مقدمه: سرخک یکی از بیماریهای مهم واگیردار است که به علت خطر مرگ و میر، عوارض جسمی و ذهنی و احتمال همه گیری، همواره مورد نظر بوده است. با توجه به بار جهانی بیماری همواره جهت کنترل و ریشه کنی سرخک اقدامات فراوانی انجام شده است. در کشور ما مهمترین استراتژی جهت کنترل بیماری، واکسیناسیون می باشد که به دنبال آن Surveillance یا مراقبت از سرخک نیز از اهمیت خاصی برخوردار است. بیماریابی (فعال و غیر فعال) و اقدامات کنترل صحیح و بدون تاخیر در نواحی پرخطر، ما را در رسیدن به هدف کنترل سرخک یاری می کند. مواد و روشها: مرکز بهداشت جنوب تهران با جمعیتی معادل 1375283 نفر که پنج منطقه شهرداری تهران شامل 17، 16، 11، 10 و 19 را تحت پوشش دارد، مهاجر پذیر بوده و از نظر تراکم جمعیت، سوء تغذیه، فقر و ... در ردیف مناطق پرخطر قرار دارد. بدین منظور بررسی مقطعی بر روی بیماران مظنون به سرخک تشخیص داده شده در سال 1378 در این منطقه انجام شد. یافته ها: از 230 بیمار مظنون به سرخک، 147 بیمار با تائید آزمایشگاهی مبتلا به سرخک قطعی شناخته شدند که از این تعداد 121 نفر را مردان تشکیل می دادند. بیشترین موارد ابتلا در گروه سنی 24-20 سال (35.7 درصد) و اکثراً در منطقه 11 شهرداری تهران بوده است، علت این امر وجود دو پادگان دانشکده افسری و حر در این منطقه می باشد که اکثریت بیماران مبتلا به سرخک قطعی را شامل می شدند. متاسفانه اکثر بیماران سابقه نامشخصی از واکسیناسیون قبلی داشته اند. در مورد سابقه تماس در گروه مبتلا، 61.2 درصد تماس داشته اند. از نظر توزیع فصلی بیشترین موارد ابتلا به سرخک در فصل زمستان مشاهده شده است. نتیجه گیری و توصیه ها: آنچه که در این تحقیق اهمیت ویژه دارد، تغییر در سن ابتلا به سرخک است که نیازمند به تحقیقات بیشتر در این زمینه می باشد.

مقدمه: سرخک یک بیماری ویروسی تنفسی مسری است که در حال حاضر همچنان درکشورهای در حال توسعه شیوع دارد. در سال های اخیر، در ایران نیز بروز سرخک در بالغین و نظامیان گزارش شده است.مواد و روش کار: این مطالعه، یک مطالعه تحلیلی می باشد که در آن دو گروه از بالغین، قبل از واکسیناسیون ضد سرخک و بعد از آن مورد مطالعه قرار گرفتند. همچنین مطالعات قبلی انجام شده در مورد وضعیت ایمنی بالغین در برابر سرخک جمع آوری شد و توصیه های آنها مشخص و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: در دو مطالعه انجام شده در نظامیان مشخص شد که قبل از واکسیناسیون بیشتر از 22.5% افراد بالغ در مقابل سرخک حساس هستند که این مقدار بعد از واکسیناسیون، به کمتر از 2.2% تقلیل یافت و شیوع سرخک در بین نظامیان کنترل شد. همچنان طبق گزارش وزارت بهداشت و آموزش پزشکی هیچگونه بیماری سرخک بعد از واکسیناسیون دیده نشد.بحث: طی سال های قبل، مطالعاتی در مورد سرخک در ایران انجام شده بود که شیوع بیماری سرخک را در بالغین نشان می داد که توصیه به واکسیناسیون ضد سرخک داشتند. بنابراین، وزارت بهداشت اقدام به واکسیناسیون سراسری سنین بین 25-5 سال نمود. لذا در آینده در صورتی که افراد بالغ بخصوص نظامیان به علت کاهش ایمنی، نسبت به سرخک حساس شوند، یعنی بروز بیماری در سربازان مشاهده گردد، توصیه می شود وزارت بهداشت جهت جلوگیری از شیوع سرخک حساس تمام سربازان و افراد بالغ در شرف استخدام را قبل از شروع به خدمت برضد سرخک واکسینه نماید تا در آینده شاهد این بیماری باشیم.

