سابقه و هدف: نعوظ دردناک یک عارضه نادر ولی جدی داروهای روانگردان می باشد که شیوع آن به دنبال آنتی سایکوتیک های تیپیک حدود 26-15 درصد می باشد، در بین آنتی سایکوتیک های غیر تیپیک، کلوزاپین، ریسپریدون و اولانزاپین همراه با عارضه پریاپیسم گزارش شده است.گزارش مورد: آقای 24 ساله با علایم هذیان کنترل، هذیان گزند و آسیب، هذیان جسمانی و توهم شنوایی به کلینیک سرپایی مراجعه کرده بود که علایم ایشان حدود یکسال قبل از مراجعه به تدریج با گوشه گیری، انزوای اجتماعی، محدودیت روابط اجتماعی شروع شده بود که حین درمان با 6 میلی گرم ریسپریدون، دچار علایم نعوظ دردناک در آلت تناسلی مردانه (penis) بدون تحریک جنسی شده بود.نتیجه گیری: پزشکانی که داروهای آنتاگونیست سروتونین – دوپامین (SDA) تجویز می نمایند باید مراقب این عارضه نادر ولی جدی باشند خصوصا در مواردی که قبلا سابقه نعوظ دردناک با سایر داروهای روانگردان داشته اند.

سابقه و هدف: پژوهش های متعدد نشان داده است که داروهای ضد روانپریشی جدید نشانه های شناختی اسکیزوفرنیا را بیش از داروهای ضد روانپریشی نسل اول تخفیف می دهند. از آنجا که تاکنون پژوهشی که این تاثیرات را در مردم ایران بررسی نماید، وجود نداشت. این پژوهش با هدف مقایسه تاثیر ریسپریدون و هالوپریدول ساخت ایران را بر کاهش نشانه های شناختی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا انجام شد.مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی 66 بیمار مبتلا به اسکیزوفرنیا، مطابق ملاک های DSM-IV-TR، که در مرکز روانپزشکی رازی تهران بستری شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از دوره دو هفته ای قطع دارو بیماران به طور تصادفی در دو گروه تحت درمان با هالوپریدول و ریسپریدون قرار گرفتند و در طی دوره 8 هفته ای درمان آزمون های پایه ای و هفتگی MMSE برای آنها انجام شد.یافته ها: هر دو دارو باعث بهبود نشانه های شناختی این بیماران شد و سیر بهبود نیز در هر دو گروه از هفته دوم درمان شروع شده تفاوت معنی داری بین آنها وجود نداشت (P<0.05).استنتاج: یافته های متعدد پژوهشگران غربی که برتری ریسپریدون را بر هالوپریدول در بهبود نشان های شناختی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا نشان می دهند، در این مطالعه تایید نشد بر اساس این پژوهش انتخاب بین ریسپریدون و هالوپریدول در درمان بیماران می تواند با توجه به معیارهایی دیگر نظیر نیمرخ عوارض جانبی آنها و ... صورت گیرد.

هدف: بررسی های انجام شده نشان داده است که ریسپریدون نسبت به هالوپریدول علایم عمومی را در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا بیشتر کاهش می دهد. از آنجا که تاثیر این دارو در جمعیت ایرانی کمتر مورد تحقیق قرار گرفته است، بر آن شدیم تا به مقایسه تاثیر ریسپریدون (ساخت ایران) با هالوپریدول بر روی علایم عمومی اسکیزوفرنیا بپردازیم. روش بررسی: در یک مطالعه تجربی (Experimental) با طرح پیش آزمون- پس آزمون، 66 نفر از بیماران مرد اسکیزوفرنیک مطابق معیارهای (DSM-IV-TR)، بستری در مرکز روانپزشکی رازی، با انتخاب هدفمند، مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از یک دوره دو هفته ای قطع دارو، بیماران به صورت تصادفی در دو گروه هالوپریدول (حداکثر 15 میلی گرم در روز) و ریسپریدون (حداکثر 6 میلی گرم در روز) قرارگرفتند. برای هر بیمار نمره کل زیر مقیاس (Subscale) عمومی پرسشنامه های مقیاس روانپزشکی مختصر (BPRS) و مقیاس بررسی عوارض خارج هرمی (SAS) در اندازه گیری پایه و 8 هفته پس از شروع درمان، به صورت هفتگی مورد بررسی قرارگرفت. نتایج درمانی توسط آزمونهای تی برای نمونه های جفتی و نمونه های غیر وابسته و آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت.یافته ها: بین میانگین علایم عمومی در اندازه گیری پایه و در خلال درمان تا هفته پنجم بین دو گروه هالوپریدول و ریسپریدون اختلاف معنی داری وجود نداشت (p>0.05)، اما از هفته ششم تا انتهای طول درمان، میانگین علایم عمومی در گروه ریسپریدون به میزان معنی داری از گروه هالوپریدول کمتر بود (p<0.05). هر دو دارو در طی تجویز باعث کاهش میانگین علایم عمومی بودند ولی این کاهش بین دو گروه اختلاف معنی داری داشت. همچنین شدت عوارض جانبی در تمام طول درمان در گرون ریسپریدون به میزان معنی داری نسبت به گروه هالوپریدول کمتر بود (p<0.05).نتیجه گیری: تجویز هالوپریدول و ریسپریدون ساخت ایران موجب کاهش معنی دار علایم عمومی در بیماران اسکیزوفرنیک ایرانی می شود که این کاهش در مورد ریسپریدون به میزان قابل توجهی بیشتر است. بعلاوه عوارض جانبی کمتری نیز دارد.

