زمینه وهدف: کاهش سختی ترمیم های رزین کامپوزیت در دهان پس از سخت شدن به وسیله نور مرئی می تواند دوام کلینیکی این مواد را تحت تاثیر قرار دهد. هدف از این تحقیق بررسی اثر مایعات مشابه غذا مانند اتانول %25، %50 و %75 و هپتان %50 بر روی سختی سطحی دو نوع کامپوزیت P60) و (Gradia پس از سخت شدن بوسیله نور مرئی و غوطه ور شدن به مدت 24 ساعت و 7 روز بود.روش بررسی: 45 نمونه از هر کامپوزیت در یک مولد استنلس استیل با ابعاد 2 در 6 میلی متر قرار داده و سخت شدند. از هرنوع کامپوزیت تعداد 5 نمونه بلافاصله پس از سخت شدن با نور مرئی تحت آزمون ریزسختی قرار گرفتند تا ریزسختی اولیه کامپوزیت ها به دست آید (گروه کنترل). نمونه ها از هر کامپوزیت در لوله هایی محتوی محلول اتانول با غلظت های %25، %50 و %75 و هپتان %50 به مدت 24 ساعت و 7 روز قرار گرفتند. سپس نمونه ها از محلول خارج، شسته و خشک شدند و تا زمان آزمایش به یخچال منتقل گشتند. در شرایط استاندارد میزان ریزسختی سطح نمونه ها با دستگاه Microhardness سنجیده شد. نتایج با مقیاس ویکرز اندازه گیری شد و داده ها با استفاده از تست های one-way ANOVA و3-way ANOVA  و Tukey Post-hoc آنالیز قرار گردید. P<0.05 سطح معنی دار بودن نتایج قرار داده شد.یافته ها: سختی سطحی کامپوزیت P60 از کامپوزیت گرادیا بیشتر بود. آنالیز واریانس در گرادیا و P60 نشان داد که به غیر از اتانول (P=0.514) %25 بین گروه کنترل و همه گروه های دیگر تفاوت آماری معنی داری  (P<0.05)وجود داشت. پس از 24 ساعت همه مایعات به غیر از اتانول %50 و%75  (P=0.793) تاثیر معنی داری روی کامپوزیت گرادیا داشتند. پس از 7 روز همه مایعات به غیر از اتانول %25 و %50  (P=0.385)و اتانول %50 و %75 (P0.150) تاثیر معنی داری روی کامپوزیت گرادیا داشتند. کامپوزیت P60 بعد از زمان 24 ساعت و 7 روز تاثیر همه مایعات را روی سختی معنی دار نشان داد. هپتان%50  سختی را افزود  (P=0.000)و اتانول %75  (P=0.000)و اتانول %50 (P<0.001) و اتانول %25 (P=0.007) سختی کامپوزیت را بطور معنی داری کاهش داد.نتیجه گیری: بر اساس این مطالعه زمان بر روی نتایج اثری نداشت. P60 استحکام بیشتری نشان داد. اتانول %75، %50 و%25  به ترتیب تاثیرگذار بودند. هپتان سختی سطحی را افزایش داد.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات دندانپزشکی ترمیمی کاهش کیفیت کامپوزیت ها در معرض مواد غذایی و بزاق و بر هم کنش این مواد می باشد، بنابراین تحقیق حاضر با هدف تعیین تاثیر محلول مشابه غذایی هپتان بر روی ریزسختی چهار نوع کامپوزیت Z 250، Z 350 XT، P 60 و P 90 انجام شده است.مواد و روشها: در این تحقیق تجربی- آزمایشگاهی از هر نوع کامپوزیت 20 دیسک با ارتفاع 2 و قطر 5 میلیمتر ساخته شد، نمونه ها به مدت 40 ثانیه توسط دستگاه لایت کیور LED با شدت 1000 میلی وات بر سانتیمتر مربع پلیمریزه شدند و بلافاصله زیر اسپری آب به وسیله دیسک های اکسید آلومینیوم به ترتیب از زبر تا خیلی نرم پرداخت شدند. این نمونه ها در مخزن ضد نور حاوی آب مقطر به مدت 24 ساعت در دمای 37 درجه سانتیگراد ذخیره شده، سپس نمونه های هر کامپوزیت به صورت تصادفی به دو گروه ده تایی تقسیم شدند و ریزسختی تمام نمونه ها در دستگاه سختی سنجی ویکرز اندازه گیری شد. در ادامه یک گروه ده تایی از نمونه ها در آب مقطر به عنوان گروه شاهد و گروه ده تایی دوم در محلول هپتان (دمای 37 درجه سانتیگراد) به مدت 7 روز قرار گرفتند و سپس ریزسختی نهایی اندازه گیری شد. از روش آماری ANOVA و آزمون تکمیلی Tukey و سطح معنی داری (p<0.05) برای تحلیل داده ها استفاده شد.