زمینه و هدف: در مورد وجود بهترین روش برای باربرداری همچنان تردید وجود دارد. هدف مطالعه حاضر مقایسه توان تولید حداکثر نیروی انقباضی ایزومتریک در سه وضعیت استاتیکی باربرداری با خم شدن کمر (stoop)، نیمه چمباتمه (semi-squat) و ایستاده از آرنج (arm lifting) به عنوان یکی از جنبه های موثر در توصیه روش باربرداری مناسب به افراد می باشد.روش بررسی: این بررسی به صورت شبه تجربی بر روی 30 نفر از زنان سالم با میانگین سنی 22.37 سال انجام گردید. آزمون شوندگان پس از ایستادن بر روی دستگاه Lift Track TM داینامومتر دستگاه را به حداکثر توان به طرف خود می کشیدند. مرتبه اول به عنوان گرم شدن و میانگین اعداد بدست آمده در دو مرتبه بعدی به عنوان مقادیر حداکثر نیروی انقباضی ایزومتریک برای آن وضعیت در نظر گرفته شدند. برای بررسی آماری از نرم افزار SPSS ویراست 10 استفاده به عمل آمد.یافته ها: مقدار نیروی ایزومتریک بدست آمده در وضعیت نیمه چمباتمه بطور معنی داری از دو وضعیت دیگر بیشتر بود (p<0.001) همچنین مقدار این نیرو در وضعیت stoop نیز از وضعیت arm lifting بود (p<0.001).نتیجه گیری: توان تولید بیشتر حداکثر نیروی ایزومتریک در وضعیت semi-squat می تواند به عنوان یکی از موارد مثبت برای توصیه این روش نسبت به دو روش نسبت به دو روش دیگر در نظر گرفته شود. تفاوت های ایجاد شده در وضعیت بیومکانیکی و تغییر الگوی فعالیت عضلات در وضعیت های متفاوت باربرداری می توانند توجیه کننده نتایج بدست آمده باشند. به نظر می رسد که فعالیت عضله چهار سر رانی در طی باربرداری semi-squta نسبت به دو وضعیت دیگر علت اصلی برای تولید نیروی ایزومتریک بیشتر در این وضعیت باشد. بنابراین، توجه به قدرت مناسب عضلات چهار سر رانی هنگام توصیه این روش بسیار ضروری است.

در این مقاله یکی از جدیدترین فرآیندهای ماشین کاری تحت عنوان ماشین کاری تخلیه الکتریکی خشک که از مهمترین تفاوت های آن در مقایسه با تخلیه الکتریکی معمولی استفاده از دی الکتریک گازی و سرعت دوران الکترود ابزار می باشد، مورد بررسی قرار گرفته است. با در نظر گرفتن ولتاژ دهانه ماشین کاری، جریان، زمان روشنی و خاموشی پالس، فشار گاز دی الکتریک و سرعت دوران الکترود به عنوان متغیرهای ورودی موثر در فرآیند، بهینه سازی به روش سطح پاسخ برای بهبود ماشین کاری از نظر نرخ باربرداری صورت پذیرفته است. با توجه به انجام و تحلیل آزمایشات می توان نتیجه گرفت هرچه ولتاژ دهانه ماشین کاری ، جریان، نسبت زمان روشنی پالس به خاموشی پالس، فشار گاز ورودی و سرعت دوران الکترود بیشتر باشند نرخ باربرداری بیشتر خواهد بود و برای زمان روشنی پالس یک مقدار بهینه وجود دارد که بسته به شرایط آزمایش تعیین می گردد. همچنین نرخ بار برداری در این فرآیند در مقایسه با ماشین کاری تخلیه الکتریکی معمولی در شرایط یکسان بهبود یافته است.

ارزیابی هایی که در مورد استحکام خطوط لوله انجام می شوند، نقش مهمی در طراحی و بهره برداری ایمن از این سازه ها دارند. خطوط لوله گاهی در معرض تغییر شکل های خمشی و کششی قرار می گیرند و این تغییر شکل ها جوش محیطی آنها را که می توانند عیب ها و ترک های ریزی در درون خود داشته باشند، تحت کشش قرار می دهد. بنابراین ارزیابی میزان مقاومت جوش محیطی در برابر رشد ترک ها و شکست از اهمیت خاصی برخوردار است. در این تحقیق، چقرمگی با معیار KIC برای ماده جوش محیطی خطوط لوله انتقال گاز ایران مطابق استاندارد ASTM E1820 تعیین شده است. برای این کار آزمایش های تک نمونه ای با استفاده از نمونه های آزمایش از نوع کششی فشرده با شیارهای جانبی و دارای ترک های خستگی جهت تعیین منحنی مقاومت در برابر رشد ترک با استفاده از روش نرمی باربرداری انجام شده است. جهت ساخت نمونه های آزمایش، قطعاتی از بدنه لوله API X65 جدا و مطابق جوشکاری محیطی که در ساخت خطوط لوله انتقال گاز ایران انجام می شود، به همدیگر جوش داده شدند. سپس نمونه های نهایی با استفاده از قطعات جوشکاری شده ساخته شدند. پس از انجام آزمایش ها و محاسبات لازم، مقدار عددی KIC برای ماده جوش محیطی MPam1/2 166 محاسبه شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

