زمینه و هدف: پرمویی (hirsutism) عبارت است از افزایش رشد موها با الگوی مردانه که حدود 10% زنان را مبتلا می کند. هدف این مطالعه، مقایسه سطح تستوسترون آزاد در بزاق و سرم افراد مبتلا به هیرسوتیسم با سطح بزاقی و سرمی این هورمون در افراد سالم بود.روش اجرا: در این مطالعه مورد شاهدی، 30 زن مبتلا به هیرسوتیسم در سنین باروری به همراه 10 شاهد سالم مورد بررسی قرار گرفتند. برای هر فرد، پرسشنامه ای حاوی اطلاعات دموگرافیک و بالینی - آزمایشگاهی پر شد. هورمون های تستوسترون تام، آزاد و اندکس آندروژن آزاد در بزاق و سرم به روش رادیوایمونواسی اندازه گیری شدند و داده های حاصل جمع آوری و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 11.5 توصیف و تحلیل شدند. سطح معنی داری برابر 0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: بین هیچ یک از موارد سطح تستوسترون آزاد سرم و بزاق، اندکس آندروژن آزاد سرم و بزاق، اندکس آندروژن آزاد و تستوسترون آزاد ارتباط معنی داری یافت نشد. همچنین بین شدت هیرسوتیسم بر اساس معیار فریمن گالوی با سطح بزاقی و سرمی تستوسترون ارتباطی پیدا نشد، درحالی که بین شدت هیرسوتیسم با اندکس آندروژن آزاد (P<0.001) و سطح سرمی تستوسترون تام این رابطه معنی دار بودند (P<0.05 و r=0.01). میانگین سطح تام تستوسترون سرم بین دو گروه به طور معنی داری متفاوت بود (P<0.05).نتیجه گیری: در این بررسی بین تستوسترون آزاد بزاق و تستوسترون آزاد سرم با روش رادیوایمونواسی ارتباط معنی داری دیده نشد. بنابراین به نظر می رسد این روش به عنوان یک جایگزین مناسب برای ارزیابی سرمی این هورمون نباشد.

زمینه و هدف: اکسکاربازپین به عنوان یک داروی جدید ضد صرع کاربرد فراوانی دارد. مطالعات الکتروفیزیولوژی نشان می دهد که این دارو باعث انسداد کانال های سدیمی وابسته به ولتاژ، افزایش کارآیی غشاهای عصبی و مهار انتشار ایمپالس های سیناپسی می شود. با توجه به اثرات اکسکاربازپین در سیستم عصبی و ارتباط نزدیک نوروهورمونی این سیستم با تولیدمثل بررسی اثر این دارو بر هورمون های جنسی ضروری است. در این تحقیق اثر اکسکاربازپین بر میزان هورمون هایLH ، FSH و تستوسترون و فیزیولوژی تولیدمثل در افراد مذکر بررسی شد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی می باشد که در آن 40 داوطلب با دامنه سنی 25 تا 45 سال شرکت داشتند. تعداد 40 نفر مرد مبتلا به صرع از بین مراجعین به کلینیک های نورولوژی در شیراز در 4 گروه 10 تایی به شرح زیر انتخاب شدند. این طرح پس از اخذ مجوز از کمیته اخلاق و رضایت نامه کتبی آگاهانه انجام شد. گروه کنترل هیچ ماده ای را دریافت نکردند و گروه های تجربی به ترتیب 150، 300 و  mg/day 600داروی اکسکاربازپین را به مدت یک ماه و به صورت قرص خوراکی دریافت نمودند. پس از پایان دوره، به منظور سنجش میزان هورمون های LH و FSH و تستوسترون خونگیری انجام شد و نتایج به دست آمده با استفاده از آزمون های آماری توکی، دانکن و آنالیز واریانس در نرم افزار SPSS 11.5 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بر اساس نتایج به دست آمده در غلظت پلاسمایی LH، افزایش معناداری را (P<0.05) نشان داد اما در غلظت پلاسمایی FSH هیچ گونه تغییر معناداری مشاهده نشد. این دارو باعث کاهش معناداری در غلظت تستوسترون (P<0.05) نیز گردید.نتیجه گیری: مصرف داروی اکسکاربازپین می تواند با تاثیر بر محور هیپوفیز - گناد بر سلول های لایدیگ در بیضه تاثیر گذاشته و تولید تستوسترون را کاهش دهد.

