زمینه و هدف: تهوع و استفراغ اوایل حاملگی، شکایت شایعی است که می تواند هزینه های اقتصادی و روانی سنگینی بر زن باردار و خانواده وی تحمیل کند. با توجه به این مساله که بسیاری از خانم های باردار به علت ترس از عوارض جانبی داروها بر روی جنین به دنبال دارو درمانی مناسب نمی روند، استفاده از ویتامین ها که ایمن بودنشان پذیرفته شده است، به عنوان خط اول درمان، مفید می باشند. در این مطالعه، تاثیر ویتامین ب 6 (پیریدوکسین) بر تهوع و استفراغ حاملگی در خانم های باردار با سن حاملگی زیر 16 هفته مورد بررسی قرار گرفته است.مواد و روش ها: در طول زمستان 1385، 70 خانم باردار زیر 16 هفته بارداری که با شکایت تهوع و استفراغ اوایل بارداری به یک مطب خصوصی و 4 مرکز بهداشتی درمانی شهری مراجعه نمودند، به صورت تصادفی در دو گروه قرار داده شدند. پس از اخذ رضایت نامه، یک گروه پیریدوکسین 40 میلی گرم در روز به مدت 5 روز و به گروه دیگر دارونما، به روش دو سویه کور داده شد. بیماران شدت تهوع خود را بر اساس درجه مقایسه عینی24 (VAS)  ساعت قبل از درمان و سپس دوبار در روز، در طی 5 روز درمان ثبت کردند و همچنین تعداد اپیزودهای استفراغ خود را در 24 ساعت قبل از درمان و 5 روز درمان ثبت کردند. سپس داده ها به کمک آزمون های t دو گروه مستقل، کای دو، تحلیل کوواریانس، ویلکاکسون، مان ویتنی و رگرسیون لجستیک رتبه ای تحت آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: میانگین تغییرات شدت تهوع بعد از درمان نسبت به شدت تهوع پایه، در گروه پیریدوکسین بیشتر از گروه دارونما بوده است .(P=0.019) همچنین آزمون مان ویتنی نشان داد که تعداد اپیزودهای استفراغ در گروه پیریدوکسین به طور معنی داری بیش از گروه دارونما کاهش یافته است .(P=0.019) نتیجه گیری: پیریدوکسین به طور موثری، تهوع و استفراغ اوایل بارداری را کاهش می دهد و می توان آن را با دوز 40 میلی گرم در روز به مدت 3 تا 4 روز تجویز کرد.

بیان مساله: حالت تهوع شدید به هنگام کار دندانپزشکی در برخی بیماران وجود دارد، که درمان دندانپزشکی را دشوار می سازد. روش هایی گوناگون برای مهار این حالت در دندانپزشکی به کار رفته است.هدف: در این پژوهش اثر آرام بخشی استنشاقی در مهار واکنش تهوع و بهبود شرایط کار دندانپزشکی در بیماران با واکنش تهوع قوی بررسی شده است.مواد و روش: در این بررسی که به صورت کارآزمایی بالینی انجام شد، 14 فرد بزرگسال سالم، که در دو مراجعه پیشین به دندانپزشک، حالت تهوع از انجام کار در آنها جلوگیری کرده بود، برای درمان دندان های پشتی فک پایین برگزیده شدند. بیماران با ترکیب گازی 50 درصد اکسیژن و 50 درصد نیتروس اکسید درمان گردیدند. شدت واکنش تهوع و شرایط انجام کار بررسی شده و نتایج با استفاده از آزمون آمار توصیفی، اسپیرمن، من ویتنی و ویلکاکسون واکاوی گردیده و گزارش شدند.یافته ها: از 14 بیمار مورد بررسی چهار نفر مرد (28.6 درصد)، و 10 نفر زن (71.4 درصد) بودند. به هنگام کار برای بیماران، واکنش تهوع در 11 نفر از آنان کاملا غیرفعال شده و یا کمی فعال بوده و در سه نفر (21.4 درصد)، این واکنش به هنگام کار همچنان فعال برجا ماند. در نه نفر از بیماران (64.2 درصد) کار دندانپزشکی به آسانی قابل انجام گردید، در سه نفر (21.4 درصد) کار دشوار بوده و در دو نفر (14.3 درصد)، واکنش تهوع از انجام کار جلوگیری کرد. به هنگام کار، هیچ عارضه ای دیده نشد.نتیجه گیری: برای کاهش شدت واکنش تهوع و بهبود شرایط کار در افراد با واکنش تهوع شدید به هنگام کار دندانپزشکی می توان از آرام بخشی استنشاقی، استفاده از ترکیب گازهای نیتروس اکسید (N2O) و اکسیژن (O2)، که یک روش کم خطر و با کاربرد راحت است بهره جست. در مواردی، که این روش موثر واقع نشود، می توان از روش های دیگر، مانند هوشبری عمومی استفاده کرد.