یافته ها: ریزسختی سطحی نهایی تمامی کامپوزیت ها بعد از قرارگیری در آب مقطر افزایش پیدا کرد. میزان ریزسختی نهایی نسبت به اولیه در هر 4 نوع کامپوزیت تفاوت معنی دار با یکدیگر داشت. (P<0.05) میزان ریزسختی نهایی نسبت به اولیه در محلول هپتان در کامپوزیت P 90 افزایش پیدا کرد و این تفاوت معنی دار بود. (P=0.01) در سه کامپوزیت دیگر هم ریزسختی نهایی نسبت به اولیه در محلول هپتان افزایش داشت ولی این تفاوت معنی دار نبود. (P>0.05) نتیجه گیری: ریزسختی کامپوزیت های مورد آزمایش بعد از قرارگیری در محلول مشابه غذایی هپتان و آب مقطر افزایش می یابند و میزان این افزایش به نوع کامپوزیت و محیط نگهداری مرتبط است.

سابقه و هدف: شناخت مواد ترمیمی نظیر کامپوزیت های Flow able که بهترین خواص فیزیکی از جمله ریزسختی مناسب را دارا بوده، تحت تاثیر عوامل محیطی، مقاومت کافی را داشته باشند، دغدغه اصلی بسیاری از دندانپزشکان در این زمینه است. یکی از کاربردهای کامپوزیت فلو، درمان فیشورسیلنت و ترمیم محافظه کارانه رزینی می باشد که درمانی رایج در دندانپزشکی کودکان است. ژل موضعی (Acidulated Phosphor Fluoride (APF می تواند سبب تخریب سطحی، کاهش وزن و کاهش مقاومت به سایش در کامپوزیت ها شود. هدف از این تحقیق بررسی تاثیر ژل APF بر میزان ریزسختی کامپوزیت های فلو بود.مواد و روشها: در تحقیق تجربی- آزمایشگاهی حاضر جامعه مورد بررسی شامل 60 نمونه کامپوزیت فلو با نام های Tetric N-Flow (Ivoclar-Vivadent)، Permaflo (Ultradent) و Denfil (Vericom) بود. نمونه ها به صورت دیسک هایی با ضخامت 2 میلی متر و قطر 6 میلی متر تهیه و به مدت یک هفته در بزاق مصنوعی در دمای اتاق قرار گرفتند. سپس 20 نمونه هر ماده به طور تصادفی به دو گروه ده تایی شاهد و آزمون تقسیم گردیدند. اندازه گیری سختی باروش Vicker’s انجام گرفت. در گروه شاهد، در هر دیسک سه بار indentation روی یک دایره با فاصله حداقل یک میلی متر از هم و از لبه نمونه ها انجام گرفت و میانگین محاسبه گردید. در آخر برای همه ارزیابی ها یک میانگین گرفته شد. سپس نمونه های آزمون به مدت 4 دقیقه در معرض ژل (1.23%) APF سلطان قرار گرفتند و با آب شستشو و با هوا خشک گردیدند و مجدادا میزان ریزسختی آنها طبق روش بالا اندازه گیری شد. جهت مقایسه اثر ژل APF و نوع کامپوزیت بر روی ریزسختی انواع کامپوزیت فلو از آزمون 2- WAY ANOVA استفاده گردید.یافته ها: نتایج نشان دادند که میزان ریزسختی کامپوزیت های فلوی Tetric N-Flow، Permaflo و Denfil قبل از بکارگیری ژل فلوراید APF به ترتیب 16.5±1.32، 37.36±2.13، 20.39±0.52 و پس از بکارگیری فلوراید به ترتیب به 16.46±2.20، 35.06±2.43 و 19.13±2.20 رسید که تفاوت قبل و بعد برای هر ماده بی معنی (P=0.193) ولی بین مواد مختلف معنی دار بود (P<0.001). نتیجه گیری: قرارگیری کامپوزیت های فلوی Tetric N-Flow، Permaflo و Denfil در معرض ژل APF به مدت 4 دقیقه، تاثیری بر میزان ریزسختی آنها ندارد.

