هدف: تونسیلکتومی یک روش جراحی شایع جهت درمان انسداد راه هوایی فوقانی هنگام خواب و عفونت مزمن لوزه ها است. این روش می تواند با بیهوشی عمومی یا بی حسی موضعی انجام شود. هدف مطالعه حاضر بررسی عوارض عمل جراحی با این دو روش بوده که بر روی بیماران بزرگسال که همکاری مناسب داشته اند، انجام شده است.روش بررسی: یک مطالعه آینده نگر طی سه سال در بیمارستان امام خمینی اهواز انجام شد. بیمارانی که بعلت اختلالات انسدادی یا عفونی تحت عمل جراحی تونسیلکتومی با بی حسی موضعی با تونسیلکتومی با بی هوشی عمومی قرار گرفته بودند از نظر علایم درد روز بعد از عمل میزان خونریزی حین عمل، خونریزی بعد از عمل و رضایت بیمار از عمل با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: تعداد 150 عمل جراحی تونسیلکتومی با بی حسی موضعی انجام شد و تعداد 150 نفر نیز که با تونسیلکتومی به روش بی هوشی عمومی قرار گرفته بودند به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. در هر دو گروه، عمل جراحی جهت درمان بیماری اولیه موثر بوده میزان خونریزی در گروه موضعی (68 میلی لیتر) در مقایسه با گروه عمومی (180 میلی لیتر) کمتر بود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که انجام عمل جراحی تونسیلکتومی موضعی در مقایسه با تونسیلکتومی به روش بیهوشی عمومی منجر به کمتر شدن درد بیماران، خونریزی کمتر حین عمل و رضایت بیماران از عمل بود. در گروه موضعی تونسیلکتومی 2 نفر و در گروه تونسیلکتومی بی هوشی عمومی 4 نفر بعد از عمل دچار خونریزی شدند. میزان خونریزی حین عمل در گروه موضعی کمتر بوده ولی از لحاظ خونریزی بعد از عمل دو گروه با هم اختلافی نداشتند. میزان درد بعد از عمل در گروه تونسیلکتومی موضعی در روز اول بعد از عمل کمتر بود و رضایت بیماران از انجام عمل با روش بی حسی موضعی بیشتر از عمل جراحی عمومی آنستزی بوده است.

مقدمه: هیپرتروفی آدنوتونسیلار مزمن به عفونت تحت بالینی پارانشیم لوزه ها اطلاق می گردد که به اشکال بالینی گوناگون تظاهر می کند. درمان قطعی این بیماری انجام عمل جراحی تونسیلکتومی است. از آن جایی که میکروارگانیسم های مرکز لوزه در بروز تونسیلیت دخیل هستند، آگاهی از باکتری های عمق لوزه در صورت تفاوت با باکتری های سطح لوزه، اهمیت پیدا می کند.روش کار: تعداد 54 بیمار (29 پسر، 25 دختر) مراجعه کننده جهت تونسیلکتومی یا آدنوتونسیلکتومی در طی سال های 87-1386 در بیمارستان دانشگاهی قائم (عج) مشهد در محدوده سنی 15-3 سال وارد مطالعه شده و جرم های هوازی و بی هوازی سطح و عمق لوزه ها با اسمیر و کشت تعیین و مقایسه گردیدند.نتایج: در این مطالعه شایع ترین باکتری هوازی در سطح و عمق هر دو لوزه چپ و راست استرپتوکوک ویریدنس بود. در درجه بعدی استافیلوکوک اورئوس بود که تفاوت چشم گیری بین ارگانیسم های کشت شده در سطح و مرکز لوزه وجود نداشت. شایع ترین ارگانیسم های بی هوازی کشت شده کوکسی بی هوازی گرم منفی (وایلونلا) و در درجه بعدی کوکسی گرم مثبت بی هوازی (پپتواسترپتوکوک) بود.نتیجه گیری: با به کارگیری تکنیک های مناسب در جداسازی جرم های سطح لوزه ها با ضریب اطمینان بالایی میکروارگانیسم های موجود در عمق لوزه را می توان شناسایی کرد.