به منظور بررسی اثر پیریدوکسین (ویتامین (B6 در کنترل تهوع و استفراغ حاملگی، یک کارآزمایی تصادفی کنترل دار و دو سوکور بر روی دویست خانم باردار 17> هفته حاملگی، انجام شد. 100 خانم (گروه مداخله) تحت درمان با قرص پیریدوکسین 20 میلی گرم سه بار در روز به مدت 5 روز و 100 خانم (گروه کنترل) با همین الگو تحت درمان با پلاسبو قرار گرفتند. میانگین سن، سن حاملگی و سایر متغیرهای زمینه ای بین دو گروه با آزمون های آماری فاقد اختلاف معنی دار بود. بیماران به منظور درجه بندی شدت تهوع در فرم های مخصوصVAS (1)  و گزارش تعداد حملات استفراغ و نیز وضعیت اشتها در  24ساعت قبل از شروع درمان و طی روزهای درمان، آموزش داده شدند. کاهش شدت تهوع در گروه مداخله، در روزهای درمان، در مقایسه با گروه کنترل برجسته بود و آزمون آماری آن را معنی دار نشان دادP<0.05 .میانگین دفعات استفراغ نیز در گروه مداخله در مدت درمان کمتر از گروه کنترل بود ولی اختلاف آن از نظر آماری برجسته نبود. وضعیت اشتها در روز دوم تا پنجم درمان در گروه مداخله بهبود نشان می داد که اختلاف آن با گروه کنترل از نظر آماری حایز اهمیت بودP<0.03 .

سابقه و هدف: با توجه به شیوع بالای تهوع و استفراغ بارداری و عوارض شناخته شده آن و وجود گزارشات مبنی بر موفقیت زنجبیل در درمان این علائم و به منظور تعیین تاثیر کپسول زنجبیل بر تهوع و استفراغ بارداری این تحقیق بر روی مراجعین به مراکز بهداشتی درمانی اصفهان در سال 1381 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی بر روی 67 نفر که بطور مستمر مراجعه نمودند، انجام گرفت. نمونه ها از نظر سن، سن حاملگی، تعداد بارداری و زایمان، وضعیت اشتغال و سطح تحصیلات مشابه بودند واز نظر شدت بیماری و سن حاملگی پس از مشابه سازی به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. 35 نفر در گروه شاهد و 32 نفر در گروه تجربی قرار گرفتند. در گروه تجربی کپسول زنجبیل با دوز 250 میلی گرم چهار بار در روز به مدت 4 روز و در گروه شاهد، پلاسبو محتوی لاکتوز با همان شکل و دستورالعمل تجویز گردید. تاثیر آنها بر شدت تهوع و دفعات استفراغ به مدت4 روز، روزی دو بار بررسی شد. تغییرات شدت تهوع در داخل هر گروه و بین دو گروه و نیز تغییرات دفعات استفراغ در داخل هر گروه و بین دو گروه مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: میانگین سنی گروه مورد 8/4 ± 1/24 و شاهد 5 ± 3/23 سال، سن حاملگی 3 ± 13 هفته و تعداد حاملگی 1.6±0.8 بود. بهبود شدت تهوع نسبت به قبل از درمان در گروه مورد (85%) درمقایسه با گروه شاهد (56%) بیشتر بود (p<0.01). کاهش دفعات استفراغ در گروه مورد (%50)بیشتر از گروه شاهد (9%) بود ((p<0.05.نتیجه گیری و توصیه ها: مصرف کپسول زنجبیل موجب بهبود شدت تهوع و دفعات استفراغ بارداری گردید. انجا م پژوهش مشابه بر روی تهوع و استفراغ شدید توصیه می شود.