مقدمه: استفاده از دستگاه های لایت کیور جزیی جدایی ناپذیر از دندانپزشکی است که برای سخت کردن کامپوزیت های متداول، گلاس آینومرها، لاینرها و باند کردن براکتهای ارتودنسی استفاده می شود. در این میان بررسی دستگاههای لایت کیور LED که اخیرا به بازار جهانی عرضه شده اند و مقایسه آن با دستگاههای هالوژن در فاصله های متفاوت ضروری بنظر می رسد. هدف این تحقیق بررسی اثر فاصله با دو دستگاه لایت کیور هالوژن و LED بر ریز سختی کامپوزیت Z250 بود.مواد و روش ها: در این تحقیق تجربی آزمایشگاهی از کامپوزیت Z250 میکروهیبرید با پایه BIS-GMA (3M ESPE) استفاده شد. ابتدا قالبی از جنس Plexiglass با ابعاد 10×10cm و ضخامت 2mm تهیه و از کامپوزیت Z250 پر شد. سپس نمونه ها به 4 گروه 10 تایی تقسیم شدند: نمونه های گروه اول با دستگاه لایت کیور هالوژن (Astralis 7) در فاصله (0mm) و 10 نمونه گروه دوم با Astralis 7 در فاصله 5mm و 10 نمونه گروه سوم با دستگاه LED (Apoza) در فاصله 0mm و 10 نمونه گروه چهارم با Apoza در فاصله 5mm سخت شدند. پس از 20 ثانیه کیورینگ، نمونه ها در دمای اتاق برای 24 ساعت نگهداری شدند و سپس توسط دستگاه Vickers (مدل6100) تست ریز سختی انجام گرفت. این تست در هر 4 گروه و در سه نقطه مجزا با فاصله 1mm از هم و درسطوح فوقانی و تحتانی انجام شد و با آزمون واریانس دو عاملی نتایج تحلیل گردید.یافته ها: مطالعات آماری نشان داد که ریزسختی در هر دو فاصله 0mm و 5mm در سطح فوقانی دستگاه Astralis 7 بیشتر از Apoza بود. در هر دو دستگاه میزان ریزسختی در فاصله 0mm بیشتر از فاصله 5mm بود (P<0.05). نسبت ریز سختی سطح تحتانی به فوقانی (BTR:bottom/top ratio) در دستگاه Apoza بیشتر از Astralis 7 بود (P=0.047).نتیجه گیری: ریزسختی تمام نمونه های سخت شده در فاصله 0mm بطور معنی داری بیشتر از نمونه های سخت شده در فاصله 5mm بود. میزان ریزسختی در هر دو فاصله 0mm و 5mm در سطح فوقانی پس از کیورینگ با دستگاه هالوژن بیشتر از LED به ثبت رسید. نسبت ریزسختی سطح به عمق در دستگاه LED بیشتر از هالوژن بود.