زمینه و هدف: مولتیپل اسکلروزس شایعترین بیماری تخریب کننده میلین میباشد. اساس اتوایمیون برای مکانیسم بیماریزایی آن به اثبات رسیده است. تستوسترون در عملکردهای سیستم ایمنی نقشهایی دارند. سطح سرمی آنها دارای تغییراتی در سایر گزارشها بوده است. هدف از این مطالعه بررسی این تغییرات در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس میباشد.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی 50 بیمار نیز از نظر سطح خونی تستوسترون مورد بررسی قرار گرفتند. به همین تعداد از افراد سالم هماهنگ از نظر سنی و جنسی بررسی شدند. برخی بیماری ها و داروها از مطالعه ما خارج گردیدند. رادیوایمونواسی روش مورد استفاده در تعیین سطوح هورمونی بود.نتیجه گیری: در بررسی سطح تستوسترون در مردان بطور معنی داری سطح آن در بیماران کمتر از افراد شاهد بود (nmol/l 3.01±1.45          versus     nmol/l 5.59±1.28, r value < 0.0001) سطح تستوسترون در بیماران مونث تغییر معنی داری نداشت.با توجه به این تغییرات که در هورمون مذکور دیده شد، بیماری مولتیپل اسکلروزیس تستوسترون ارتباط منفی با این بیماری در مردان داراست. بررسی تکمیلی جهت تعیین ارتباط علیتی و تاثیرات دارویی در سیستم غددی روی بیماریزایی مولتیپل اسکلروزیس پیشنهاد می گردد.

میزان تستوسترون و ویژگی های رفتاری مدیران نظیر عدم صداقت مدیر، علاقه به فریب و سوءاستفاده از دیگران و عدم ارایه واقعیت ها در گزارشگری مالی یکی از مسایل مهم در ادبیات مالی است؛ این رفتارها می تواند منجر به افزایش تفاوت بین تابع مطلوبیت مدیر و تابع مطلوبیت سایر گروه های ذینفع در شرکت گردد. بنابراین برپایه این استدلال، هدف از پژوهش حاضر تاثیر نسبت پهنا به بلندای چهره مدیرعامل، به عنوان یکی از معیارهای سنجش سطح هورمون تستوسترون مدیرعامل بر گزارشگری مالی متقلبانه شرکت مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، نمونه ای متشکل از 86 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های 1392 تا 1396 انتخاب گردیده است و با بهره گیری از الگوی رگرسیون لجستیک مورد آزمون قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که میزان بالای هورمون تستوسترون مدیرعامل، باعث افزایش گزارشگری مالی متقلبانه در شرکت می شود.

با توجه به آنکه سطح هورمون تستوسترون تاثیرات قابل توجهی بر تصمیمات مدیران مالی شرکت ها به همراه داشته، لذا هرچه سطوح هورمون تستوسترون مدیرعامل بالاتر باشد، مدیران از سیاست های تهاجمی بهره خواهند برد. بنابراین، سطح هورمون تستوسترون مدیران ممکن است در تصمیمات مرتبط با سرمایه گذاری های شرکت نقش اساسی داشته باشد. لذا برپایه این استدلال، هدف از پژوهش حاضر تاثیر نسبت پهنا به بلندای چهره مدیرعامل، به عنوان یکی از معیارهای سنجش سطح تستوسترون بر تصمیمات مالی مدیران شرکت مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، نمونه ای متشکل از 63 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های 1392 تا 1396 انتخاب گردید و با بهره گیری از الگوی رگرسیون چندمتغیره مورد آزمون قرار گرفت. نتایج فرضیه اول نشان داد که میزان بالای هورمون تستوسترون مدیرعامل، باعث افزایش تصمیمات سرمایه گذاری کمتر از حد مدیران در راستای سرمایه گذاری های مناسب و کارا در شرکت می شود. همچنین، نتیجه فرضیه دوم حاکی از آن است که میزان بالای هورمون تستوسترون مدیرعامل، باعث افزایش اهرم مالی در فرصت های سرمایه گذاری کمتر از حد می گردد.