هدف: اختلاف نظر در خصوص ضرورت انجام بررسی هیستولوژیک نمونه های لوزه هنوز پابرجاست. متخصصین گوش و حلق و بینی نگران عدم تشخیص موارد بدخیمی غیر مشکوک هستند. به هر حال با توجه به شیوع بسیار نادر موارد مثبت بدخیمی انجام آن مقرون به صرفه نیست. هدف این مطالعه بررسی ضرورت انجام روتین آزمایشات هیستوپاتولوژیک بعد از تونسیلکتومی های روتین است.روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی مقطعی یک بررسی گذشته نگر روی 97 نفر از بیمارانی که در اردیبهشت 1383 لغایت پایان فروردین 1384 در بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز تحت عمل جراحی تونسیلکتومی قرار گرفته بودند، صورت داده است. همه بیماران کمتر از 14 سال سن داشتند و بطور کاملا تصادفی انتخاب شدند در مطالعه پرونده این بیماران، اطلاعات مورد نظر از جمله سن، جنس، اندیکاسیون جراحی و نتایج هیستوپاتولوژیک نمونه های بررسی شده مورد ارزیابی قرار گرفته است.یافته ها: 97 بیمار که بین 14-3 سال سن داشتند (میانگین= 8.96) بررسی شدند. 50 نفر از این بیماران پسر (51.55 درصد) و 47 نفر آنها دختر بودند (48.45 درصد) بوده اند.بررسی گزارش آزمایشات پاتولوژیک نشان داد که هیچکدام از این بیماران بدخیمی نداشتند.نتیجه گیری: بر اساس یافته های ما در این مطالعه بنظر می رسد که انجام روتین آزمایشات بافتی در همه بیماران ضروری نیست و آنالیز میکروسکوپیک باید فقط در بیماران که بطور واضح لوزه ها در آنها غیر قرینه می باشد و بیمارانی که سابقه بدخیمی دارند انجام گردد.

مقدمه: تونسیلکتومی بی تردید شایع ترین عمل جراحی در محدوده تخصص گوش حلق و بینی می باشد. از میان مهم ترین عوارض این عمل می توان به خونریزی، آسیب به بافت های اطراف، آسپیراسیون خون، ادم یا آمبولی ریه و عفونت اشاره نمود. ما در این مقاله به گزارش موردی از آنوریسم کاذب شریان لینگوال به عنوان عارضه ای نادر از تونسیلکتومی می پردازیم.گزارش مورد: بیمار پسری است شش ساله که با شکایت تورم دردناک گردن و فک سمت چپ از یک ماه پیش، به درمانگاه گوش حلق و بینی بیمارستان آیتا... طالقانی تهران مراجعه کرده است. در سابقه، عمل جراحی تونسیلکتومی 40 روز قبل (10 روز قبل از شروع تورم) وجود دارد. در معاینه، توده گردنی به ابعاد 6 در 6 سانتیمتر در ناحیه ساب مندیبولار سمت چپ با گسترش به روی فک تحتانی مشاهده می گردد. بیمار با تشخیص احتمالی عفونت فضای عمقی گردن تحت رژیم آنتی بیوتیکی وسیع الطیف قرار گرفته و آنژیوگرافی اورژانس شریان کاروتید و شاخه های آن به انجام رسید که هیچ گونه ابنرمالیتی را آشکار نساخت. توده نهایتا تحت پونکسیون تشخیصی با سوزن 25 قرار گرفته و خون آسپیره گردید. بیمار به اتاق عمل منتقل و باز شد، محل خونریزی به صورت فوران شدید خون از شریان لینگوال یافت گردید و تشخیص هماتوم ناشی از آنوریسم کاذب شریان لینگوال به اثبات رسید.بحث: آنوریسم کاذب شریان لینگوال یک عارضه بسیار نادر تونسیلکتومی است که ثانویه به ترومای حین یا عفونت پس از عمل می باشد. آنوریسم معمولا در عرض چند ساعت تا چند روز پس از تونسیلکتومی خود را با توده دردناک گردنی، خونریزی شدید از بستر لوزه یا تورم یک طرفه کام نشان می دهد، و ممکن است به سادگی با آبسه پری تونسیلار یا پارافارنژیال اشتباه گردد. تشخیص این آنوریسم و به ویژه تشخیص شریان مولد آن با آنژیوگرافی می تواند دشوار بوده، که علت این امر مسیر شریان لینگوال و حلقه آناتومیکی آن در اطراف عضله سوپریور کانستریکتور می باشد. اداره این عارضه نادر تونسیلکتومی در گرو تشخیص سریع آن است.

