سابقه و هدف: الگوی ژنتیکی انتروکوک های مناطق مختلف متفاوت بوده و نه تنها در کشور ما و مناطق مختلف بلکه در یک بیمارستان نیز ممکن است خوشه های متعدد انتروکوک وجود داشته و پلی مورفیسم شدیدی به چشم بخورد که ویژه آن منطقه یا بیمارستان باشد. این تحقیق با هدف تعیین ارتباطات ژنتیکی سویه های فسیوم بالینی را در بیمارستانهای تهران انجام گرفت.مواد و روش ها: 296 سویه انتروکوک از بیمارستانهای تهران جمع آوری شد و 56 نمونه انتروکوک فسیوم جدا گردید. بعد از تایید جنس و گونه و انجام تست های آنتی بیوگرام با تست دیسک دیفیوژن و MIC(Microbroth dilution test), استخراج انزیم برای MEE(multilocus enzyme electrophoresis) آغاز شد. سپس REP-PCR انجام گرفت. و بیوتایپ سویه ها تعیین گردید.یافته ها: در 60 سویه 7 بیوتایپ شناسایی شد. بیووار 1 با 20 ایزوله شایع ترین فنوتایپ بین ایزوله ها بود و بعد از آن، بیووار 2، 3، 4، 5، 6  و 7 به ترتیب شامل 10، 11، 7، 6، 3، و 3 ایزوله بود. در 7 ایزوله که به وانکومایسین و تیکو پلانین (MIC>1289/mL) مقاوم بودند ژن VanA مشخص گردید. این 7 ایزوله هم به بیووار 4, 3,1 و 5 تعلق داشتند. این ایزوله ها در 5 ژنوتیپ گروه بندی شدند )توسط (fingerprinting PCR. 56 سویه با تکنیک PCR و MEE آنالیز شدند. 60 ایزوله فسیوم 42 الگوی الکتروفورتیک ایجاد کردند.نتیجه گیری: در این مطالعه انتظار می رفت که سویه های حاصله از بیماران در یک بخش با یکدیگر مرتبط باشند. اما به طور معکوس به استثنا چند مورد ایزوله های انتروکوک فسیوم این بیماران به بیووارهای مختلف و ETS (الگوهای الکتروفورز) متنوع تعلق داشتند که توسط PCR از یکدیگر افتراق داده شدند اطلاعات حاصله از MEE نیز نشان داد که سویه ها, کلونال نبوده و حتی در بخش های یک بیمارستان نیز سویه های مشابه موجود نمی باشد. که نشان دهنده این مطلب است که نوترکیبی (recombination) ممکن است به طور مکرر در جمعیت سویه های انتروکوک رخ دهد.

چکیده: مقاومت آنتی بیوتیکی امروزه به یک مشکل جهانی تبدیل شده است که می تواند ناشی از موتاسیون های اسپورادیک باشد که اغلب مهم نیستند مگر اینکه بصورت کلونال منتشر گردند. مقاومت کلونال می تواند یک کلون شدیدا مقاوم را در یک ناحیه جغرافیایی وسیع منتشر سازد. انتروکوک دومین تا سومین علت شایع عفونت بیمارستانی می باشد. از نظر حساسیت آنتی بیوتیکی و الگوهای آن اختلافات جغرافیایی زیادی وجود دارد. در بعضی بیمارستانها میزان مقاومت به پنی سیلین امپی سیلین و وانکومایسین بالاتر است. بررسی انجام شده از نوع مقطعی بوده و بر روی 22 سویه انتروکوک جدا شده از نمونه های خون، ادرار، زخم، مایع شکم، کاتتر عروقی،  ترشحات ریوی در بیمارستانهای شریعتی، لبافی نژاد، حضرت رسول از آذر ماه 79 لغایت آبان 80 صورت گرفته است. این 22 نمونه از میان 50 نمونه ارسالی از این مراکز با توجه به معیارهای عفونت بیمارستانی جدا گردیده است. از نظر طیف سنی 38 درصد بیماران 50-20 سال، 28 درصد بیش از 70 سال، 14 درصد 70-50 