امروزه موفقیت و شکست روش درمانی ایمپلنت گذاری، می­تواند تحت تاثیر پایداری اولیه ی ایمپلنت باشد. پایداری اولیه عبارت است از ظرفیت تحمل سازه ی ایمپلنت-استخوان در برابر بار­های وارده، بدون ایجاد آسیب­های جبران ناپذیر بر استخوان مجاور، که سبب شل شدن ایمپلنت و شکست فرایند ایمپلنت گذاری می­شود. هدف این مطالعه توسعه ی یک مدل میکروالمان محدود (μFE) اعتبارسنجی شده با داده­های آزمون مکانیکی برون تنی، به منظور بررسی پایداری اولیه از طریق اندازه­گیری سفتی و بار نهایی سازه ی ایمپلنت-استخوان در بارگذاری-باربرداری فشاری دوره­ای است. پس از آماده­سازی نمونه ی استخوان-ایمپلنت، آزمون مکانیکی بارگذاری-باربرداری فشاری دوره­ای به شکل شبه استاتیک، با نرخ 0024/0 mm/s به صورت مرحله به مرحله و جابه جایی-کنترل از دامنه ی 04/0 تا 28/1 میلی­متر به سازه ی استخوان-ایمپلنت اعمال شده است. سپس منحنی نیرو-جابه جایی به همراه سفتی سازه در هر جابه جایی اعمالی محاسبه شده است. پیش از اعمال بار، از استخوان تصاویر میکروسی تی گرفته شده و یک مدل μFE بر مبنای شرایط مرزی و بارگذاری-باربرداری آزمون مکانیکی ایجاد شده و منحنی نیرو-جابه جایی سازه استخراج گردیده است. در نهایت منحنی نیرو-جابه جایی پیش­بینی شده توسط مدل μFE با منحنی نیرو-جابه جایی به دست آمده از آزمون برون­تنی مقایسه شده و مدل μFE اعتبارسنجی شده است. نتایج نشان داده است که منحنی نیرو-جابه جایی پیش بینی شده توسط مدل μFE، تطابق قابل قبولی با نتایج حاصل از آزمون تجربی دارد. مدل μFE ارائه شده در این مطالعه، توانایی نشان دادن پاسخ کلی سازه ی استخوان-ایمپلنت را در تغییر شکل­های بزرگ داشته و می­تواند به عنوان ابزاری در جهت بهبود طراحی ایمپلنت­های دندانی با رویکرد افزایش پایداری اولیه در ایمپلنت­های دندانی بدون درنگ بارگذاری شده مورد استفاده قرار گیرد.

1مقدمه: با توجه به شیوع بالای کمردرد در وظایف حمل دستی بار و ارتباط شناخته شده ی آن با بارهای ستون مهره ای و همچنین نادیده گرفتن اثر خستگی عضلانی و مکانیسم های انطباقی بدن برای سازگار شدن با خستگی، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی اثر وظیفه ی باربرداری تکراری بر سطح خستگی عضلات تنه و کینماتیک ستون مهره ای و بار در دست انجام شده است. روش کار: از 18 آزمودنی مرد، خواسته شد تا یک جعبه را در وضعیت متقارن با فرکانس 10 بار در دقیقه تا زمان رسیدن به حداکثر خستگی از زمین بلند کرده و بر روی سطحی در ارتفاع کمر قرار دهند. اطلاعات حرکتی و ثبت هم زمان سطح فعالیت عضلات، به ترتیب با استفاده از سیستم آنالیز حرکت اپتیکال و دستگاه الکترومایوگرافی انجام شد. شاخص های میانگین زاویه و سرعت زاویه ای، به عنوان متغیرهای کینماتیکی تنه و شاخص های میانگین جابه جایی عمودی، سرعت جابه جایی عمودی و فاصله ی افقی بار تا مهره ی L5/S1، به عنوان متغیرهای کینماتیکی بار مورد استفاده قرار گرفت. جهت کمی سازی خستگی عضلات، از شاخص فرکانس میانه استفاده شد. با توجه به متفاوت بودن تعداد سیکل های باربرداری آزمودنی ها، تعداد کل سیکل های هر فرد به 5 بلوک مساوی تقسیم و آنالیزها به تفکیک هر بلوک انجام شد.   یافته ها: اثر معنی دار زمان بر زاویه ی تنه (0/004=p) و جابه جایی عمودی بار (0/001>p) را نشان می دهد. آنالیزها، مؤید اثر معنی دار زمان بر شاخص فرکانس میانه ی عضلات ارکتور اسپاینی راست (0/016=p) و چپ (0/014=p)، مولتی فیدوس راست (0/021=p) و چپ (0/001>p)، لاتیسیموس درسی راست (0/001=p) و رکتوس 1ابدومینوس چپ (0/039=p) است نتیجه گیری: به طور کلی، یافته ها مؤید تغییر در پارامترهای کینماتیکی همراه با کاهش محتوای فرکانسی سیگنال های الکترومایوگرافی، به عنوان شاخص های سیستم اعصاب مرکزی در کنترل رفتار باربرداری، تحت شرایط دینامیک تکراری است. درک دقیق انطباقات سیستم اعصاب مرکزی، می تواند در مداخلاتی همچون طراحی ایستگاه کاری، طراحی اگزواسکلتون و یا آموزش کارگران جهت مدیریت اختلالات اسکلتی عضلانی، کاربرد داشته باشد.