مقدمه و هدف: گرچه والپروات سدیم به عنوان یک داروی ضد تشنج به بازار عرضه شد، ولی امروزه به میزان وسیعی در اختلالات روانپزشکی به کار می رود. این دارو به عنوان تثبیت کننده خلقی و همچنین به عنوان تقویت درمان افسردگی و سایکوز به کار رفته است. در مورد تاثیر والپروات سدیم در سایکوز مطالعات متناقضی گزارش شده است. برخی آن را در درمان علایم مثبت و پرخاشگری در سایکوز حاد موثر می دانند و برخی آن را بی اثر دانسته اند. هدف از این مطالعه تعیین اثربخشی والپروات سدیم در ترکیب با ریسپریدون در درمان اسکیزوفرنی بود.مواد و روش ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی دو سو کور تصادفی شده در بهار و تابستان 1385، 32 بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی (65 ـ 18سال) که با تشخیص تشدید بیماری اسکیزوفرنی در بخش روانپزشکی بیمارستان های نور و فارابی شهر اصفهان بستری شدند به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مورد با ترکیب والپروات سدیم و ریسپریدون و گروه شاهد با ترکیب دارونما و ریسپریدون درمان شدند. همه بیماران در روزهای صفر، چهاردهم و بیست و هشتم با مقیاس مجموعه علایم مثبت و منفی ارزیابی شدند. اطلاعات به دست آمده به وسیله نرم افزار SPPS و آزمون های تی دانشجویی و تی زوج شده وآنالیز واریانس با تکرار مشاهدات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: مقایسه میانگین تغییر نمره مجموعه علایم مثبت و منفی قبل و بعد از درمـــان بین دو گروه تفاوت معنی داری را نشان می دهد، به طوری که در گروه والپروات سدیم کاهش نمره به طور معنی داری بیشتر از گروه دارونما بوده است (P=0.006). تغییر نمره علایم مثبت در دو گروه والپروات سدیم و دارونما پس از دو هفته تفاوت معنی داری داشته است (P=0.048)، ولی این تفاوت پس از هفته چهارم معنی دار نبوده است.نتیجه گیری: والپروات سدیم می تواند به عنوان داروی کمکی همراه با آنتی سایکوتیک ها در درمان علایم اختلال اسکیزوفرنی موثر باشد، علاوه بر این سرعت بهبود علایــم مثبت را نیز افزایش می دهد.

زمینه و اهداف: اختلال هذیانی یک اختلال روانی نادر با شیوع 0.03 درصد است و از آنجا که بیماران هذیانی نسبت به بیماری خود بینش ندارند روان درمانی این گروه با مشکلات عدیده همراه است. بنظر می رسد تجویز دارویی با کمترین عوارض جانبی در همکاری این گروه نقش عمده ای داشته باشد.هدف از این مطالعه مقایسه اثرات درمانی ریسپریدون و هالوپریدول در درمان اختلال هذیانی می باشد.روش بررسی: در این پژوهش تعداد 35 بیمار (22 مرد 13 زن) که براساس معیارهای ویراست چهارم راهنمای تشخیصی و آماری اختلال روانی (DSM IV) و طبق تشخیص روانپزشک مبتلا به اختلال هذیانی بودند، انتخاب و بصورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند قبل از شروع درمان مقیاس ارزیابی کلی عملکرد (Global of Assessment Functioning Sale, GAF) بیماران اندازه گیری شد. سپس به یک گروه هالوپریدول با دوز درمانی (10-20 میلی گرم روزانه) و گروه دوم ریسپریدون با دوز (2-6 میلی گرم روزانه) داده شد.یافته ها: جواب به درمان در گروه ریسپریدون (19 نفر) 89.5% و در گوره هالوپریدول (16 نفر) 68.5% بود (p=0.248). GAF در بیمارانی که ریسپریدون گرفتند و 55 و در بیمارانی که به هالوپریدول جواب دادند بطور متوسط به 45 رسید که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P=0.003).نتیجه گیری: در مجموع به نظر می رسد که درمان با ریسپریدون در بیماران اختلال هذیانی، باعث جوابدهی بهتر به درمان، میزان GAF بالاتر در مقایسه با درمان این بیماران با هالوپریدول است. همچنین تحمل ریسپریدون برای بیماران راحتر از هالوپریدول و عوارض محدودتری نسبت به آن دارد.