زمینه و هدف: فعالیت ورزشی مقاومتی با روش­های نوین تمرینی مانند محدودیت جریان خون که با شدت کمتری نسبت به روش سنتی انجام می­­شود، می­تواند پاسخ­های فیزیولوژیکی متفاوتی را در پی داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک نوبت فعالیت مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر سطح کورتیزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به کورتیزول در مردان جودوکار بود.مواد و روش­ها: 30 مرد جودوکار به به دو گروه تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل 6 هفته و هر هفته 3 جلسه در هفته تمرین قدرتی جلو بازو با هالتر بود. تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون شامل اجرای حرکت جلوبازو با شدت 30 % یک تکرار بیشینه (1-RM) همراه با فشار کاف (دور ناحیه نزدیک به تنه بازو) حدود 120 تا 160 میلی­متر جیوه در نظر گرفته شد که فشار کاف ایجاد محدودیت برای جریان خون هر فرد به فشار سیستولی او بستگی داشت. برای گروه تمرین مقاومتی سنتی (بدون انسداد عروق) تمرین با شدت 75 % یک تکرار بیشینه انجام شد. برای سنجش تستوسترون و کورتیزول، اولین نمونه خون (5 میلی­لیتر) پیش از تمرین از ورید پیش آرنجی دست راست گرفته شد. دومین خونگیری 48 ساعت پس از 6 هفته اول، سومین خونگیری 24 ساعت پیش از  شروع فعالیت 6 هفته دوم و چهارمین خونگیری پس از 48 ساعت از آخرین جلسه تمرینی (پس از 12 هفته) انجام گرفت.نتایج: نتایج آزمون بین گروهی نشان داد کورتیزول (018/0=P)، تستوسترون (001/0>P) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (001/0=P) در دو گروه تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون و مقاومتی اختلاف معنا­داری داشت. نتایج آزمون درون گروهی نشان داد کورتیزول (001/0>P؛ 76/1=d)، تستوسترون (001/0>P؛ 03/4=d) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (001/0>P؛ 53/1=d) در گروه تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون در مرحله پس­آزمون در مقایسه با پیش­آزمون به ترتیب 48/38، 11/121 و 57/53 درصد افزایش معنا­داری داشت. همچنین کورتیزول (001/0>P؛ 27/1=d)، تستوسترون (001/0>P؛ 05/2=d) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (010/0=P؛ 63/0=d) گروه تمرین مقاومتی در مرحله پس­آزمون در مقایسه با پیش­آزمون به ترتیب 35/25، 29/60 و 66/21 درصد افزایش معنا­داری داشت.نتیجه­گیری: با توجه به نتایج پژوهش می­­توان نتیجه گرفت که یک نوبت تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون توانسته منجر به افزایش تستوسترون، کورتیزول و نسبت تستوسترون به کورتیزول شود. همچنین با توجه به اندازه اثر و درصد اختلاف می­توان گفت اثر گذاری تمرین مقاومتی به همراه محدودیت جریان خون در مقایسه با تمرین مقاومتی سنتی بیشتر بوده است.

اهداف: توکسوپلاسموزیس، بیماری ایجادشده توسط تک یاخته درون سلولی توکسوپلاسماگوندی است. انگل توکسوپلاسما دارای گسترش جهانی است و طیف وسیعی ازحیوانات خون گرم را آلوده می کند. حضور انگل در داخل سلول، فعالیت های مختلف سلولی را تحت تاثیر قرار می دهد و موجب تغییر در مکانیسم های سلولی می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تغییرات هورمون تستوسترون، به علت انگل توکسوپلاسماگوندی انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کوهورت روی افراد مراجعه کننده به یکی از بیمارستان های نظامی شهر تهران در سال 1388 انجام شد. 180 نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. از افراد 5 میلی لیتر خون گرفته و 1 میلی لیتر سرم از آن جدا شد و به منظور تعیین آلودگی به توکسوپلاسما و غلظت تستوسترون به روش الایزا مورد استفاده قرار گرفت. پرمویی، ریزش مو، وزن و قد افراد نیز بررسی و ثبت شد. نتایج با نرم افزار SPSS 16 به کمک آزمون T مستقل و همبستگی پیرسون تحلیل شد.یافته ها: از 180 نمونه سرم (73 زن و 107 مرد)، 24 زن (33.13%) و 39 مرد (66.21%) دارای آنتی بادی IgG ضد توکسوپلاسما بودند. ارتباط معنی داری بین توکسوپلاسما و افزایش تستوسترون زنان (p=0.002)، افزایش تستوسترون مردان (p<0.001)، میزان افزایش ریزش موی زنان (p=0.002)، پرمویی صورت زنان (p=0.001) و افزایش قد زنان و مردان مبتلا به توکسوپلاسما وجود داشت، ولی با فاکتور وزن ارتباط معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: بین آلودگی به توکسوپلاسما و افزایش تستوسترون سرم خون بیماران، افرایش ریزش مو، پرمویی و افزایش قد، ارتباط معنی داری وجود دارد. نتایج مطالعه حاضر می تواند در بررسی علایم بیماری و پروتکل درمانی بیماران مورد توجه پزشکان و مراکز تحقیقاتی قرار گیرد.