نمونه های غرغره گلوی 15 بیمار مبتلا به سرخک با روش سریعReverse Transcriptase-polymerase chain reaction (RT-PCR) مورد بررسی قرار گرفتند. در 6 مورد (40%) RNAی ویروس سرخک شناسایی گردید. در بررسی کشت سلولهای B95 8 تلقیح شده با نمونه های فوق، با روش ایمونوفلئورسانس غیر مستقیم، 11 مورد (83.3%) مثبت تشخیص داده شد. دو مورد از موارد مثبت با روشRT-PCR منفی بودند برعکس 7 مورد مثبت با ایمونوفلئورسانس غیر مسقیم با RT-PCR منفی بودند، که اولی به دلیل غیر فعال بودن ویروس در نمونه گلو و دومی به علت کم بودن میزان RNAی ویروس در نمونه گلو است. اهمیت روش RT-PCR در این است، که با بکارگیری پرایمرهای اختصاصی، قطعات خاصی از ژنوم ویروس سرخک تکثیر می گردد و با تعیین ترادف بازی و مقایسه آن در بین ویروسهای مختلف جدا شده، منشاء اپیدمی، سیر انتقال بیماری و سوش ویروس مشخص می شود.

سابقه و هدف: به دلیل بروز همه گیریهای کوچک سرخک در افراد واکسینه شده و نیز جابجایی سن ابتلا به آن از اوان کودکی به سنین مدرسه؛ فرضیه کاهش ایمنی حاصله از واکسن سرخک در گذر زمان شکل گرفته است. این مطالعه جهت بررسی نظریه فوق طراحی گردید. مواد و روش ها: تحقیق به روش هم گروهی انجام شد. دو گروه 225 نفره از کودکان 18-16 ماهه و 5/7-7 ساله که در گروه اول (مورد) از تزریق نوبت 2 واکسن سرخک آنان 6-4 هفته و در گروه دوم (شاهد) 5/6-6 سال گذشته بوده انتخاب شدند و مورد سنجش آنتی بادی ضد سرخک Anti Measles IgG با روش الیزا قرار گرفتند. نتایج: در گروه مورد 6 نفر از 225 نفر (6/2%) و در گروه دوم 13 نفر از 225 نفر (7/5%) از نظر وجود ایمنی ضد سرخک منفی بوده اند که از نظر آماری معنی دار نمی باشد. استنتاج: شواهد برای اثبات کاهش اثر ایمنی واکسن سرخک دراثر گذشت زمان کافی نبوده، لذا واکسیناسیون مجدد در سنین مدرسه ای توصیه نمی گردد. مطالعات مشابه دیگری درسنین بالاتر (20-10 سال پس از واکسیناسیون) برای بررسی دوام ایمنی سرخک پیشنهاد می شود.

مقدمه: در ایران واکسیناسیون بر ضد بیماری سرخک به صورت واکسن واحد سرخک در 9 ماهگی و یادآور در 15 ماهگی انجام می شد. مطالعات سرولواپیدمیولوژیک متعدد انجام شده در افراد واکسینه نشانگر ناکارایی واکسن و نیاز به بازنگری در پروتکل واکسیناسیون کشوری را نشان می داد. در ایران، در سال 1382 واکسن توام سرخجه و سرخک به 95 درصد افراد بین 25-2 سال تلقیح شد؛ این مطالعه به بررسی تاثیر این واکسیناسیون پرداخت.روش ها: در یک مطالعه مقطعی در سال 1387، تیتر سرمی آنتی بادی IgG ضد ویروس سرخک با استفاده از روش الیزا در 60 فرد (30 زن و 30 مرد) 30-20 ساله مراجعه کننده برای مشاوره ازدواج، که واکسن توام سرخجه و سرخک را در سال 1382 دریافت کرده بودند، اندازه گیری شد. نسبت وضعیت ایمنی (Immune Status Ratio یا ISR) با تیتر 0.9≥ منفی، با تیتر 0.91-1.09 بینابینی و با تیتر 1.10≤ مثبت در نظر گرفته شد.یافته ها: در گروه خانم ها همگی دارای تیتر آنتی بادی مثبت بودند ولی در بین مردان 27 نفر تیتر مثبت، دو نفر تیتر بینابینی و یک نفر تیتر منفی داشت. میانگین تیتر آنتی بادی سرمی در خانم ها 2.02±0.56IU/μl و در آقایان 1.91±0.53IU/μl بود (0.447=P). میانگین تیتر آنتی بادی سرمی در گروه سنی 23-20 سال 1.84IU/μl، در گروه سنی 27– 24 سال 2.12IU/μl و در گروه سنی 30-28 سال 2.17IU/μl بود (0.999<P).نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشانگر تیتر خوب تولید آنتی بادی توسط واکسن در هر دو جنس و همه گروه های سنی مورد مطالعه بود. با توجه به جوان بودن افراد مورد مطالعه، به نظر می رسد مطالعات سرولوژیک بیشتری در افراد واکسینه شده باید به انجام برسد.

