زمینه: اسکارهایپرتروفیک از عوارض آسیب سوختگی است. تزریق داخل ضایعه ای کورتیکواسترویید از درمان های تهاجمی آن می باشد که علاوه بر دردناک بودن، عوارض لوکالیزه نیز دارد. ما تصمیم داریم که با طراحی یک مطالعه یک سوکور تصادفی شده، دگزامتازون را به صورت پوستی به روش فونوفورزیس به ضایعه رسانده و اثر آن روی ویژگی های هایپرتروفیک سوختگی مطالعه کنیم. روش کار: در این کارآزمایی بالینی یک سو کور تصادفی شده، 56 مورد اسکار هایپرتروفیک به دو گروه فونوفورزیس دگزامتازون و پلاسبو تقسیم شدند. بیماران عضو گروه دگزامتازون، ده جلسه درمانی با فونوفورزیس دگزامتازون 4/0 % دریافت کردند. بیماران گروه کنترل تحت فونوفورزیس پلاسبو (امواج اولتراسوند با ژل معمولی آبکی بدون استفاده از دگزامتازون) با پروتکل مشابه قرار گرفتند. در ابتدای مطالعه و یک هفته پس از درمان میزان خارش بیمار (توسط مقیاس 5D-Pruritus Scale) و ویژگی های اسکارهایپرتروفیک (توسط مقیاس Vancouver Scar Scale) در هر دو گروه ثبت گردید. یافته ها: علارغم وجود بهبودی خفیف نمره ی مقیاس Vancouver Scar Scale)VSS)، یک هفته پس از درمان در گروه فونوفورزیس دگزامتازون در مقیاس با گروه کنترل ولی این تفاوت معنادار نبود(08/0p<). نمره خارش درک شده توسط بیماران، یک هفته پس از درمان در گروه دگزامتازون به صورت معناداری کمتر از کنترل بود (001/0p<). نتیجه گیری: فونوفورزیس دگزامتازون یک درمان ایمن و کارآمد و بدون درد برای کاهش خارش اسکارهایپرتروفیک سوختگی است ولی کارآیی این درمان در مورد بهبود ویژگی های اسکارهایپرتروفیک، نیازمند بررسی توسط مطالعاتی با دوره فالوآپ طولانی مدت تر می باشد.

مقدمه: تاثیر مثبت داروهای ضدتهوع و استفراغ در کاهش این مفصل به اثبات رسیده است. هدف از این مطالعه مقایسه اثر ترکیب دارویی اندانسترون و دگزامتازون با متوکلروپروماید و دگزامتازون برای کنترل این عارضه است.روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، تعداد 80 بیمار زن در سطح سلامتی 1 و 2 بر اساس تقسیم بندی انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا، به دو گروه 40 نفری تقسیم شدند و بیهوشی عمومی دریافت کردند. در گروه اول داروی اندانسترون همراه با دگزامتازون و در گروه دوم متوکلروپروماید همراه با دگزامتازون در انتهای عمل تزریق شد. اثرات دو دارو در کاهش تهوع و استفراغ بیماران در دو فاصله زمانی 2 و 6 ساعت پس از عمل مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. اطلاعات با استفاده از آزمون های آماری کای اسکوئر و تست دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شد.نتایج: تزریق هر دو داروی اندانسترون و متوکلروپروماید در پایان عمل جراحی، باعث کاهش تهوع و استفراغ بیماران پس از عمل شد. میزان کاهش تهوع و استفراغ در 2 ساعت اول بعد از عمل بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (p=0.723)، اما میزان آن پس از 6 ساعت در گروه اندانسترون کمتر بود (p<0.001).نتیجه گیری: در بیمارانی که تحت عمل هیسترکتومی ابدومینال با بیهوشی عمومی قرار می گیرند، جهت کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل می توان از داروهای اندانسترون و دگزامتازون استفاده کرد که اثر بخشی بیشتر و طولانی تری را نسبت به متوکلروپروماید و دگزامتازون نشان می دهد.