تستوسترون یکی از مهم ترین هورمون های مردانه است که در شکل گیری ترکیب چهره و بروز ویژگی های رفتاری افراد از جمله ریسک پذیری نقش موثری دارد. تحقیقات اخیر در حوزه حسابداری و مالی نیز از طریق سنجش سطح هورمون تستوسترون مدیرعامل، به شواهدی مبنی بر وجود ارتباط بین ویژگی های بیولوژیکی مدیران عامل و تصمیمات اقتصادی شرکت دست یافتند. از این رو، در پژوهش حاضر تاثیر نسبت پهنا به بلندای چهره مدیر عامل، به عنوان یکی از معیارهای سنجش سطح تستوسترون بر ریسک پذیری شرکت مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، نمونه ای متشکل از 49 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های 1392 تا 1394 انتخاب گردید و با بهره گیری از الگوی رگرسیون چندمتغیره مبتنی بر تکنیک داده های تابلویی مورد آزمون قرارگرفت. نتایج پژوهش نشان دادکه میزان بالای هورمون تستوسترون مدیر عامل، باعث افزایش ریسک پذیری شرکت می شود. یافته های تحقیق ضمن پر کردن خلاء تحقیقاتی صورت گرفته در این حوزه، می تواند برای سرمایه گذاران، سازمان بورس اوراق بهادار و سایر ذینفعان اطلاعات حسابداری در امر تصمیم گیری مفید باشد.

هدف: فعالیت مقاومتی با شیوه های جدید تمرینی همچون استفاده از ماسک تمرینی و محدودیت جریان خون که با شدت های پایین تر نسبت به روش سنتی انجام می شود، پاسخ های فیزیولوژیکی مختلفی را به همراه دارد. از این رو، هدف اصلی این پژوهش بررسی اثر فعالیت مقاومتی با محدودیت جریان خون و تنفس بر پاسخ تستوسترون، کورتیزول و نسبت تستوسترون به کورتیزول در مردان کشتی گیر بود. روش ها: در این مطالعه 8 مرد کشتی گیر (با میانگین سنی 7/4± 87/26 سال و شاخص توده بدنی 49/2± 26/25 کیلوگرم بر متر مربع) در سه هفته متوالی و به صورت تصادفی سه روش فعالیت مقاومتی سنتی (کنترل) (1RM 80%)، فعالیت مقاومتی به همراه محدودیت جریان خون و فعالیت مقاومتی با محدودیت تنفس ( 1RM30%) را انجام دادند. فعالیت مقاومتی شامل اجرای 4 نوبت 15 تکراری حرکت اسکوات بود. نمونه های خونی قبل و بلافاصله بعد از فعالیت جمع آوری شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی آنالیز شدند. یافته ها: هر سه روش فعالیت مقاومتی (RE) موجب افزایش معنادار تستوسترون، نسبت تستوسترون به کورتیزول و عدم تغییر کورتیزول پس از فعالیت شد (001/0p <). اما تفاوت معناداری بین روش ها مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که فعالیت مقاومتی با با محدودیت جریان خون و تنفس می تواند مشابه فعالیت مقاومتی سنتی پاسخ های هورمونی مثبتی به همراه داشته باشد. بنابراین، به نظر می رسد این روش های تمرینی اثربخشی مناسبی برای بهبود تغییرات هورمونی دارد.