مقدمه و هدف: کامپومرهای رنگی، گروهی از مواد ترمیمی هستند که از سال 2002 برای ترمیم دندان های شیری معرفی شده اند؛ این مواد به دلیل جذابیتی که رنگشان ایجادمی کند و همچنین سهولت استفاده، در دندان پزشکی کودکان مورد توجه قرارگرفته اند؛ ازآنجاکه رنگ موجود در این مواد می تواند خصوصیات فیزیکی آنها را تغییردهد، هدف از این مطالعه، بررسی کامپومرهای رنگی در زمان های نوردهی40، 20 و 60 ثانیه است.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی_آزمایشگاهی،180 عدد دیسک کامپوزیتی تهیه شدند؛ سپس کامپومرهای رنگ های «آبی، سبز، طلایی، نقره ای، لیمویی و صورتی»، داخل دیسک ها پک و با دستگاه LED در زمان های40،20و 60 ثانیه کیور شدند. نمونه ها ده روز در انکوباتور در دمای 37 درجه نگهداری شدند؛ سپس با دستگاه سختی سنج ویکرز، ریزسختی نمونه ها اندازه گیری و داده ها با آنالیز آماری ANOVA بررسی شدند.نتایج: بیشترین میانگین ریزسختی به دست آمده، به رنگ نقره ای به میزان 44.19 و کمترین میانگین آن، به رنگ آبی به میزان 39.52، مربوط بود؛ رنگ های صورتی، سبز و طلایی با درجه سختی 42، سختی متوسطی داشتند. تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که رنگ کامپومر و سمتی که کامپومرها کیورمی شدند بر میزان ریزسختی کامپومرها تاثیر معنادار داشته اند اما زمان نوردهی بر میزان سختی، تاثیری معنادار نداشته است؛ از میان رنگ ها، رنگ آبی، کمترین سختی (P£0.05) و رنگ نقره ای و لیمویی، بیشترین سختی (P<0.05) را دارا بوده اند.نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه، رنگ کامپومر بر میزان ریزسختی آن، تاثیرگذار است و کامپومرهای رنگی با رنگ نقره ای و لیمویی به دلیل سختی بیشتر برای ترمیم دندان های شیری توصیه می شوند.

سابقه و هدف: : گرافن، نانو ساختاری دو بعدی شامل تک لایه ای از اتم های کربن SP2 است که با پیوند کوالانسی در یک شبکه ی زنبوری هگزاگونال مرتب شده اند. تقویت ایجاد شده توسط اکسید گرافن (GO) به علت وجود گروه های فانکشنال می باشد که منجر به بر هم کنش های مستحکم تر، پراکندگی و انتقال بهتر استرس می شود. به علت ویژگی های مکانیکی و استحکام پایین تر PEMA نسبت به PMMA، تاثیر GO را در مقادیر مختلف بر ویژگی های مکانیکی پلی اتیل متا کریلات (PEMA) بررسی کردیم. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی-آزمایشگاهی، 30 نمونه آکریلی با ابعاد 2(عرض)×2(ارتفاع)×25 میلی متر در سه گروه PEMA فاقدGO، 0/25 و 0/5 درصد وزنیGO، از نظر استحکام خمشی، الاستیک مدولوس و میکروهاردنس نوپ و نیز SEM مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: بیشترین میانگین میکروهاردنس نوپ مربوط به گروه 0. 25%wt GO (4390/24 kgf. mm-2) و کمترین میزان مربوط به گروه 0/5%wt GO (8377/15 kgf. mm-2) بود. میانگین استحکام خمشی و الاستیک مدولوس گروه کنترل بیشتر بود. نتیجه گیری: افزودن GO به PEMA در غلظت های پایین، به صورت معنی داری می تواند منجر به افزایش میکروهاردنس شود و به این ترتیب میتوان استفاده از GO را برای بهبود ویژگی مکانیکی ماده ی PEMA توصیه نمود. افزودن GO موجب افزایش الاستیک مدولوس و استحکام خمشی PEMA نشد.