سرخک از بیماریهای ویروسی بسیار مسری است . علیرغم واکسن بسیار موثر بر علیه بیماری سرخک ، این بیماری هنوز به صورت اندمیک در بسیاری از نقاط دنیا وجود دارد و سالانه باعث مرگ حدود 800 هزار نفر می گردد. با وجود پوشش خوب واکسیناسیون در استان سیستان و بلوچستان , بیماری به صورت اندمیک دیده می شود و با توجه به اینکه ابتلا به سرخک در افراد بزرگسال با شدت بیشتر و عوارض شدیدتر همراه است ، سطح ایمنی زنان 15 تا 45 شهر سراوان مورد مطالعه قرار گرفت. در این مطالعه توصیفی مقطعی 365 نمونه خون از خانمهای سنین 15 تا 45 ساله متاهل جمع ‎آوری گردید. جستجوی آنتی بادی بر علیه ویروس سرخک به روش الایزا صورت گرفت. در زمان نمونه گیری اطلاعات لازم از طریق مصاحبه و ثبت در پرسشنامه جمع آوری گردید. 89.6% افراد مورد مطالعه بر علیه سرخک دارای آنتی بادی بودند. بین سن و ایمنی برعلیه سرخک با آزمون کای اسکوئر (P=0/0005) و تعداد افراد خانواده ارتباط معنی دار وجود داشت. (P=0/001) با توجه به اینکه جمعیت ایمن جامعه بر علیه این ویروس در جمعیت مورد مطالعه کمتر از 95% می باشد ، احتمال بروز اپیدمی در منطقه هر چند سال یکبار وجود دارد. برنامه ریزی دقیقتری برای واکسیناسیون بر علیه این بیماری و ارزیابی اثر واکسیناسیون در تغییر سطح سرمی آنتی بادی در این استان ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: ویروس سرخک انتشار جهانی دارد وانسان تنها میزبان طبیعی آن می باشد. در ایران از سال 1367 برنامه واکسیناسیون کشوری بصورت یک دوز واکسن در 9 ماهگی و دوز بعدی در 15 ماهگی تغییر کرد. از سویی واکسن سرخک پوشش ایمنی 100% ایجاد نمی کند و بنابراین به تدریج تعداد افراد حساس به سرخک افزایش یافته، منجر به موارد تک گیر و اپیدمی هایی در جامعه می شود. از سوی دیگر سازمان بهداشت جهانی (WHO) متعهد شده است تا سال 2010 بیماری سرخک را در کشورهای شرق مدیترانه ریشه کن نماید. لذا ضرورت انجام مطالعه ای جهت بررسی سیمای اپیدمیولوژیک سرخک احساس شد. روش کار: این پژوهش توصیفی، به شکل مقطعی انجام گرفت. روش انتخاب نمونه بصورت سرشماری از کلیه موارد گزارش شده مشکوک به سرخک از سال 1376 تا سال 1379 می باشد که با مراجعه به مرکز بهداشت استان یزد و تکمیل پرسشنامه اطلاعات جمع آوری شد و تعداد کل افراد گزارش شده به مرکز بهداشت در چهار سال گذشته 369 مورد بود. یافته ها: در طی چهار سال گذشته اکثریت موارد مظنون به سرخک (64%) به تایید آزمایشگاهی رسیده بود. بیشترین درصد سرخک در گروه سنی 19-15 سال (6/30%) و در رتبه بعدی گروه سنی 14-10 سال (4/24%) بود و کمترین میزان در گروه سنی زیر یکسال (3%) قرار داشت. بیشترین موارد مظنون به سرخک و موارد تایید شده در افرادی بود که فقط یکبار واکسینه شده بودند (7/47%). در گروه سنی 19-15 سال اکثریت افراد سابقه واکسیناسیون نامشخص داشتند. از نظر توزیع فصلی، بیشترین موارد در فصل بهار (6/65%) و کمترین موارد در فصل پاییز (7/2%) مشاهده گردید.نتیجه گیری: بیشترین موارد ابتلا به سرخک در جنس مذکر (2/64%) بود. تا سن 15 سالگی تفاوت جنسی وجود نداشت ولی پس از آن احتمالا به علت شیوع سرخک در سربازان، موارد گزارش شده در جنس مذکر بیشتر بود. میزان موارد گزارش شده سرخک در مناطق شهری بالاتر از مناطق روستایی بود (65 درصد در مقابل 35 درصد).

