مقدمه: بررسی حاضر به منظور مقایسه روش ارزان تر و کم عارضه تر بیوپسی آندومتر توسط pipelle با کورتاژ آندومتر در تشخیص ضایعات آندومتر در بیماران مبتلا به خونریزی های غیرطبیعی رحمی انجام شد.روش: در 60 بیمار که به دلیل خونریزی مقاوم به درمان دارویی، داوطلب هیسترکتومی شده بودند، ابتدا یک نمونه بیوپسی آندومتر با Pipelle گرفته شد. سپس تحت بی هوشی عمومی با دیلاتاسیون و کورتاژ نمونه دوم گرفته شد. پس از آن بیماران تحت عمل جراحی هیسترکتومی قرار گرفته و نتایج آسیب شناسی دو نمونه اول با یکدیگر و سپس هر دوی آنها با هیسترکتومی به عنوان gold standard مقایسه گردید.یافته ها: در تمامی موارد عبور Pipelle از سرویکس بدون نیاز به دیلاتاسیون و بی هوشی صورت گرفت. بیشترین نتایج به دست آمده در هر سه روش در درجه اول آندومتر پرولیفراتیو و در درجه دوم ترشحی بود. با استفاده از آزمون نسبت ها مشخص گردید که بین نتایج حاصل از بیوپسی و کورتاژ در 89% موارد، بیوپسی و هیسترکتومی در 80% و کورتاژ و هیسترکتومی در 90% موارد هم خوانی وجود دارد و بین نتایج حاصل از سه روش اختلاف معنی دار مشاهده نگردید. نتیجه گیری: با توجه به هم خوانی نسبتا بالای نتایج بیوپسی سرپایی با دیلاتاسیون و کورتاژ و همچنین هیسترکتومی می توان به جای دیلاتاسیون و کورتاژ که نسبتا وقت گیر می باشد و نیاز به بی هوشی دارد از بیوپسی سرپایی استفاده کرد و فقط در موارد خاص کورتاژ انجام داد.

برای انجام تخریب الکتریکی آندومتر در درجه اول جراح بایستی تجربه کافی در گذاشتن وسایل در داخل حفره آندومتر داشته باشد مثلا گذاشتن IUD، انجام D&C و انجام هیستروسکوپی، ضمنا بایستی طرز استفاده از MEA را بداند و آموزش کافی دیده باشد.مثلا قبل از استفاده از MEA، طول حفره رحم را اندازه بگیرد و اپلیکاتور مناسب انتخاب کند، ضمنا دیلاتاسپون سرویکال را به اندازه قطر اپلیکاتور انجام دهد. زیرا اگر اپلیکاتور به طور نامناسب داخل حفره رحم قرار بگیرد بالا رفتن درجه حرارت اپلیکاتور باعث پاره گی دیواره رحم خواهد شد بایستی هیسترسکوپ در دسترس باشد و پرسنل اطاق عمل آموزش لازم را قبلا در مورد طرز استفاده از وسایل دیده باشند ...

سابقه و هدف: هدف از این مطالعه مقایسه نمونه های بدست آمده و دقت تشخیصی با استفاده از نمونه گیر آندومتر پایپل با دیلاتاسیون و کورتاژ متعارف (D&C) و یا نمونه های هیسترکتومی شده می باشد.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی 50 بیمار که با شکایت خونریزی رحمی غیر نرمال (AUB) یا نازایی جهت dating آندومتر به بخش زنان بیمارستان امام رضا ارجاع داده شده بودند انجام گرفت. سی و هشت بیمار تحت نمونه گیری آندومتر با پایپل و D&C متعارف در یک جلسه قرار گرفتند در حالی که 12 مورد هیسترکتومی شدند. نمونه گیری توسط یک فرد انجام شد و نمونه ها توسط یک پاتولوژیست بررسی شد و سپس کفایت نمونه و تشخیص هیستولوژیک بررسی گردید.یافته ها: در 47 مورد از 50 مورد پایپل، نمونه کافی بدست آمد (94%) و تشخیص هیستولوژیک آن در 85% از موارد مشابه با نمونه حاصل از دیلاتاسیون و کورتاژ بود (40 از 47) حساسیت برای dating آندومتر 100% و برای پولیپ آندومتر 40% بود. در میان 7 مورد با تشخیص ناهماهنگ، یک مورد بدخیمی کارسینوم سلول سنگفرشی سرویکس با گسترش به ایسم و سگمان تحتانی بود. در این مورد تشخیص هیستولوژیک با پایپل، آندومتریوم غیر فعال احاطه شده با تکه های لخته بود.نتیجه گیری: دقت تشخیصی نمونه گیر آندومتر پایپل جهت dating آندومتر بسیار بالا است، اما در رویکرد به AUB، جایگزینی D&C متعارف با پایپل باید با احتیاط صورت گیرد و ترجیحا با سایر روشهای تشخیصی تکمیل شود.

