در مباحث فلسفه اخلاق یکی از نظریاتی که گرچه محبوبیت عام ندارد ولی از سوی افرادی چون خانم «این رند» مورد دفاع قرار گرفته، نظریه خودگروی اخلاقی است. نگارنده در مقاله حاضر درصدد طرح این دیدگاه، و سپس تفسیر خودگروی اخلاقی با رویکرد خودارزشمندی می باشد که البته در این صورت خودگروی از شکل متداولش که محرک انسان خودخواهی باشد، فاصله گرفته و به سوی توجه به خویشتن و عنایت به نفس در جهت ارزشمندی و فعلیت کرامت ذاتی انسان سوق پیدا می کند. درواقع گرایش به خود در قالب سه وظیفه: نسبت به خدا، خود و دیگران مراحل تکاملی خود را طی می کند.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه بر رفتارهای پرخطر و احساس خودارزشمندی نوجوانان بود.روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع کاربردی و شیوه انجام آن نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل و دوره پیگیری سه ماهه بود. از این رو، جامعه آماری پژوهش شامل نوجوانانی بود که در سال 1401 به یک مرکز مشاوره و روان درمانی خصوصی در منطقه 11 تهران مراجعه کرده بودند و به شیوه نمونه گیری در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش (15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) گمارده شدند. سپس، روی گروه آزمایش بسته درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر اهرنریچ-می و همکاران (2014) اجرا شد. به منظور گردآوری داده ها، ابزار پژوهش شامل مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی (IARS) و پرسشنامه خودارزشمندی کروکر و همکاران (2003) بود. یافته ها: با توجه به مقدار F و سطح معناداری در تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در متغیر رفتارهای پرخطر (55/8 = F و 001/0 = P) و احساس خودارزشمندی (98/8 = F و 001/0 = P) می توان نتیجه گرفت که مداخله به کار رفته در این پژوهش یعنی درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر به عنوان متغیر مستقل به طور معناداری باعث وقوع تغییرات در متغیرهای وابسته (رفتارهای پرخطر و احساس خودارزشمندی) شده است. نتیجه گیری: بر اساس یافته های موجود می توان نتیجه گیری نمود که برای کاهش رفتارهای پرخطر و افزایش احساس خودارزشمندی نوجوانان، درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر می تواند مفید واقع شود.

خودارزشمندی به مثابه شاخص سازگاری روان شناختی و کارکرد مناسب اجتماعی تلقی می شود. هدف این پژوهش اثربخشی بسته ی درمانی خودارزشمندی بر نشخوارفکری و خودانتقادی زنان افسرده بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل تمام زنان 18 تا 50 سال افسرده شهر یزد بودند. نمونه شامل 30 نفر از زنان مبتلا به افسردگی بودند که به صورت در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند که برای هر یک از دو گروه پژوهش 15 نفر در نظر گرفته شد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه ی نشخوارفکری نولن هوکسما و مارو (1991) و پرسشنامه ی خودانتقادی تامسون و زوراف (2004) بود. گروه آزمایش در هشت جلسه ی 90 دقیقه ای مداخله درمانی خودارزشمندی شرکت کردند. اما بیماران گروه کنترل هیچ مداخله ی درمانی دریافت نکردند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزار آماری SPSS23 استفاده شد. نتایج نشان داد، که بین میانگین نمرات نشخوار فکری در مرحله ی پیش آزمون، پس آزمون و مرحله ی پیگیری به طور کلی تفاوت معنی داری وجود دارد (05/0>p)، هم چنین بین میانگین نمرات خودانتقادی در مرحله ی پیش آزمون، پس آزمون و مرحله ی پیگیری نیز تفاوت معنی داری وجود دارد (001/0>p). بسته ی درمانی خودارزشمندی با داشتن متغیرهایی مانند شفقت خود، خودآگاهی برای افراد افسرده، مانند فیزیوتراپی ذهن عمل می کند، یعنی با تحریک سیستم تسکین بخشی، زمینه ی تحول آن را فراهم می کند و با تحول این سیستم، تاب آوری در برابر افسردگی را بالا می برد و می تواند باعث کاهش نشخوارفکری و خودانتقادی در زنان افسرده شود.

