عمل پیوند به عنوان یکی از روش های تکثیر تجاری در کاکتوس مرسوم بوده و به روش های متفاوت انجام شده است. با توجه به اینکه گونه های رنگی کاکتوس مثل گونه ژیمنو فاقد کلروفیل بوده و لازم است به منظور بقاء بر روی پایه ای دارای کلروفیل پیوند شوند و تهیه پیوندک از آن ها مشکل است، در این تحقیق از روش ریزپیوندی که در آن کوچکترین قطعه قابل پیوند (آرئول) به عنوان پیوندک کاربرد دارد استفاده شده است. میکروپیوندهای گونه ژیمنو Gymno calycium بر روی پایه تریکو سرئوس Tryco sereus پیوند شدند. در این تحقیق اثر کاربرد تیمار هورمون اکسین خارجی بر روی ریزپیوندی گیاه کاکتوس ارزیابی شد. ایندول بوتیریک اسید (IBA) به عنوان اکسین استفاده شد. تیمار اکسین خارجی در چهار غلظت 0، 50، 100 و 150 ppm و در 3 سطح زمانی 3 و 9 و 15 روز بعد از عمل پیوند استفاده شد. اندازه گیری فاکتورهای وزن گیاه، درصد گیرایی پیوندها، تعداد آرئول ها، قطر پیوندک و قطر لایه زاینده کامبیومی انجام شد. بهترین نتایج در تیمار 100 ppm اکسین خصوصا در 15 روزه مشاهده گردید. نتایج بدست امده از این تحقیق دلالت بر آن دارد که تیمار اکسین در غلظت بهینه منجر به افزایش موفقیت پیوند می شود.

آزمایشی به منظور بررسی اثر نفتالین استیک اسید، نفتالین استامید و 2، -4 دی کلروفنوکسی استیک اسید بر کمیت و کیفیت خرمای شاهانی انجام شد. برای این آزمایش، 24 درخت 15 ساله خرمای شاهانی در یک باغ تجارتی در شهرستان جهرم، استان فارس انتخاب شدند. خوشه های میوه روی هر درخت با محلول های نفتالین استیک اسید (0، 40 و 60 میلی گرم در لیتر)، نفتالین استامید (80 و 120 میلی گرم در لیتر) و 2، -4 دی (0، 10 و 20 میلی گرم در لیتر) تیمار شدند. نفتالین استامید در غلظت های 80 و 120 میلی گرم در لیتر به طور معنی داری سبب افزایش وزن، طول و قطر میوه ها و وزن گوشت در مراحل خلال و تمر شد. هم چنین، نفتالین استیک اسید در غلظت های 40 و 60 میلی گرم در لیتر و 2، -4 دی در غلظت های 10 و 20 میلی گرم در لیتر سبب افزایش طول، قطر میوه در مراحل خلال و تمر شد ولی نفتالین استامید بهتر از 2، -4 دی سبب بهبود خصوصیات شد. به طور کلی، نفتالین استیک اسید، نفتالین استامید و 2، -4 دی، به ویژه در غلظت های بالا سبب تاخیر در رسیدن میوه به مدت 17 روز شدند و میزان مواد جامد محلول را کاهش دادند.

اندازه میوه نقش مهمی در بازارپسندی و قیمت میوه آلوی ژاپنی دارد. به منظور بهبود اندازه میوه آلوهای ژاپنی، اثرات محلول پاشی دو اکسین مصنوعی NAA (0، 300 و 400 میلی گرم بر لیتر) و 2, 4-D (0، 10 و 30 میلی گرم بر لیتر) در یک آزمایش اسپلیت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در چهار رقم آلوی ژاپنی (قطره طلا، شابلون های زودرس، میان رس و دیررس) در باغ تجاری شرکت کشاورزی ران در استان گلستان طی سال های 1394-1395 مورد بررسی قرار گرفت. صفات طول، قطر، نسبت طول به قطر و وزن میوه، عملکرد، کارایی عملکرد و درصد میوه درجه یک و دو ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که اکسین های مصنوعی باعث افزایش معنی دار در سطح احتمال یک درصد در اندازه میوه آلوی ژاپنی شدند. ارقام آلو پاسخ های متفاوتی در مقابل تیمارهای محلول پاشی نشان دادند. محلول پاشی 2, 4-D و NAA به صورت میانگین عملکرد در هر درخت را در ارقام شابلون زودرس، میان رس، دیررس و قطره طلا به ترتیب 30، 60، 28 و 34 درصد افزایش داد. تنظیم کننده های رشدی اکسینی باعث افزایش اندازه میوه و عملکرد میوه آلو ژاپنی می شوند.

مرکبات با تولید سالانه حدود 3.5 میلیون تن، بیشترین سهم تولید محصول های باغی در ایران را به خود اختصاص می دهند. کاهش تلفات در حدی که بتواند اقتصادی و معنی دار باشد کمک بزرگی به تولید کنندگان، مصرف کنندگان و اقتصاد ملی کشور است. در این آزمایش تاثیر دو نوع اکسین مصنوعی شامل نفتالن استیک اسید (NAA) با غلظت های صفر، 300، 400 و 500 میلی گرم در لیتر و 2 و 4 دی کلروفنوکسی استیک اسید (2,4-D) با غلظت های صفر، 10، 30 و 60 میلی گرم در لیتر بر استحکام پوست، ریزش پیش از برداشت و فراوانی نسبی اندازه های مختلف نارنگی انشو مورد بررسی قرار گرفت. درختان پس از پایان ریزش فیزیولوژیک میوه در قطعه های جداگانه آزمایشی، محلول پاشی شدند. نتایج نشان داد که تیمار 400 میلی گرم در لیتر NAA و همه تیمارهای 2,4-D، استحکام و فشردگی بافت پوست را افزایش دادند. همچنین تیمار 400 میلی گرم در لیتر NAA ریزش پیش از برداشت میوه را به طور معنی داری نسبت به شاهد کاهش داد. همه تیمار های NAA و 2,4-D موجب کاهش معنی دار درصد میوه های ریز و غیر قابل فروش شدند و از سوی دیگر درصد میوه های درشت و بازار پسند را به طور معنی داری افزایش دادند. بر اساس نتایج این آزمایش، به کارگیری این اکسین ها می تواند در کاهش تلفات میوه مرکبات موثر باشند.