایشگاه واحد فرستاده شد. سپس گروهها با هم مقایسه شدند.یافته ها: میانگین CRP بین گروه کنترل (2.28±0.81) و پره اکلامپسی خفیف (4.91±5.99) اختلاف معنی داری داشت ( (p=0.03درحالی که اختلاف معنی داری بین میانگین CRP گروه کنترل (2.28±0.81) و پره اکلامپسی شدید (3.8±3.05) وجود نداشت. میانگین فیبرینوژن در گروه کنترل (360.5±62.35) با پره اکلامپسی خفیف (344.71±65.07) و پره اکلامپسی شدید (340.95±78.62) اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد کهCRP در بیماران پره اکلامپسی خفیف نسبت به گروه کنترل افزایش داشته ولی ارتباط معنی داری بین سطح فیبرینوژن با پره اکلامپسی خفیف و شدید مشاهده نگردید.

زمینــه و هـدف: مطالعـات اپیدمیولوژیــک نشــان داده انــد کـــه عوامـــل عفونـــی ماننــــد کلامیدیا پنومونیه و هلیکوباکترپیلــوری( Helicobacter Pylori=HP ) با بیماری ایسکمیک قلب ( Ischemic Heart Disease=IHD ) ارتباط دارند. مطالعات دیگری معتقدند که سطح بالای فیبرینوژن شاید یک عامل زمینه ای و حد واسط در ارتباط بین هلیکوباکترپیلوری و بیماری های ایسکمیک قلب باشد. با توجه به اهمیت بیماری های قلبی به عنوان اولین عامل مرگ و میر در ایران، در این مطالعه به بررسی نقش فیبرینوژن در ارتباط بین هلیکوباکترپیلوری و بیماری های ایسکمیک قلب پرداخته شد. روش کار: این مطالعه مقطعی ـ تحلیلی بر روی 261 نفر صورت گرفت. 131 نفر به عنوان مورد، از بیماران بستری در CCU و 130 نفر به عنوان شاهد، از بیماران بخش های جراحی و ارتوپدی بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی ایران انتخاب شدند. در هر گروه وجود عفونت هلیکوباکترپیلوری ، سطح فیبرینوژن و عوامل خطر بیماری قلبی مشخص شد. در آنالیز نهایی از آزمون های t و Chi square و مدل های خطی عمومی و لجستیک استفاده گر دید . یافته ها: وجود عفونت هلیکوباکتر پیلوری با بیماری ایسکمیک قلب ارتباط نداشت . درصد فیبرینوژن بالا تفاوت معنی داری بیــن افـراد دارا و فاقد بیماری قلبـی که مبتلا به عفونت هلیکوباکترپیلوری بودند، نداشت. نتیجه گیری کلی: اگرچه در این مطالعه وجود ارتباط بین هلیکوباکترپیلوری، فیبرینوژن و بیماری های ایسکمیک قلب ثابت نشد ولی مکانیسم احتمالی چنین ارتباطی، می تواند تحریک سلول های تک هسته ای توسط باکتری باشد که باعث فعال شدن فاکتور شبه بافتی پیش انعقادی می شود. این عامل، از طریق مسیر خارجی انعقاد، باعث تبدیل فیبرینوژن به فیبرین می گردد.

سابقه و هدف: چاقی به طور بالقوه با افزایش عوامل التهابی از جمله فیبرینوژن و سلول های سفید خون همراه می باشد. از طرفی افراد فعال از لحاظ بدنی دارای سطح پایین تر عوامل التهابی هستند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی بر میزان فیبرینوژن و تعداد سلول های خونی دختران چاق بود. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت نیمه تجربی در سال 1396 و در دانشگاه حکیم سبزواری انجام شد و آزمودنی ها که شاخص توده بدنی بیشتر از 30 داشتند )30BMI>)، به دو گروه تمرین هوازی(12 نفر) و کنترل(12 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین هوازی هشت هفته(4 جلسه در هفته، هر جلسه 60 دقیقه با حداکثر ضربان قلب 75%-65%) تمرینات هوازی انجام دادند. خونگیری قبل و بعد از برنامه تمرینی انجام شد. از آزمون t مستقل برای مقایسه گروه ها (با استفاده از نرم افزار آماری 16 SPSS و سطح معناداری 05/0p<) استفاده شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد برنامه تمرین هوازی تاثیر معنا داری بر میزان فیبرینوژن در هر دو گروه تمرین(46/2 ± 19/29) و کنترل(59/2 ± 08/28) و سلول های خونی نداشت. البته اسمولالیته در گروه تمرینی کاهش معنادار داشت(05/0 p<). تجزیه و تحلیل ریز مغذی ها و درشت مغذی های رژیم غذایی نشان داد که بین دو گروه کنترل و تجربی در سرتاسر دوره تمرینی تفاوت معنا داری وجود نداشت. نتیجه گیری: هشت هفته تمرین هوازی با شدت متوسط بر سطح پلاسمایی فیبرینوژن و سلول های خونی دختران چاق تاثیر معناداری ندارد. به نظر می رسد برنامه تمرینات ورزشی بایستی با کاهش وزن و توده چربی همراه باشد تا باعث بهبود شاخص های التهابی همراه با چاقی شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.