زمینه و هدف: اپی کندیلیت خارجی باعث ایجاد درد و اختلال عملکرد در بسیاری از فعالیت های روزانه می شود. تزریق استروئید یا فنوفورزیس از درمان های پیشنهادی در این رابطه هستند. در این مطالعه قصد داریم به مقایسه تاثیر تزریق موضعی دگزامتازون تحت گاید سونوگرافی با فنوفورزیس دگزامتازون در درمان اپی کندلیت خارجی بپردازیم.مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، بیماران مبتلا به اپی کندیلیت خارجی به طور تصادفی در دو گروه درمانی تزریق (18=n) و فنوفورزیس (18=n) قرار گرفتند. 3 بیمار در گروه فنوفورزیس از ادامه مطالعه منصرف شدند. در گروه تزریق، یک نوبت دگزامتازون با لیدوکایین به کمک سونوگرافی در محل اتصال تاندون اکستانسور مشترک تزریق شد. گروه فنوفورزیس درمان سونوگرافی فراصوتی با ژل دگزامتازون را به مدت 5 دقیقه برای 10 جلسه دریافت کردند. میزان درد بیماران به طور کلی و در انجام فعالیت های خاص و معمولی بر اساس پرسش نامه PRTEE قبل، یک ماه و سه ماه بعد از درمان مشخص شد.یافته ها: روند بهبود درد در گروه تزریق در مقایسه با گروه فنوفورزیس به طور آشکار بهتر بود (0.04=p)، ولی تفاوت بارزی از نظر سیر تغییرات زیر گروه عملکردی و امتیاز کلی PRTEE بین دو گروه وجود نداشت. گروه تزریق نسبت به فنوفورزیس به طور بارزی سطح درد و امتیاز کلی بهتری یک ماه بعد از درمان داشتند(به ترتیب، 0.003=p و 0.01=p).نتیجه گیری: تزریق دگزامتازون نسبت به فنوفورزیس بهبود قابل ملاحظه ای در کاهش درد این بیماران داشت که یک ماه بعد از درمان چشم گیرتر بود، ولی نتایج سه ماه بعد از درمان بین دو گروه مشابه بود.

زمینه و هدف: با توجه به شیوع زیاد تهوع و استفراغ بعد از جراحی های گوش میانی و تداخل آن با بازسازی گوش پس از جراحی پیشگیری و درمان این عارضه ضروری به نظر می رسد. هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی ترکیب های دارویی جدید تر برای به حداقل رساندن میزان بروز تهوع و استفراغ بیماران بعد از جراحی گوش میانی است.مواد و روش کار: این کارآزمایی بالینی دوسوکور در سال 87-86 بر روی 111 بیمار 15 تا 45 ساله کلاس I ASA و II کاندید عمل جراحی الکتیو گوش میانی با بیهوشی عمومی، انجام شد. بیماران به صورت تصادفی در یکی از سه گروه دارویی (ON, OD, MD) قرار گرفتند. نیم ساعت قبل از خاتمه عمل بیماران گروه ON: اندانسترون (0.1mg/kg) و نرمال سالین (2cc%0.9)، گروه OD: اندانسترون (0.1mg/kg) و دگزامتازون (0.15mg/kg) و بیماران گروه MD: دگزامتازون (0.15mg/kg) و متوکلوپرامید (0.15mg/kg) به صورت وریدی دریافت نمودند (حجم داروها در همه گروه ها یکسان بود). بیماران از نظر بروز تهوع و استفراغ، نیاز به تجویز داروی ضد استفراغ (متوکلوپرامید 0.15mg/kg) و دوز دارو در ریکاوری، 6-1 ساعت اول، 12-6 ساعت و 24-12 ساعت اول بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفتند و نتایج حاصله با نرم افزار SPSS 15 و آزمون های آماری کای – دو ، ANOVA و t-test آنالیز و P<0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: در بین سه گروه تفاوت آماری معنی داری از نظر سن و جنس دیده نشد. همچنین مشخص شد بین سه گروه در 24 ساعت اول بعد از عمل تفاوت معنی داری از نظر بروز تهوع و استفراغ وجود ندارد (P=0.271) اما در 6 ساعت اول پس از عمل میزان بروز تهوع و استفراغ در گروه (%21.6)MD، در گروه (%8.1)ONو در گروه (%0)OD تفاوت معنی دار داشت. (P=0.007) و به همین ترتیب تفاوت نیاز به متوکلوپرامید در 6 ساعت اول پس از عمل بین سه گروه معنی دار بود (P=0.007).نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان می دهد که استفاده از ترکیب دارویی اندانسترون – دگزامتازون (OD)، در 6 ساعت اول بعد از عمل کمترین میزان بروز تهوع و استفراغ و نیاز به درمان را به همراه داشته است ولی در بقیه ساعات پس از عمل از نظر بروز تهوع و استفراغ و نیاز به درمان تفاوت معنی داری بین سه گروه وجود نداشت.