و 19 درصد زیر 20 سال بودند. همچنین فاکتورهای خطر دراین تحقیق بررسی گردیدند. شایعترین گونه انتروکوک، فکالیس 75 درصد، فسیوم 20 درصد و دوران 5 درصد بوده از نظر محل جدا سازی ادرار 76 درصد، خون 5/9 درصد را تشکیل می داد. شایعترین انتی بیوتیک مصرفی در این بیماران سفالوسپورین ها 68 درصد، سولفانامیدها 28% و مترونیدازول 18 درصد بود. 80% بیماران از یک بیماری زمینه ای جدی رنج می بردند و مدت حضور در بیمارستان بطور متوسط 10 روز بود. از نظر وضعیت مقاومت انتی بیوتیکی با روش دیسک دیفیوژن 100 درصد بیماران به وانکومایسین حساس و 35 درصد به ایمی پنم مقاومت نشان دادند. قابل توجه است که سویه های فسیوم بیمارستانی به همه انتی بیوتیکها مقاوم ولی به وانکومایسین حساسیت نشان می دادند. این مطالعات نشان می دهد که استفاده از انتی بیوتیک ها به خصوص سفالوسپورین ها با عفونت انتروکوکی توام می باشد و هر چند در این بررسی ها با عفونت ناشی از VRE برخورد نکردیم ولی احتیاط بیشتر در مصرف انتی بیوتیک ها جهت جلوگیری از ایجاد این مفصل توصیه میگردد.

سابقه و هدف: اعضای جنس انتروکوکوس به عنوان باکتریهای بیماری زای مرتبط با عفونتهای بالینی از قبیل، باکتریمی، اندروکاردیت عفونی، عفونهای حفره شکمی، عفونتهای دستگاه ادراری و در موارد نادر عفونتهای سیستم عصبی مرکزی شناخته می شوند. این مطالعه با هدف جداسازی سویه های انتروکوکوس مقاوم به ونکومایسین از فاضلاب بیمارستانی در شهر تهران به انجام رسیده است. روش کار: در طی سال 1395 نمونه گیری از فاضلاب خروجی یک بیمارستان در شهر تهران انجام گرفت. از نمونه مورد نظر سریال رقت تهیه گردید و نمونه ها فیلتر شدند و بر روی محیط اختصاصی m-Enterococcus agar واجد ونکومایسین در دمای 37 درجه سانتیگراد انکوبه شدند. کلنیهای حاصل با استفاده از پرایمرهای اختصاصی تا حد گونه مورد شناسایی قرار گرفتند و مقاومت سویه ها نسبت به ونکومایسین و تیکوپلانین تعیین گردید. همچنین حضور 9 ژن مقاومت به ونکومایسین نیز با آزمون PCR مشخص شد. یافته ها: در مجموع 92 جدایه انتروکوکوس مقاوم به ونکومایسین شامل انتروکوکوس فسیوم (80 درصد)، انتروکوکوس فکالیس (17درصد) و انتروکوکوس گالیناروم (3 درصد) بر روی محیط اختصاصی جمع آوری شدند. تمامی سویه ها نسبت به دیسک های ونکومایسین و تیکوپلانین مقاومت نشان دادند و محدوده حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد آنتی بیوتیک ونکومایسین 2048-128 میکروگرم/میلی لیتر بود که بیشترین تعداد سویه ها (82 درصد) نسبت به بالاترین غلظت مقاومت نشان دادند. سه ژن vanA، vanB و vanC در میان سویه ها شناسایی شدند که ژن vanA در 100 درصد سویه های مقاوم به ونکومایسین حاضر بود. همچنین، حضور ژن vanC نیز تنها محدود به گونه انتروکوکوس گالیناروم بود. نتیجه گیری: حضور سویه های انتروکوکوس مقاوم به ونکومایسین و تیکوپلانین در فاضلاب خروجی بیمارستان مورد مطالعه در شهر تهران موید ناکارآمد بودن سیستم تصفیه فاضلاب در این بیمارستان است.