مقدمه: محصولات سفید کننده دندان ممکن است بر خواص مختلف مواد ترمیمی از جمله سختی آنها تاثیر داشته باشند. هدف از این مطالعه اثرات دو عامل سفید کننده دندان خانگی کیمیا 16% و اپالسنس15% بر سختی یک نوع کامپوزیت مایکرو هایبرید است.مواد و روش ها: در مطالعه موازی مداخله گرانه، سی نمونه استوانه ای شکل به قطر 5mm و ارتفاع 2mm از کامپوزیت مایکروهایبرید نوری Z250 (3 M,Dental Products,USA)  تهیه و به سه گروه درمانی شامل گروه کنترل، گروه سفید کننده کیمیا و گروه سفید کننده اپالسنس تقسیم شدند. نمونه های گروه کنترل به مدت 2 هفته در آب مقطر نگهداری شدند. نمونه های گروه دوم روزانه یک ساعت به مدت 2 هفته تحت تاثیر ماده سفید کننده کیمیا 16% و نمونه های گروه سوم به همین شکل ولی تحت تاثیر عامل اپالسنس 15% قرار داده شدند. پس از درمان، ریز سختی نمونه ها با استفاده از روش سختی سنجی ویکرز تحت نیروی 500 گرم و به مدت 15 ثانیه اندازه گیری شد. اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمون  ANOVAو Tukey آنالیز آماری گردید (a=0.05).یافته ها: میانگین سختی کامپوزیت در گروه کنترل، کیمیا و اپالسنس به ترتیب برابر 97.93±4.59 (KgF/mm2) ، 95.56±2.75 و 86.57±2.59 بدست آمد. عمل سفید کردن موجب کاهش سختی کامپوزیت شد ولی این کاهش در گروه کیمیا در مقایسه با گروه کنترل معنی دار نبود (P=0.280). سختی گروه اپالسنس در مقایسه با دو گروه دیگر بطور فاحشی کمتر بود (P=0.000).نتیجه گیری: عامل سفید کننده خانگی کیمیا در مقایسه با عامل اپالسنس از نظر کاهش سختی سطحی کامپوزیت Z250 مطلوب تر می باشد.

زمینه و هدف: سفیدکردن دندانها می تواند باعث کاهش محتوی کلسیم، فسفات و فلوراید مینا و کاهش ریزسختی مینا شود. استفاده از فلوراید در بازیابی مواد معدنی مینا موثر است، لذا هدف از این مطالعه بررسی تاثیر استفاده از فلوراید قبل یا بعد از عمل سفید کردن بر روی ریزسختی مینا می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، شصت دندان پره مولار به پنج گروه 12 تایی تقسیم و سطح اکلوزال این دندانها صاف و با لاک پوشانیده شدند. گروهها بدین ترتیب آماده شدند: 1- بزاق مصنوعی (هفت روز). 2- بزاق مصنوعی (هفت روز)، بیلیچ (دو بار به مدت سی دقیقه به فاصله پنج روز). 3- بزاق مصنوعی (هفت روز)، فلورایدتراپی (پنج دقیقه). 4- بزاق مصنوعی (هفت روز)، فلورایدتراپی (پنج دقیقه) بیلیچ (دو بار به مدت سی دقیقه به فاصله پنج روز). 5- بزاق مصنوعی (هفت روز)، بیلیچ (دو بار به مدت سی دقیقه به فاصله پنج روز)، فلورایدتراپی (پنج دقیقه). ریزسختی نمونه ها پس از پاک کردن لاک قسمت اکلوزال به فاصله سیصد میکرومتر از سطح باکال یا لینگوال در ناحیه زیر سطح مینا در سه نقطه اندازه گیری و میانگین آنها محاسبه شد و آزمونهای LSD, ANOVA انجام شد.یافته ها: سفید کردن دندانها باعث کاهش ریزسختی مینای زیر سطحی می گردد، اما دندانهایی که تحت درمان با فلوراید قرار گرفتند کاهش ریزسختی کمتری را نشان دادند. بیشترین ریزسختی مربوط به نمونه هایی بود که بدون سفید کردن فلورایدتراپی شدند (455.36) و کمترین مربوط به گروهی است که تنها تحت درمان سفید کردن قرار گرفتند. (294.38)نتیجه گیری: فلورایدتراپی بعد از عمل سفید کردن بر روی ریز سختی تاثیر دارد.