مقدمه و هدف: سرخک یک بیماری ویروسی حاد و مسری است که با حالت سرماخوردگی، ورم ملتحمه، آنانتم اختصاصی و بثورات ماکولوپایولر مشخص می گردد و در جهان سالیانه 45 میلیون نفر را مبتلا و 1.1 میلیون نفر را به کام مرگ می کشاند هدف کلی این مطالعه بررسی سطح ایمنی سرخک در افراد 5 تا 25 ساله قبل و بعد از بسیج ملی واکسیناسیون MR سال 1382 در دو شهرستان بافت (سردسیر) و کهنوج (گرمسیر) در استان کرمان می باشد.روش کار: این بررسی یک مطالعه توصیفی و تحلیلی است که در دو مرحله چهار هفته قبل و چهار هفته بعد از واکسیناسیون MR و به تعداد 1089 نفر و با رعایت همه جوانب امر نمونه خون تهیه گردید در مرحله اول از 552 نفر و در مرحله دوم از 537 نفر که با دریافت اطلاعات دموگرافیکی و محل سکونت و سابقه واکسیناسیون که در فرمهای پرسشنامه ثبت و جمع آوری گردید. نمونه های خون جمع آوری شده و با استفاده از کیت Enzygnost-Anti Measleas-virus Igc مورد آزمایش قرار گرفتند. پاسخهای ایمنولوژیک به همراه اطلاعات افراد با SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: از 1089 نفر حجم نمونه 552 نفر (%50.7) قبل و 637 نفر (%49.3) بعد از بسیج واکسیناسیون MR و 528 نفر (%48.5) از شهرستان سردسیر بافت و 561 نفر (%51.5) مربوط به شهرستان گرمسیری کهنوج و 733 نفر (%67.3) از شهر و نقاط شهری و 356 نفر (%32.7) از مناطق روستایی و هم چنین 471 نفر (%43.3) نمونه ها از جنس مذکر و 618 نفر (%56.7) مربوط به جنس مونث بوده است. از این تعداد 248 نفر (%43.5) سابقه شخصی از واکسیناسیون داشته و 312 نفر سابقه شخصی از واکسیناسیون نداشته اند و در مجموع پوشش واکسیناسیون در افراد با سوابق مشخص بر اساس سوابق فرد %99 بوده است از نمونه های قبل از MR %42.6 پاسخ مثبت (235) و (317) 57.4 پاسخ منفی داشته اند که کمترین میزان پاسخ مثبت مربوط به گروه سنی 20 تا 25 سال (%34) و بیشترین پاسخ مثبت مربوط به گروه سنی 5 تا 9 سال (%45.6) بوده است. نتیجه نهایی اینکه %100 از افراد بعد از انجام MR دارای پاسخ مثبت شده اند.بحث و نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که میزان ایمنی قبل از اجرای برنامه MR با افزایش سن رابطه عکس داشته است که تهدیدی جدی برای سنین بالا محسوب میشد که احتمالا تفاوت پاسخ ایمنی در گروههای سنی مختلف بستگی به کیفیت و اثربخشی واکسنها در سالهای مختلف می باشد. تفاوت سطح ایمنی در دو شهرستان نشانگر (کهنوج سطح ایمنی پایینتر از بردسیر (P<0.005) پوشش پایین تر واکسیناسیون سالهای قبل در شهرستان کهنوج می باشد که به لحاظ شرایط اقلیمی، اجتماعی و توسعه سیستم شبکه بهداشتی و درمانی می باشد. این مطالعه نشان داد که اولا اجرای طرح در استان مطابق با هدف و با پوشش %100 انجام شده و ثانیا واکسن اثربخشی واکسن کامل بوده و %100 پاسخ سرولوژیک مثبت داشته است.