سابقه و هدف: هدف از انجام این تحقیق، بررسی نقش انتروکوک در درمان عفونت های استافیلوکوکی، از طریق تولید آنتی بیوتیک تیروتریسین است.روش بررسی: پس از کشت انتروکک فکالیس (PTCC1394) در محیط کشت BHI αgαr، سانتریفوژ و جداسازی توده میکروبی، ماده ضدمیکروبی آن توسط روش دیالیز خالص سازی شد و به وسیله الکتروفورزSDS - PAGE ، وزن مولکولی آن تخمین زده شد. تاثیر ضد میکروبی و کمترین غلظت باکتریواستاتیکی آنتی بیوتیک ارزیابی شد.یافته ها: وزن مولکولی ترکیب ضدمیکروبی 66 کیلودالتون بود که از نظر وزن مولکولی مشابه تیروتریسین به عنوان یک ترکیب بارز ضدمیکروبی انتروکک بود. پس از دیالیز، واحد فعالیت، فعالیت اختصاصی و ضریب تخلیص این ترکیب افزایش یافت و فعالیت کل و میزان پروتئین کل کاهش یافت. بیشترین تاثیر ضد میکروبی و کمترین غلظت باکتریواستاتیکی ایجاد شده توسط آنتی بیوتیک بر روی باکتری استافیلوکوکوس ارئوس بود.نتیجه گیری: انتروکوکوس فکالیس (PTCC 1394) می تواند ترکیب ضد میکروبی با طیف وسیع تولید نماید و با تولید این آنتی بیوتیک نقش گسترده ای در درمان آنژین های چرکی و التهابات موکوس معده ایفا نماید.

مقدمه: تمیز کردن ریشه، از مهم ترین اهداف بیولوژیک درمان ریشه است. انتروکوکوس فکالیس یکی از باکتری های مقاوم پس از درمان ریشه است. این مطالعه با هدف مقایسه اثر اندواکتیویتور و فایل Xp ‐ Endo Finisher با روش معمول در پاکسازی کانال های آلوده به انتروکوک فکالیس انجام شد. مواد و روش ها: 56 دندان انتخاب شدند. برای ایجاد عفونت، انتروکوکوس فکالیس کشت داده و انکوبه شد. دندان ها به 4 گروه 14 تایی تقسیم شدند. درگروه اول از فایل Xp ‐ Endo Finishe، در گروه دوم از اندواکتیویتور، در گروه سوم از هیپوکلریت سدیم 25/5 درصد و درگروه چهارم از نرمال سالین استریل استفاده شد. در نهایت تعداد کلنی های رشد نموده شمارش شده و بر اساس واحد CFU/ml گزارش شد. یافته ها: میانگین تعداد کلونی قبل از کاربرد XP-Endo Finisher، اندواکتیویتور، هیپوکلریت سدیم و نرمال سالین به ترتیب 104×8/169، 104×5/156، 104×2/193 و 104×9/215 cfu/mlبود که تفاوت معناداری با هم نداشتند (107/0=p). این تعداد بعد از کاربرد XP-Endo Finisher، اندواکتیویتور، هیپوکلریت سدیم و نرمال سالین به ترتیب 104×71/0، 104×78/4، 104×14/0 و 104× 7/123 بود که به ترتیب نشانگر درصد پاکسازی 7/99%، 2/96%، 9/99% و 9/42% بود. مقایسه دو به دو بعد از انجام مداخله نشان داد که تعداد کلنی ها در گروه XP-Endo Finisher به طور معناداری کمتر از گروه اندواکتیویتور بود (04/0=p). این تعداد در سه گروه XP-Endo Finisher، اندواکتیویتور و هیپوکلریت سدیم نیز به طور معناداری کمتر از گروه نرمال سالین بود (01/0=p). از طرفی تفاوت معناداری بین دو گروه XP-Endo Finisher و هیپوکلریت سدیم (608/0=p) و دو گروه اندواکتیویتور و هیپوکلریت سدیم (507/0=p)مشاهده نشد. نتیجه گیری: بیشترین میزان پاکسازی کانال از انتروکوک فوکالیس به ترتیب به دنبال کاربرد هیپوکلریت سدیم، XP-Endo Finisher و اندواکتیویتور مشاهده شد.