امروزه جمعیت سالمندان رو به افزایش است و بیماری ها و مشکلات حاصل از این مرحله تکاملی می تواند به شدت بر سرمایه روان شناختی، خودارزشمندی و بهزیستی اجتماعی تاثیرگذار باشد. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی واقعیت درمانی گروهی بر سرمایه روان شناختی، خودارزشمندی و بهزیستی اجتماعی سالمندان شهر تبریز بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه ی آماری شامل تمامی سالمندان مقیم مراکز سالمندان شهر تبریز بود. نمونه ی آماری این مطالعه با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس، شامل 26 مرد سالمند ساکن در موسسه ی سالمندان خوبان شهر تبریز که از شرایط ورود به مطالعه برخوردار بودند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (13 نفر) و کنترل (13 نفر) جایگزین شدند. اعضای گروه آزمایش به مدت 10 جلسه تحت واقعیت درمانی گروهی قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه های سرمایه روان شناختی لوتانز، خودارزشمندی کروکر و همکاران، بهزیستی اجتماعی کییز و پروتکل واقعیت درمانی غلامی حیدآبادی و همکاران بود. داده های پژوهش به وسیله آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که واقعیت درمانی گروهی بر افزایش سرمایه روان شناختی، خودارزشمندی و بهزیستی اجتماعی در سالمندان موثر بوده است. یافته های این پژوهش ضرورت کاربرد واقعیت درمانی را در راستای بهبود سرمایه روان شناختی، خودارزشمندی و بهزیستی اجتماعی خاطر نشان می سازد.

زمینه و هدف: امروزه جمعیت نوجوانان طلاق به دنبال ازدیاد آمار طلاق در حال افزایش است و مشکلات و مسائل حاصل از طلاق در این مرحله تکاملی می تواند بر خودارزشمندی و سرمایه روان شناختی آنها تاثیرگذار باشد. لذا هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش پذیرش و تعهد بر خودارزشمندی و سرمایه روان شناختی نوجوانان طلاق تحت حضانت مادر بود. روش و مواد: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه نوجوانان طلاق تحت حضانت مادر و مشغول به تحصیل در مدارس متوسطه دوم شهر ساری در سال تحصیلی 97-1396 بودند که نمونه ای به تعداد 60 نفر از این جامعه آماری از طریق نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 30 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه آموزش پذیرش و تعهد شرکت نمودند در حالی که گروه گواه آموزشی در آن دوره دریافت نکردند. به منظور سنجش متغیرهای وابسته از پرسشنامه های خودارزشمندی و سرمایه روان شناختی استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری در نرم افزار SPSS-22 استفاده شد. یافته ها: میانگین (انحراف معیار) سن شرکت کنندگان در گروه آزمایش (3/5) 2/16 و گروه گواه، (3/6) 7/16 سال بود. میانگین (انحراف معیار) سرمایه روان شناختی گروه آزمایش در پیش آزمون (8/13) 4/85 بود که در پس آزمون به (7/16) 3/99 افزایش یافت (01/0>P) اما میانگین (انحراف معیار) گروه گواه در پیش آزمون (9/12) 6/85 بود که در پس آزمون به (2/14) 4/86 رسید که از نظر آماری معنادار نبود. همچنین میانگین (انحراف معیار) خودارزشمندی گروه آزمایش در پیش آزمون (6/17) 9/124 بود که در پس آزمون به (1/22) 2/167 افزایش یافت (01/0>P) اما میانگین (انحراف معیار) گروه گواه در پیش آزمون (4/16) 8/123 بود که در پس آزمون به (9/17) 125 رسید که از نظر آماری معنادار نبود. نتیجه گیری: مطالعه نشان داد که آموزش پذیرش و تعهد گروهی منجر به بهبود خودارزشمندی و افزایش سرمایه روان شناختی در فرزندان طلاق شد.