مقدمه. تونسیلکتومی با روشهای مختلفی (لیزر، الکتروکوتر دوقطبی، تک دو قطبی و کلاسیک) قابل انجام است. شایعترین عوارض کشنده تونسیلکتومی، خونریزی و عوارض بیهوشی می باشد. لازم است روشهای مختلف، بررسی و بهترین تکنیک جراحی لوزه عمومیت پیدا کند. هدف این مطالعه مقایسه موربیدیتی تونسیلکتومی در دو روش قیچی الکتروکوتر دوقطبی با روش کلاسیک می باشد. روشها. مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی شاهد دار روی یکصد بیمار 2 تا 30 ساله کاندید تونسیلکتومی در شهر اصفهان از فروردین لغایت آذرماه 1379 انجام شد. بیماران در دو گروه تصادفی (تونسیلکتومی بروش قیچی الکتروکوتر دو قطبی و روش کلاسیک) در سه مقطع زمانی مقایسه شدند. در اتاق عمل مقدار خونریزی از بستر لوزه به میلی لیتر و مدت زمان جراحی به دقیقه و موارد نیاز به نخ بخیه برای کنترل خونریزی ثبت شد. روز اول بعد از عمل، وقوع خونریزی، وجود اتالژی، تورم حلق و شدت گلودرد ثبت شد. روز دهم خونریزی و اتالژی تاخیری در چک لیست وارد شد. نتایج. متوسط خونریزی از بستر لوزه در روش الکتروکوتر دو قطبی 3.1 ± 4.5 ml و در روش کلاسیک 70 ± 30.6 ml بود (P<0.001). زمان جراحی بروش الکتروکوتر دو قطبی 2.76 ± 7.3 دقیقه و در روش کلاسیک 3.39 ± 11.5 دقیقه بود (P<0.001) . نیاز به بخیه در روش الکتروکوتر 4 و در روش کلاسیک 70 درصد بود (P<0.001) . شدت گلودرد در 24 ساعت اول در هر دو روش جراحی یکسان بود. اتالژی تاخیری در روش الکتروکوتر 26 و در روش کلاسیک 6 درصد بود (P<0.001). بحث. با توجه به خونریزی ناچیز و هزینه کمتر در تونسیلکتومی به روش الکتروکوتر دوقطبی، در صورتی که بتوان اتالژی تاخیری را به حد قابل قبول کاهش داد می توان این روش را بعنوان روش انتخابی در تونسیلکتومی معرفی کرد.

زمینه و هدف: تونسیلکتومی یا آدنوتونسیلکتومی یکی از شایعترین اعمال جراحی در رشته گوش و حلق و بینی است. از جمله عوارض پس از این جراحی می توان به تب، گوش درد شدید، Velopharyngeal Insufficiency (VPI)، دیسفاژی، ادینوفاژی، خونریزی، انسداد راه هوایی، عفونت، تنگی نازوفارنکس، ادم ریوی بعد از عمل و مرگ اشاره کرد. مطالعه حاضر با هدف تعیین کارایی تجویز آنتی بیوتیک بعد از این عمل، در کاهش عوارض پس از آن انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی انجام شد، 200 بیمار کاندید عمل جراحی تونسیلکتومی و آدنوتونسیلکتومی به طور تصادفی انتخاب و به تعداد مساوی در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. برای بیماران گروه آزمون، آنتی بیوتیک بعد از عمل به مدت یک هفته تجویز شد ولی به افراد گروه شاهد، پس از انجام عمل جراحی، هیچ گونه آنتی بیوتیکی داده نشد. 24 ساعت و یک هفته بعد از عمل، تمام بیماران از نظر وجود تب، عفونت، خونریزی، ترمیم زخم، وضعیت عمومی، درد و سیر برگشت به رژیم معمولی و زندگی روزمره ارزیابی شدند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون آماری Chi-Square در سطح معنی داری P≤0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: %49 از افراد گروه شاهد مذکر و %51 مونث بودند؛ سن %3 این افراد زیر 3 سال، %16 بین 3-7 سال، %44 بین 7-12 سال و %37 بالای 12 سال بود. %55 از افراد گروه آزمون 55 مذکر و %45 مونث بودند؛ در این گروه، سن %1 از بیماران زیر 3 سال، %23 بین 3-7 سال، %49 بین 7-12 سال و %27 بالای 12 سال بود. بین دو گروه از نظر تب، عفونت بعد از عمل، خونریزی بعد از عمل، درد در 24 ساعت اول و یک هفته بعد از عمل، وضعیت عمومی بیمار و سیر برگشت به رژیم غذایی عادی و فعالیتهای روزمره زندگی، اختلاف معنی داری وجود نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: استفاده از آنتی بیوتیک پروفیلاکتیک به طور معمول جهت جلوگیری از پیدایش تب، خونریزی، عفونت، درد بعد از عمل، برگشت سریع به زندگی عادی و رژیم غذایی معمولی و روند ترمیم زخم توصیه نمی شود.