مقدمه و هدف: هیپومانیا یک اختلال خلقی است با علایم خلق به طور مداوم بالا یا تحریک پذیر که طی دوره حداقل 4 روزه بیمار دچار کاهش نیاز به خواب، صحبت بیش از معمول یا احساس فشار در صورت صحبت نکردن، پرش افکار، حواس پرتی، افزایش فعالیت های معطوف به هدف اعم از اجتماعی، شغلی، تحصیلی، جنسی و ولخرجی زیاد می شود. هیپومانیا می تواند یک اپیزود خلقی اختلال دو قطبی نوع اول یا نوع دوم یا سیکلوتایمی باشد، همچنین می تواند به دنبال مصرف داروها و مواد یا درمان با شوک الکتریکی و یا نوردرمانی ایجاد شود. در این گزارش به بررسی یک مورد هیپومانیای ناشی از ریسپریدون و اولانزاپین پرداخته شده است.معرفی بیمار: بیمار زن 57 ساله متاهل، خانه دار، با سابقه اختلال دو قطبی نوع اول از 30 سال قبل و با سابقه یک بار بستری در بیمارستان روانپزشکی که تحت درمان با 600 میلی گرم لیتیوم، 75 میلی گرم نورتریپتیلین و 1 میلی گرم کلونازپام قرار داشت، در فروردین 1382 به مطب روانپزشکی در شهر تهران مراجعه نمود و با مصرف 1 میلی گرم ریسپریدون دو بار در روز دچار علایم هیپومانیا به صورت کم خوابی، کاهش اشتها، افزایش فعالیت، بی قراری، شادی و تمایل به خروج از منزل شد که با قطع ریسپریدون و ادامه درمان با 900 میلی گرم لیتیم، 4 میلی گرم اسکازینا و 75 میلی گرم نورتریپتیلین در روز به مدت 15 ماه تحت کنترل قرار گرفت، ولی به علت عوارض جانبی لیتیم، افکار بدبینی، توهمات شنوایی و بینایی، اولانزاپین به میزان 5 میلی گرم در شب شروع گردید که دو روز پس از مصرف اولانزاپین دچار علایم هیپومانیا شدند و با قطع اولانزاپین علایم کاهش یافت و با شروع والپرات سدیم تحت کنترل قرار گرفت.نتیجه گیری: هیپومانیا به عنوان یک اپیزود خلقی می تواند به طور نادر به دنبال مصرف داروهای آنتی سایکوتیک آتیپیک نظیر ریسپریدون و اولانزاپین ایجاد شود.

مقدمه: هدف این مطالعه مقایسه اثر ترکیب والپروات سدیم و ریسپریدون با ترکیب والپروات سدیم و لیتیم در درمان مانیای حاد بود.روشها: در یک مطالعه دو هفته ای دو سوکور با گروه های موازی، 46 بیمار مانیای حاد، به صورت تصادفی در دو گروه مساوی، والپروات سدیم 20) میلی گرم در هر کیلوگرم وزن در روز( همراه با ریسپریدون 2) تا 4 میلی گرم در روز( یا همین دوز والپروات همراه با لیتیم کربنات 600) تا 1200 میلی گرم در روز( تجویز، و اثربخشی درمان با مقیاس سنجش مانیای یانگ (YMRS)، مقیاس بالینی تخمین کلی شدت و بهبودی (CGI-S,CGI-I)، شاخص اثربخشی YMRS-response )کاهش نمره YMRS به کمتر از 50 درصد نمره ابتدایی( و شاخص YMRS-remission )کاهش نمره YMRS به کمتر از نمره (12 سنجیده شد.یافته ها: شانزده نفر از 23 نفر در هر گروه تا پایان مطالعه باقی ماندند. در هر دو گروه CGI-I, YMRS-response, YMRS-remission به صورت معناداری مشاهده شد. در نمره کلی YMRS و CGI-S کاهش معناداری داشتند که در گروه والپروات- ریسپریدون بیشتر از گروه دیگر بود p=0.002) و p=0.033 و p=0.034 و p=0.004 و (P=0.007. نمره کلی YMRS در روزهای چهارم، هشتم و چهاردهم در گروه ریسپریدون به صورت معناداری کمتر از گروه دیگر بود )به ترتیب p=0.005 و 0.004 و (p=0.017. میزان عوارض جانبی و میانگین افزایش وزن در دو گروه تفاوت معناداری نداشت.نتیجه گیری: ترکیب والپروات سدیم هم با لیتیم و هم با ریسپریدون در درمان بیماران مانیک، ایمن، کاملا قابل تحمل و موثر بوده اما به ریسپریدون موثرتر از دیگری است.