زمینه و هدف: هدف مطالعه حاضر مقایسه میزان ریزسختی OrthoMTA و RetroMTA با ProRoot MTA در فواصل 5/0، 2 و 5/3 میلی متری از سطوح در معرض خون، فسفات بافر سالین (PBS) و آب مقطر بود. روش بررسی: 135 قالب پلی متیل متاکریلات به شکل نیم استوانه در سه گروه 45 تایی توسط OrthoMTA، RetroMTA و ProRoot MTA پر شدند. سطح تحتانی 15 نمونه در هر ماده با PBS، 15 نمونه با خون و 15 نمونه با آب مقطر مواجه گردید. ریزسختی مواد در فواصل 5/0، 2 و 5/3 میلی متری از سطوح در معرض خون، PBS یا آب مقطر اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از تست ANOVA یک طرفه و تست Tukey post hoc تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: مجاورت با خون در مقایسه با PBS و آب مقطر سختی تمام مواد را در هر سه ناحیه کاهش داد (001/0P<). ریزسختی RertoMTA در معرض خون در هر سه ناحیه به طور معنی دار بیشتر از OrthoMTA بود. در فاصله 5/0 و 2 میلی متری از خون، سختی OrthoMTA به طور معنی دار کمتر از سایر مواد بود. سختی OrthoMTA در فاصله 5/3 میلی متری از خون مشابه ProRoot MTA و هر دو به طور معنی دار سخت تر از RetroMTA بودند (001/0P<). سختی سه ماده ProRoot MTA، RetroMTA و OrthoMTA در معرض PBS یا آب مقطر تفاوت معنی داری در هیچیک از سه ناحیه با یکدیگر نداشتند (01/0P<). نتیجه گیری: اکسپوژر با خون سبب کاهش ریزسختی در کل ضخامت هر سه ماده موررد مطالعه گردید.

سابقه و هدف: محبوبیت نوشیدنی های لبنی مانند دوغ و کفیر در دنیا و خصوصا در ایران سبب مصرف روزانه آنها شده است. از آنجاییکه نوع غذاهای مصرفی می توانند در ایجاد اروژن موثر باشند، این پژوهش با هدف بررسی مقایسه ای اثر کفیر، دوغ و شیر سویا بر ریزسختی مینای دندان های دایمی انجام پذیرفت.مواد و روشها: در این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی 30 دندان دایمی کشیده شده بدون سایش و پوسیدگی انتخاب و بلوک های مینایی تهیه شده و در آکریل مانت شدند.بلوک ها به طور تصادفی به سه گروه ده تایی تقسیم شدند. ریزسختی هر گروه قبل از غوطه ورسازی در نوشیدنی ها به روش سختی سنجی ویکرز اندازه گیری شد. در ادامه جهت ارزیابی ریزسختی پس از تماس دندان با نوشیدنی ها، نمونه های هر گروه به مدت 5 دقیقه در 40 سی سی از نوشیدنی های مورد آزمایش (دوغ، کفیر، شیرسویا) قرار داده شدند و سپس مجددا ریزسختی آنها محاسبه شد. برای مقایسه گروهها از آزمون آنالیز واریانس و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد و سطح معنی داری 0.05 در نظر گرفته شد. یافته ها: تحقیق در تعداد 30 نمونه در سه گروه 10 تایی انجام گرفت. میزان تغییر ریزسختی در گروه شیر سویا 4.98±8.31- و در گروه دوغ 19.35±13.38- و در گروه دوغ کفیر برابر 33.54±19.51- بود. (p<0.001).