زمینه و هدف: یادگیری انسان و عوامل مؤثر بر آن در محیط های آموزشی موضوعی است که بیشتر صاحب نظران و پژوهشگران آموزشی بر اهمیت آن تأکید می کنند. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر خودارزشمندی و رشد اجتماعی در دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی بود. روش بررسی: روش این پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ,آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی ناحیهٔ,دوی شهر ساری تشکیل دادند. نمونه ٔ,پژوهش سی نفر از دانش آموزان بودند که با روش نمونه گیری داوطلبانه از میان همهٔ,دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی ناحیهٔ,دوی شهر ساری انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در دو گروه پانزده نفری (گروه آموزش ذهن آگاهی و گروه گواه) قرار گرفتند. داده ها با استفاده از مقیاس خودارزشمندی (کروکر و همکاران، 2003) و مقیاس رشد اجتماعی واینلند (اسپارو و همکاران، 1984) جمع آوری شد. گروه آزمایش، آموزش ذهن آگاهی را طی هشت جلسهٔ,نوددقیقه ای دریافت کرد؛ درحالی که گروه گواه در فهرست انتظار باقی ماند. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره در سطح معناداری 0٫, 05 ازطریق نرم افزار SPSS نسخهٔ,22 صورت گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد، آموزش ذهن آگاهی منجربه افزایش معنا دار خودارزشمندی (0٫, 002=p) و رشد اجتماعی (0٫, 003=p) در دانش آموزان پسر گروه آزمایش درمقایسه با گروه گواه شد. ضریب تأثیر مداخله بر متغیرهای خودارزشمندی و رشد اجتماعی به ترتیب 0٫, 47 و 0٫, 38 به دست آمد. نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش می توان از آموزش ذهن آگاهی برای افزایش خودارزشمندی و رشد اجتماعی دانش آموزان در مراکز روان شناسی و مشاوره استفاده کرد.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه عملکرد انعکاسی با همدلی و ذهن آگاهی در دختران نوجوانان بود. پژوهش حاضر کاربردی، از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر تهران با دامنه سنی بین 15 تا 18 سال بود که در سال تحصیلی 99-1398 مشغول به تحصیل بودند. از بین این افراد 167 دانش آموز از منطقه 12 شهر تهران از طریق نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و به پرسشنامه عملکرد انعکاسی نوجوانان (RFQ-Y) و مقیاس های ذهن آگاهی (MAAS) و همدلی و همدردی نوجوانان (AMES) پاسخ دادند. نتایج از طریق ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره بررسی شد. یافته ها نشان داد که ذهن آگاهی (434=r)، همدلی (439=r) و مولفه های آن شامل همدلی شناختی (313=r)، همدلی عاطفی (244=r) و همدردی (197=r) با عملکرد انعکاسی رابطه مثبت و معنادار دارند. همچنین مشخص شد، ذهن آگاهی با همدلی (245=r) نیز رابطه مثبت و معنادار دارد. از بررسی همبستگی بین همدلی و عملکرد انعکاسی، فقط مولفه همدلی شناختی می تواند عملکرد انعکاسی نوجوانان را به صورت معناداری پیش بینی کند. همچنین ذهن آگاهی، می تواند به صورت معناداری تغییرات عملکرد انعکاسی نوجوانان را پیش بینی کند. براساس نتایج پژوهش حاضر، تلاش جهت بهبود همدلی و ذهن آگاهی، می تواند منجر به رشد و افزایش ظرفیت انعکاسی نوجوانان شود. در نتیجه متخصصان و مشاوران علاقه مند به حوزه مداخله، می توانند بر پایه نتایج به دست آمده مداخله هایی را جهت بهبود ظرفیت انعکاسی نوجوانان تدارک و اجرا کنند.

مقدمه: خودارزشمندی یکی از مولفه هایی است که در سلامت روانی و جسمانی تاثیر دارد. هدف این مطالعه شناسایی متغیرهایی هست که با خودارزشمندی همبستگی دارند و بررسی نقش میانجی پذیرش، قدردانی از بدن و سرمایه روانشناختی در مدلی که به دست می آید. روش بررسی: این پژوهش از نوع همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری است، نمونه آماری شامل 400 نفر از زنان افسرده 18 تا 50 سال شهر یزد در زمستان 98 و بهار 1399 بودند که با روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های خودارزشمندی، سرمایه روانشناختی خودآگاهی، شفقت خود، پذیرش، تنظیم شناختی و قدردانی از بدن. برای تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار اموس (Amos) استفاده شد. یافته ها: اثرات مستقیم همه مسیر ها به جز تنظیم شناختی مثبت بر خودارزشمندی، تنظیم شناختی منفی بر خودارزشمندی، خودآگاهی بر خودارزشمندی و هم چنین بر پذیرش خود، معنی دار به دست آمده است (05/0>p). اثرات غیر مستقیم تنظیم شناختی مثبت و منفی، خودآگاهی و سرمایه های رواننشاختی با میانجی گری شفقت خود معنی دار است (05/0>p). هم چنین اثرات غیر مستقیم تنظیم شناختی مثبت و منفی، خودآگاهی و سرمایه های رواننشاختی با میانجی گری پذیرش خود معنی دار است (05/0>p). نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش با افزایش خودارزشمندی توسط همبسته های این متغیر (شفقت خود، خودآگاهی و تنظیم شناختی، پذیرش، سرمایه روانشناختی، و قدردانی از بدن) می توان به بهبود سلامت روان زنان افسرده کمک کند.