زمینه و هدف: یکی از شایع ترین و ناخوشایندترین عوارض بعد از بیهوشی، تهوع و استفراغ است که باعث اسپاسم، هیپوکسی و آسپیراسیون ریوی می شود. پروپوفول و متوکلوپرامید دو داروی قابل دسترس می باشند که تجویز هر کدام می تواند؛ به نوعی در کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل موثر باشد. از طرفی تجویز دگزامتازون همراه با داروهای یاد شده تاثیر به سزایی در کاهش تهوع و استفراغ دارد. این مطالعه به منظور مقایسه تاثیر داروهای متوکلوپرامید و پروپوفول همراه با دگزامتازون در جلوگیری از ایجاد تهوع و استفراغ بعد از اتمام بیهوشی عمومی انجام گرفت.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی 100 بیمار ASAI و ASAII در محدوده سنی 60-16 سال که طی سال های 85-1384 برای عمل جراحی انتخابی ارتوپدی اندام ها تحت بیهوشی عمومی قرار گرفته بودند؛ به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. به تمامی بیماران داروهای پره مدیکاسیون، اینداکشن و بیهوشی یکسان داده شد. به گروه اول (48 نفر) متوکلوپرامید (10mg) به همراه دگزامتازون (8mg) و به گروه دوم (52 نفر) پروپوفول (20mg) با دگزامتازون (8mg) داخل وریدی 5 دقیقه قبل از اتمام عمل جراحی تزریق گردید و تا 4 ساعت بعد از عمل شیوع تهوع و استفراغ در هر گروه ثبت شد. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون های تی استودنت، کای اسکوئر و تست دقیق فیشر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میزان تهوع در گروه اول 4/35 درصد و در گروه دوم 5/11 درصد به دست آمد (P<0.05). همچنین شیوع استفراغ در گروه اول 7/27 درصد و در گروه دوم 7/7 درصد بود (P<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که پروپوفول همراه با دگزامتازون باعث کاهش معنی دار تهوع و استفراغ در بیماران بعد از بیهوشی عمومی در مقایسه با متوکلوپرامید همراه دگزامتازون می گردد.

زایلازین داروی پیش بیهوشی می باشد که دارای اثرات استفراغی است. این مطالعه به منظور ارزیابی اثر دگزامتازون، متوکلوپرامید و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید در جلوگیری از تهوع متعاقب تزریق زایلازین انجام شد.15 قلاده سگ نر نژاد مخلوط با متوسط وزن 18.9±5 کیلوگرم درسه گروه پنج تایی شامل گروه دگزامتازون وریدی (1 mg/kg) گروه متوکلوپرامید وریدی (0.5 mg/kg) و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید (0.5-1 mg/kg) متعاقب بیهوشی سگ ها، به صورت تصادفی انتخاب شدند. در تمام گروه ها ابتدا توسط دیازپام (0.2 mg/kg) وریدی به عنوان آرام بخش، سپس زایلازین (2 mg/kg) وریدی و بالاخره مورفین (2 mg/kg) وریدی استفاده شد. بلافاصله داروهای دگزامتازون، متوکلوپرامید درگرو ه های مذکور تزریق و تحت عمل لاپاراتومی قرارگرفتند. زمان بیهوشی، زمان بازیابی و علائم مربوط به تهوع در زمان های 30 دقیقه، 2، 4، 8 و 24 ساعت پس از بیهوشی ارزیابی و نتایج با استفاده ازآزمون آماری ANOVA بررسی و (p<0.50) معنی دار در نظر گرفته شد.در گروه دگزامتازون طول دوره بیهوشی 48.2±2.8 دقیقه، درگروه متوکلوپرامید 51.7±2.3 دقیقه و درگروه دگزامتازون- متوکلوپرامید 45.7±5 دقیقه بود. اختلاف آماری معنی داری بین سه گروه از لحاظ طول دوره بیهوشی مشاهده نشد (p>0.05). در هیچ یک از سه گروه تهوع و استفراغ مشاهده نشد. تجویز داروهای دگزامتازون و متوکلوپرامید به صورت تنها یا ترکیب با یکدیگر به طور کامل رخداد استفراغ را در طول بیهوشی و زمان بازیابی کنترل می کند.