مقدمه: باکتری انتروکوک مقاوم به ونکومایسین با درمان های انتخابی محدود به عنوان مشکل جدی مطرح است و نیاز به درمان های جایگزین آنتی بیوتیک محسوس است. هدف از این مطالعه، جداسازی و شناسایی پروبیوتیک های موثر بر سویه های مقاوم به ونکومایسین و بیوفیلم آن ها بود. روش ها: در این مطالعه ی تجربی، نمونه های انتروکوک از چند بیمارستان شهر اصفهان جداسازی و با تست حساسیت آنتی بیوتیکی، سویه های مقاوم به ونکومایسین انتخاب شدند. اثر ضدمیکروبی باکتری های پروبیوتیک مختلفی علیه آن ها مورد بررسی قرار گرفت و بعد از انتخاب موثرترین پروبیوتیک ها تست های مختلف شامل مدت زمان کشندگی و کم ترین غلطت مهاری (MIC) و کشندگی (MBC) بر روی آن ها به انجام رسید. مکانیسم مهاری این پروبیوتیک ها و میزان تولید اسیدلاکتیک به عنوان اصلی ترین مکانیسم مهاری به روش کروماتوگرافی با کارآیی بالا مورد مطالعه قرار گرفت. یافته ها: تعداد 350 نمونه ی انتروکوک جداسازی شد که 46 سویه ی مقاوم به ونکومایسین بودند و لینوزولید جز معدود آنتی بیوتیک های حساس بود. دو باکتری پروبیوتیک به نام های پدیوکوکوس اسید لاکتیکی و لاکتوباسیلوس پلانتاروم که علیه تمامی سویه های انتروکوک مقاوم به ونکومایسین و بیوفیلم آن ها موثر بودند جداسازی شد. مدت زمان کشندگی این دو پروبیوتیک پس از 12 ساعت و کم ترین غلطت مهاری (Minimum inhibitory concentration) MIC و کشندگی (Minimum bactericidal concentration) MBC به ترتیب برابر غلظت 0/5 میکروگرم بر میلی لیتر و 1 میکروگرم بر میلی لیتر بود. همچنین تست های بیماری زایی مختلف، نشان دهنده ی عدم بیماری زایی و عدم وجود مقاومت آنتی بیوتیکی بود. مقدار اسید لاکتیک موجود در پروبیوتیک لاکتوباسیلوس پلانتاروم به مقدار 2/5 و در پدیوکوکوس اسید لاکتیکی به میزان 1/1 گرم در 100 میلی لیتر بود. نتیجه گیری: خواص ضدمیکروبی و ضدبیوفیلمی بسیار مناسب این دو پروبیوتیک با تولید میزان بالای اسیدلاکتیک علیه تمامی سویه های مقاوم به ونکومایسین نشان دهنده ی خواص مطلوب و بالقوه آن ها می باشد.