زمینه و هدف: خونریزی بعد از عمل یکی از عوارض شایع و جدی بعد از تونسیلکتومی می باشد که نیاز به کنترل دقیق در حین عمل و بعد از عمل دارد. جهت کنترل خون ریزی پس از عمل تونسیلکتومی از روش های مختلفی استفاده می شود. هدف این مطالعه مقایسه دو روش سوچور و الکتروکواگولاسیون در کنترل خونریزی عمل تونسیلکتومی می باشد. روش بررسی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده یک سوکور بود. جامعه آماری آن کلیه بیماران مراجعه کننده به بیمارستان توحید سنندج در خلال اردیبهشت 1383 تا اردیبهشت 1385، جهت انجام تونسیلکتومی بودند و حجم نمونه شامل 140 نفر بود که نهایتا 110 بیمار وارد مطالعه شدند. اندیکاسیون تونسیلکتومی شامل هاپیرتروفی همراه با علایم انسدادی و تونسیلیت راجعه بود. یک روش استاندارد واحد برای القای بیهوشی بیماران استفاده شد. تونسیلکتومی در بیماران با روش دایسکسیون با استفاده از Snare به طور یکسان و توسط یک نفر در هر دو طرف انجام گرفت. جهت کنترل خون ریزی به طور متناوب در هر بیمار در طرف راست از الکتروکواگولاسیون و در طرف چپ از سوچور زدن استفاده گردید و در بیمار بعدی بر عکس عمل می شد. مدت زمان لازم برای الکتروکواگولاسیون و سوچور زدن، بروز خونریزی اولیه و ثانویه، وجود درد موضعی و درد راجعه، مدت زمان تشکیل غشا سفید، مدت زمان افتادن غشا، میزان ادم نسوج اطراف و سیکاتریزاسیون محل عمل برای هر بیمار ثبت شد. در نهایت داده ها پس از ورود به نرم افزار آماریSPSS win  و با استفاده از آزمون های آماری X² و   tمستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: 46 دختر و 64 پسر 15-5 ساله با میانگین سنی 9 ± 2.7 سال وارد مطالعه شدند. در کل، خون ریزی اولیه بعد از عمل در 8/1% بیماران و خون ریزی ثانویه در 7/2% بیماران دیده شد. خون ریزی اولیه بعد از عمل در سمت الکتروکواگولاسیون در 9/0% و در سمت سوچور در 9/0% بیماران دیده شد ((p>0.05. تمامی موارد خونریزی ثانویه در طرفی بود که از سوچور در بیمار جهت کنترل خونریزی استفاده شده بود و ناشی از افتادن سوچور بود ((p>0.05. خونریزی شدید در 9/0% بیماران دیده شد که در سمت الکتروکوتر بود. بین درد بعد از عمل، درد راجعه، مدت زمان تشکیل غشا سفید، افتادن غشا، مدت زمان سیکاتریزاسیون محل عمل و روش هموستاز تفاوت معنی داری دیده نشد ((p>0.05.نتیجه گیری: نتایج به دست آمده نشان داد که استفاده از الکتروکواگولاسیون نسبت به بخیه تفاوت معنی داری در کنترل خونریزی اولیه بعد از عمل تونسیلکتومی ندارد اما خونریزی ثانویه در موارد الکتروکواگولاسیون کمتر بوده و استفاده از سوچور جهت کنترل خونریزی عروق مناسب تر است. در کل این مطالعه ضمن تایید نتایج مطالعات قبلی استفاده هم زمان هر دو روش الکتروکواگولاسیون و سوچور را در کنترل خونریزی برحسب مورد، توصیه می نماید.

آدنوتونسیلکتومی از شایعترین اعمال جراحی در دنیا می باشد از عوارض جدی این عمل خونریزی می باشد. مطالعات زیادی در مورد فاکتورهای احتمالی تاثیر گذار بر شیوع خونریزی بعد از عمل لوزه انجام شده است. یکی از این فاکتورها نقش درمان پیشگیرانه آنتی بیوتیکی بر میزان شیوع خونریزی می باشد در این مطالعه که به صورت گذشته نگر انجام شده جهت پاسخ به این سوال که آیا درمان پیشگیرانه با آنتی بیوتیک (آموکسی سیلین) بر کاهش خونریزی بعد از عمل لوزه موثر است. 200 بیمار در دو گروه 100 نفری (گروه مطالعه آموکسی سیلین) بر کاهش شیوع خونریزی بعد از عمل لوزه موثر است. 200 بیمار در دو گروه 100 نفری (گروه مطالعه آموکسی سیلین mg/kg ،25 ) به صورت پروفیلاکتیک بلافاصله بعد از عمل و به مدت 7-5 روز گرفته و گروه مطالعه آنتی بیوتیک نگرفته اند با هم مقایسه شده اند، تعداد موارد خونریزی در گروه مطالعه یک مورد و در گروه کنترل سه مورد بوده از نظر آماری این تفاوت با ارزش نبوده و اگر چه در این زمینه نیاز به مطالعات بیشتر می باشد. در این مطالعه آنتی بیوتیک نقشی در کاهش شیوع خونریزی به دنبال آدنوتونسیلکتومی نداشته است.