مقدمهتهوع و استفراغ یکی از شایع ترین شکایات دوران بارداری می باشد که حدود 50-90 درصد از زنان باردار آن را تجربه می کنند. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط تهوع و استفراغ بارداری با جنسیت جنین انجام شده است.مواد و روش هامطالعه مقطعی حاضر در سال 1395 روی 300 زن باردار که در سه ماهه اول بارداری به بخش زنان بیمارستان شهید رجایی تنکابن مراجعه کرده بودند انجام شد. نمونه گیری با روش در دسترس انجام شد. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه پژوهشگر ساخته حاوی اطلاعات فردی مادر (سن، تعداد حاملگی، تعداد زایمان، وجود تهوع و استفراغ، دفعات تهوع و استفراغ بارداری در روز) بود. آنالیز داده ها با آمار توصیفی، آزمون کای دو و نرم افزار SPSS v.16 انجام شد.یافته هااز 300 زن باردار مراجعه کننده به بیمارستان شهید رجایی تنکابن، 150 نفر (50 درصد) جنین مونث و همین تعداد جنین مذکر داشتند. تهوع و استفراغ بارداری در تقریبا نیمی از زنان باردار (45.7 درصد) گزارش شد. بین متغیر تهوع و استفراغ در بارداری با جنسیت جنین ارتباط آماری معنی داری وجود داشت (p=0.001). جنسیت جنین با دفعات تهوع و استفراغ بارداری (p=0.571)، تعداد بارداری (p=0.310) و سن مادر (p=0.194) ارتباط آماری معنی داری نداشت.نتیجه گیریتهوع و استفراغ بارداری در زنان باردار با جنین مونث شیوع بیشتری داشت و در صورت وجود تهوع و استفراغ بارداری، تشخیص زودهنگام طی مراقبت های دوران بارداری و درمان کارا می تواند از پیامدهای آن بر سلامت و کیفیت زندگی زنان بکاهد.

سابقه و هدف: تهوع و استفراغ از شکایت های شایع دوران بارداری می باشد که به طور معمول در 14 هفته اول بارداری روی می دهد و مصرف داروهای گیاهی یکی از راه های بهبود این سندرم می باشد. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر مصرف زنجبیل بر تهوع و استفراغ دوران بارداری انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه کارآزمایی بالینی دو سو کور متقاطع و تصادفی بر روی 44 خانم با اولین بارداری دارای تهوع و استفراغ انجام شده است. در این مطالعه کپسول های حاوی 250 میلی گرم زنجبیل یا پلاسبو به مدت 3 روز توسط افراد تحت مطالعه مصرف و با در نظر گرفتن یک فاصله 3 روزه قطع مصرف، کپسول دیگر پلاسبو یا زنجبیل مصرف شده است. سپس داده ها از نظر تهوع و استفراغ با هم مقایسه شدند. یافته‏ها: نتایج بیانگر آن است که اختلاف میانگین مدت، شدت و دفعات تهوع و شدت و تکرار استفراغ پس از مصرف دارو و دارونما تفاوت معنی داری داشته است (P<0.001).نتیجه‏گیری: به نظر می رسد مصرف 750 میلی گرم زنجبیل به طور روزانه روش مناسبی جهت بهبود تهوع و استفراغ دوران بارداری باشد، ولی با توجه به اهمیت سلامتی مادر و جنین، پژوهش های بیشتری در زمینه مقدار مصرف روزانه و مدت درمان ضروری به نظر می رسد.