زمینه و اهداف: انتروکوک های مقاوم به وانکومایسین (VRE) و انتروکوک های مقاوم به آمینوگلیکوزیدهای سطح بالا (HLAR) روش های درمانی موجود برای انتروکوک ها را در سراسر جهان پیچیده کرده اند. مطالعه موجود برای ارزیابی وقوع سویه های HLAR و VRE در یک مرکز مراقبت های عالی در هند و مطالعه ارتباط HLAR با انتروکوک های حساس به وانکومایسین (VSE) و VRE برنامه ریزی شد. مواد و روش کار: در مجموع 50 ایزوله انتروکوک از نمونه های بالینی مختلف در مطالعه گنجانده شد. گونه گذاری بر اساس آزمایش های استاندارد بیوشیمیایی انجام شد. HLAR به روش دیسک دیفیوژن با استفاده از دیسک 150 میکروگرم جنتامایسین و دیسک 200 میکروگرم استرپتومایسین مورد آزمایش قرار گرفت. الگوهای حساسیت به وانکومایسین با استفاده از روش های رقیق سازی دیسک وانکومایسین و آگار گزارش شد. یافته ها و نتایج: نمونه های چرکی اکثراً برای جداسازی سویه های انتروکوکی (40%) بودند. 54 درصد سویه های جدا شده HLGR، 32 درصد HLSR و 14 درصد ایزوله ها برای HLGR و HLSR مثبت بودند. 61/7 درصد از جدایه های Enterococcus faecium مقاومت به جنتامایسین سطح بالا (HLGR) و 43/75 درصد جدایه های Enterococcus faecalis به استرپتومایسین سطح بالا (HLSR) مقاوم بودند. هنگامی که VRE با VSE مقایسه شد، میزان HLSR در VRE 4/64٪,تشخیص داده شد، در حالی که در VSE 32/55٪,بود. میزان HLGR در VRE 11/62% و در VSE 41/87% بود. ارتباط HLGR با HLSR (HLAR) 2/32٪,در VRE و 13/95٪,در سویه های VSE بود. سویه های انتروکوک افزایش الگوهای مقاومت ضد میکروبی خود را نشان می دهند. افزایش چنین سویه هایی در محیط های مراقبت های بهداشتی باید محفوظ و کنترل شود تا از عفونت های پیچیده جلوگیری شود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

انتروکوکوس ها جزو باکتری های لاکتیکی هموفرمانتاتیو هستند و به طور معمول در شیر خام و فرآورده های آن یافت می شوند. هدف مطالعه حاضر جداسازی انترکووس ها از شیر خام و فرآورده های سنتی شیر در منطقه تبریز و مطالعه اثر مهاری گونه های انتروکوکوس بر برخی از باکتری های بیماری زای غذایی می باشد. برای این منظور 105 نمونه (15 عدد از هر یک از نمونه های شیر خام، ماست، پنیر، خامه، کره، دوغ و کشک) مورد آزمایش قرار گرفت. پس از جداسازی و شناسایی افتراقی گونه ها، 24 جدایه با در نظر گرفتن نوع نمونه و تنوع گونه ای انتروکوکوس، انتخاب شدند. با توجه به پتانسیل بیماری زایی گونه های فکالیس و فاسیوم، جدایه های این دو گونه به ترتیب از نظر وجود ژن های حدت Esp و Asa1 ارزیابی گردیدند. اثر مهاری جدایه های انتروکوکوس با استفاده از روش دولایه (Overlay)، بر 9 باکتری های مهم بیماری زای غذایی آزمایش شد. بر اساس نتایج مطالعه، 9 گونه فاسیوم، فکالیس، گالیناروم، اویوم، ماندتی، کازلیفلاووس، هایرا، ساکارولیتیکوس و رافینوسوس به دست آمدند. تمامی جدایه ها اثر مهاری بر میکروب های شاخص داشتند؛ با این توضیح که اثر مهاری در بین گونه های مختلف و هم چنین سویه های مختلف یک گونه متفاوت برآورد شد. بیشترین اثرات ضدباکتریایی مربوط به گونه های انتروکوکوس فکالیس و فاسیوم بود. ارزیابی مولکولی نشان داد از مجموع 5 جدایه انتروکوکوس فکالیس، 2 جدایه حاوی ژن حدت Esp بودند. در مورد گونه فاسیوم ژن حدت Asa1 در هیچ یک از 6 جدایه ردیابی نشد. در صورت انجام آزمایش های تکمیلی در ارتباط با اثبات ایمن بودن انتروکوکوس ها، می توان از اثر مهاری آن ها علیه باکتری های بیماری زای غذایی استفاده نمود.