زمینه وهدف:با توجه به سن پایین بیماران تونسیلکتومی واینکه درد و استفراغ بعد ازعمل منجر به تاخیر در شروع تغذیه و ناراحتی بیمار شده و زمان ترخیص را به تعویق می اندازد، این مطالعه جهت بررسی اثر و مقایسه تزریق وریدی یک دوز دگزامتازون و تزریق موضعی بوپیواکائین در کاهش درد و استفراغ بعد از عمل تونسیلکتومی طراحی شد.روش بررسی:در یک کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی 120 کودک 5-3 ساله با کلاس ASA I که کاندید تونسیلکتومی تحت بیهوشی عمومی بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند در گروه اول دو میلی لیتر نرمال سالین در پیلار لوزه ها تزریق گردید، گروه دوم mg/kg 0.5 دگزامتازون وریدی )حداکثر 16 میلی گرم( دریافت نمودند و در گروه سوم دو میلی لیتر بوپیواکائین 0.5% در پیلار لوزه ها قبل از شروع عمل و بعد از انتوباسیون تزریق شد. در خاتمه عمل بیماران از جهت درد و استفراغ در ساعات 0.5، 4، 24 و 120 بعد از اکستوباسیون و انتقال به ریکاوری کنترل شدند.یافته ها:70 مذکر و 50 مونث در میانگین سنی 3.2 ± 8.4 مورد مطالعه بودند که به دلیل عدم مراجعه جهت پیگیری پرسشنامه برای 117 نفر تکمیل شد. تنها کاهش قابل توجه و معنی دار در پارامتر درد بعد از عمل مربوط به گروه بوپیواکائین و جهار ساعت پس از عمل بود (P<0.05). در بقیه موارد اختلاف معنی دار آمارا مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به کاهش درد و استفراغ پس از تونسیلکتومی توسط دگزامتازون وریدی و بوپیواکائین موضعی، مصرف همزمان دو دارو در تونسیلکتومی توصیه می شود و بررسی مصرف همزمان دو دارو پیشنهاد می گردد.

زمینه و هدف: لرز بعد از عمل یکی از مشکلات شایع به دنبال بیهوشی عمومی و بی حسی موضعی می باشد که می تواند منجر به عوارض متعددی برای بیمار شود. ما به مقایسه اثر دوزهای پایین کتامین با پتیدین جهت کنترل لرز بعد از عمل می پردازیم.مواد و روش ها: مطالعه مداخله ای، از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی و به شکل دو سوکور بود که بروی 132 بیمار تونسیکلتومی غیراورژانس II و ASA I انجام گرفت و در پایان عمل جراحی و در ریکاوری در طی 30 دقیقه وجود یا عدم وجود لرز و درجه آنها بر اساس معیار 4- 0 تعیین شد. بیماران به دو گروه تصادفی پتدین و کتامین، هر گروه 66 نفر، تقسیم شدند.یافته ها: از 66 نفر گروه کتامین عضلانی 64 نفر (%96.9) فاقد لرز در ریکاوری بودند و فقط 2 نفر (%3) از کودکان لرز داشتند که از این تعداد 1 نفر (%1.5) دارای لرز درجه II و یک نفر دارای لرز درجه (%1.5) IV بودند. از 66 کودک گروه پتدین هیچ یک دچار لرز در ریکاوری نشدند (P>0.05). در گروه کتامین 8 نفر دچار یکی از عوارض تهوع، استفراغ، نیستاگموس یا افزایش فشارخون شدند ولی در گروه پتدین عارضه ای مشاهده نشد.نتیجه گیری: بین دو گروه کتامین و پتدین از لحاظ شیوع لرز بعد از عمل در ریکاوری تفاوت معنی داری وجود ندارد ولی با توجه به بیشتر بودن عوارض در گروه کتامین، هنوز پتدین انتخاب مناسب تری به شمار می رود.