مقدمه: ریسپریدون دارویی بسیار پرکاربرد در بیماران با اختلالات روانی است، ازآنجایی که حفظ غلظت خونی این دارو در محدوده درمانی بسیار مهم است، این بیماران باید به صورت روزانه و پیوسته دارو دریافت کنند. بدین منظور، فرمولاسیون های آهسته رهش از این دارو در این مطالعه ارزیابی شدند. روش کار: در این مطالعه، کریستال مایع بهینه بر مبنای حداکثر آزادسازی طی 60 روز با نسبت های مختلف فسفاتیدیل کولین (PC) (Phosphatidylcholine) به سوربیتان مونواولیات (sorbitan monooleate) (PC: SMO)، تویین 80 (درصد وزنی/وزنی)، و توکوفرول استات (Tocopherol acetate) (TA) (درصد وزنی/وزنی) با روش Central Composite Design (CCD) به دست آمد. مطالعات ارزیابی آزادسازی برون تن برای مقایسه اثرهای کریستال مایع لیپیدی و Risperdal CONSTA®,انجام شد. ارزیابی با میکروسکوپ نوری پلاریزه و کشت سلولی نیز انجام شد. یافته ها: فرمولاسیون بهینه حاوی نسبت PC به اسپان 6/58 درصد وزنی/وزنی، تویین 82/0 درصد وزنی/وزنی و TA 6/3 درصد وزنی/وزنی برای حداکثر آزادسازی دارو طی دو ماه انتخاب شد. مزوفاز هگزاگونال با ساختار دووجهی در ساختار کریستال مایع مشاهده شد. آزمایش کشت سلولی سمیتی نشان نداد. نتیجه گیری: این مطالعه توانایی بالاتر سیستم کریستال مایع بر پایه اسپان را در مقایسه با فرم تجاری Risperdal CONSTA®,تایید می کند که می تواند به افزایش همراهی بیمار و تسهیل مشکلات درمان خوراکی منجر شود.

زمینه و هدف: اسکیزوفرنی تقریبا 1% جمعیت را مبتلا می سازد و 5/2% تمام هزینه های بهداشتی در ایالات متحده را در برمی گیرد و 75% از مبتلایان قادر به کار نمی باشند. کلوزاپین برای بیماران اسکیزوفرنی مقاوم به درمان توسط FDA تایید شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر درمانی کلوزاپین و ریسپریدون در بیماران اسکیزوفرنی مقاوم به درمان انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه که به روش توصیفی- تحلیلی و مقطعی در سال 1382 انجام شد، 40 بیمار مرد و زن مبتلا به اسکیزوفرنی مقاوم به درمان که در مرکز روانپزشکی و مرکز توانبخشی یاس وابسته به سازمان بهزیستی زاهدان بستری بودند، مورد تحقیق قرار گرفتند. ابتدا بیماران به دو گروه درمان با کلوزاپین و درمان با ریسپریدون تقسیم شدند. ابزار پژوهش، مصاحبه بالینی و آزمون Brief Psychiatric Rating Scale (BPRS) بود که به صورت انفرادی اجرا شد. اطلاعات جمع آوری شده، با استفاده از آزمون t و Chi-Square و تحلیل واریانس در سطح معنی داری P£0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میانگین آزمون BPRS در مرحله اول در گروه کلوزاپین 52.80±7.07 و در گروه ریسپریدون 49.80±5.98 بود. میانگین این آزمون در مرحله سوم (سه ماه بعد از درمان) در گروه کلوزاپین با میانگین 22.95±1.57 و در گروه ریسپریدون 24.53±2.49 بود. میانگین کاهش مقدار BPRS از زمان شروع درمان تا ترخیص در گروه درمان با کلوزاپین 29.58±7.08 و در گروه درمان با ریسپریدون 25.49±5.94 بود؛ شاخصهای آماری P=0.048و  t=-2.13 محاسبه شد. نتیجه گیری: در این تحقیق، در طی درمان، کلوزاپین موثرتر از ریسپریدون بود و توسط بیماران بهتر تحمل شد.