آسیب های ایسکمی ریپرفیوژن عامل عمده نارسایی های کبدی بعد از جراحی های مختلف نظیر بیوپسی، پیوند و جراحی تومور می باشد. مکانیسم آسیب زایی آن پیچیده و شامل تخلیه ATP، ادم سلولی، استرس اکسیداتیو، التهاب و آسیب های جریان خون عروق کوچک می باشد که می تواند در نهایت به مرگ سلول های کبدی، پاسخ التهابی سیستمیک، سندرم آسیب چند ارگان و حتی رد حاد پیوند منجر شود. شواهد زیادی وجود دارند که استفاده از دارو های ضد التهاب، باعث کاهش آسیب های ایسکمی-ریپرفیوژن می شوند. دگزامتازون یک کورتیکواستروئید صناعی می باشد که اثرات مفید آن روی ایسکمی-ریپرفیوژن بافت های مختلف به اثبات رسیده است. البته این دارو در شرایط پاتولوژیک مختلف برای مهار سیستم ایمنی به کار می رود. مکانیسم عمل آن در سلول های مختلف، متفاوت و شامل مهار NF- kB و AP-1، مهار PLA2 و آزادسازی آراشیدونیک اسید، تحریک ERK1/2 و SGK-1 می باشد. با این فرآیندها، دگزامتازون قادر به مهار تولید مازاد سایتوکاین های التهابی و فعال سازی لکوسیت ها می باشد. در این مقاله مروری سعی شد تا اثرات مفید دگزامتازون روی آسیب های ایسکمی-ریپرفیوژن کبد، توضیح داده شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: تهوع و استفراغ، دومین شکایت شایع بیماران بعد از عمل جراحی می باشد که باعث عوارض نادر اما جدی می شود. هدف از این مطالعه، ارائه پیشگیری بهتری از تهوع و استفراغ بعد از جراحی لاپاراسکوپی ژنیکولوژیک می باشد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 90- 1389 در بیمارستان امام رضا (ع) و قائم (عج) مشهد انجام شد. 150 بیمار که داوطلب جراحی لاپاراسکوپی ژنیکولوژیک بودند، به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. تمام بیماران بلافاصله بعد از اینداکشن بیهوشی دگزامتازون دریافت کردند. 15 دقیقه قبل از خارج کردن لوله تراشه برای گروه یک، گرانیسترون و برای گروه دو، اندانسترون تجویز شد، گروه سوم (کنترل)، نرمال سالین دریافت کردند. در بیمارانی که دچار تهوع و استفراغ بعد از جراحی شدند، درمان به صورت یک چهارم دوز پروفیلاکسی آن دارو، وریدی و یک جا تجویز شد. نحوه تاثیر داروی ضد تهوع مورد بررسی قرار گرفت. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 11) و آزمون های کولموگروف - اسمیرنوف و آزمون پارامتریک ANOVA یک طرفه و آزمون آماری غیر پارامتریک کروسکال والیس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان p کمتر از 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: متغیر تهوع در فواصل زمانی 1 ساعت و 1 تا 6 ساعت بعد از خارج کردن لوله تراشه در گروه گرانیسترون- دگزامتازون بیشتر از گروه اندانسترون- دگزامتازون و در هر دو گروه مداخله، بیشتر از گروه کنترل بود. این تفاوت در هر دو مرحله زمانی، معنی دار بود (به ترتیب p=0.019، p=0.045).نتیجه گیری: ترکیب گرانیسترون- دگزامتازون در مقابل اندانسترون- دگزامتازون و در مقایسه با گروه کنترل، جهت پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحی ژنیکولوژی لاپاراسکوپیک در فواصل زمانی 1 ساعت و 1 تا 6 ساعت بعد از خارج کردن لوله تراشه، اثربخشی بیشتری دارد و پیشنهاد می شود در مهارت های بالینی روزانه برای پیشگیری و درمان بهتر این عارضه تجویز شود.

زمینه: تهوع و استفراغ بعد از جراحی های گوش میانی یکی از شایع ترین عوارض بعد از عمل محسوب گشته که خود زمینه ساز بروز دیگر پیامد های نامطلوب نیز می گردد. هدف این مطالعه ارزیابی اثر پروفیلاکسی 16 میلی گرم دگزامتازون وریدی بر روی تهوع و استفراغ بعد از عمل استاپدکتومی می باشد.روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دو سوکور شاهددار تعداد 70 بیمار کاندید عمل استاپدکتومی به دو گروه مساوی تقسیم گشته با روش سداسیون یکسان و توسط یک جراح مورد عمل جراحی استاپدکتومی قرار گرفته در حالی که به بیماران گروه مورد، نیم ساعت قبل از عمل مقدار 16 میلی گرم دگزامتازون وریدی و به گروه شاهد 4 میلی لیتر نرمال سالین وریدی (پلاسبو) تزریق گردید. بیماران در فاصله 24-1 ساعت بعد از عمل از لحاظ بروز تهوع و استفراغ و متغیرهای وابسته مثل سرگیجه و وزوز گوش مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: تمامی 70 بیمار وارد مطالعه گردیدند 38 زن و 32 مرد و میانگین سنی 12±37 بود که بین دو گروه اختلاف معنی داری از این لحاظ دیده نشد. از نظر بروز تهوع و استفراغ بعد از عمل از میان 35 بیمار گروه مورد 11 نفر (4/31%) تهوع و استفراغ داشته اند که این میزان در گروه کنترل 21 نفر (60%) بوده است که با گزارش P=0.03 اختلاف معنی داری بدست آمد 95%=%299-%916، CI524%=OR.نتیجه گیری: استفاده پروفیلاکسی 16 میلی گرم دگزامتازون وریدی نیم ساعت قبل از جراحی به طور قابل ملاحظه ای شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل استاپدکتومی را کاهش می دهد.