بادرنجبویه گیاهی است پایا، به ارتفاع 30 تا 80 سانتی متر. قسمت مورد استفاده گیاه برگ و سرشاخه های جوان آن است. برگ ملیس دارای یک ماده تلخ، تانن، کامفر، قندهای مختلف، مواد رزینی، مواد پکتیکی و 0.1 تا 0.25 اسانس است که ماده موثر آن به حساب می آید.اسانس ملیس مایعی بی رنگ یا به رنگ زرد روشن یا زرد مایل به خاکستری و دارای بویی شبیه لیمو می باشد. این اسانس در آب غیرمحلول ولی در الکل حل می شود.اسانس ملیس ضد تشنج است بعلاوه به عنوان مقوی معده، بادشکن، تسهیل کننده عمل هضم و معرق مورد استفاده قرار می گیرد.جهت استخراج اسانس بادرنجبویه در آزمایشگاه از سه روش زیر استفاده شد:1- روش استخراج بوسیله حلال [(روش [(A2, A1)A 2- استخراج بوسیله تقطیر با آب (روش B)3- استخراج بوسیله تقطیر با بخار آب (روش C)در روش A1، اسانس در مراحل مختلف اکسیده و پلیمره شده و همچنین دارای رنگ تیره تر و بوی تند و دانسیته و ویسکوزیته بالاتری می باشد. در روش A2 هیچگونه اسانسی بدست نیامد همچنین این روشهای مستلزم هزینه بیشتری هستند. روش B، روش متداول اسانسگیری است. در این روش فاکتورهای مختلف نظیر تبخیر، مقدار آب مصرفی و مدت زمان تقطیر را تغییر داده و بهترین شرایط برای استخراج بدست آمد. این شرایط شامل: میزان تبخیر 350gr/h، مقدار آب 1000-1200cc برای هر 100 گرم نمونه و زمان 2 ساعت است.یکی از عوامل موثر بر کمیت و کیفیت اسانس، تازگی و کهنگی گیاه و نحوه خشک کردن و نگهداری آن بعد از برداشت می باشد. گیاه کهنه دارای اسانس کمتر و تیره تری است.عوامل دیگری که بر روی کیفیت اسانس استخراج شده تاثیر نامطلوب می گذارند، عبارتند از گرما، نور و اکسیژن. گرما خیلی موثرتر موجب کاهش کیفیت اسانس می گردد.