کانسر آندومتر شایعترین بدخیمی زنان در دستگاه ژنیتال است. شیوع آن به علت افزایش سن و امید به زندگی و نیز افزایش قدرت تشخیص بیشتر از قبل گزارش می شود. از آنجایی که کانسر آندومتر معمولا متعاقب هیپرپلازی آندومتر است که به شکل افزایش ضخامت آندومتر معلوم می شود. در سونوگرافی واژینال در صورتی که ضخامت مساوی یا بیشتر از 5mm آندومتر را نشان دهد، پاتولوژی آندومتر بایستی رد شود. نمونه گیری از آندومتر در خونریزی های بعد از یائسگی انجام می شود. در کورتاژ تشخیصی حدود نیمی از آندومتر قابل بررسی است. سونوگرافی واژینال یک روش غیر تهاجمی، آسان و مقرون به صرفه است. به منظور تعیین ارزش تشخیص سونوگرافی، واژینال در سرطان رحم، در یک مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی (Diagnostic clinical Trial) از تاریخ مرداد ماه 1375 تا فروردین 1377، تصمیم گرفته شد در بانوانی که بعلت خونریزی بعد از یائسگی مراجعه نموده بودند، ابتدا سونوگرافی واژینال و بعد کورتاژ تشخیصی انجام شود.فاکتورهای سن، سن یائسگی و منارک، اندکس توده بدنی (BMI)، تعداد حاملگی، میزان خونریزی، سابقه دیابت، فشارخون و مصرف هورمون در نظر گرفته شدند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که: در 82 نفر از بانوانی که به علت خونریزی بعد از یائسگی مراجعه نمودند، سن اکثر بیماران 55-50 سال، متوسط سن منوپوز 49 سالگی، سن منارک 13.8، تعداد حاملگی >5، و BMI اکثر بیماران 24>BMI>29 بوده است. متوسط ضخامت آندومتر در مبتلایان به کانسر آندومتر 14.2mm بوده است. در 45% موارد که در پاتولوژی آندومتر آتروفیک گزارش شد، ضخامت آندومتر 3.5mm بوده است. مصرف هورمون در 19 بیمار وجود داشته است و موجب گردید که 68% این بیماران فقط >5 mm داشته باشند. یافته مهم در این مطالعه شیوع 9 مورد سرطان آندومتر است (10.9%) که ضخامت آندومتر در 8 نفر از این تعداد >5mm و در یک مورد کمتر از 5mm بوده است و در این مورد هم بیمار سابقه سرطان کولون داشته است. گر چه در هیسترکتومی بعد از D&C، آندومتر آتروفیک گزارش شد ولی این مورد موجب شده است که حساسیت سونوگرافی واژینال از صد در صد به 88.8% کاهش یابد. از سوی دیگر می توان نتیجه گیری کرد که سرطان رحم لزوما در زمینه آندومتر هیپرپلاستیک تظاهر نمی کند. گر چه تعداد مبتلایان به کانسر خوشبختانه در این تحقیق خیلی کم بوده است (9 مورد) ولی نمی توان از این نقطه نظر قضاوت آماری نمود. با توجه به کم بودن تعداد بیمارانی که به علت خونریزی بعد از یائسگی مراجعه می نمایند. در مطالعات مشابه در کشورهای دیگر هم تعداد بیماران محدود بوده است و نیاز به مطالعه متاآنالتیک است که بتوان با جمع آوری و تحلیل این نتایج تغییری در استراتژی های تشخیصی کانسر آندومتر بدست آورد.

مقدمه: سرطان آندومتر، شایع ترین سرطان دستگاه تناسلی زنان در سراسر جهان محسوب می شود. میزان سرطان آندومتر در ایران رو به گسترش است. عوامل مختلفی بر بروز سرطان آندومتر مؤثر است. نقش دیابت بارداری در این عوامل نامشخص می باشد، لذا مطالعه حاضر با هدف مقایسه سابقه دیابت بارداری در زنان مبتلا و غیرمبتلا به سرطان آندومتر انجام شد. روش کار: این پژوهش تحلیلی گذشته نگر بر روی 360 زن در سال 1396 مراجعه کننده به بیمارستان های تحت پوشش دانشگاه شهید بهشتی شهر تهران انجام گرفت. جمع آوری اطلاعات از طریق مصاحبه و تکمیل پرسشنامه های مشخصات جمعیت شناختی، باروری، سوابق پزشکی و اطلاعات مربوط به سرطان آندومتر بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمون های تی مستقل، کای دو، نسبت شانس و رگرسیون لوجستیک انجام گرفت. میزانp کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه در مجموع 29 نفر (8%) سابقه دیابت بارداری داشتند که 17 نفر (2/14%) در گروه مورد و 12 نفر (5%) در گروه کنترل بودند. بین دو گروه مبتلا و غیرمبتلا به سرطان آندومتر از نظر دیابت بارداری تفاوت آماری معنی داری وجود داشت (05/0>p). نتیجه گیری: وجود سابقه دیابت بارداری باعث افزایش خطر سرطان آندومتر می گردد؛ بنابراین می تواند جهت پیشگیری اولیه و تشخیص زودرس سرطان آندومتر به کار رود.

مقدمه: این مطالعه به منظور بررسی تأثیر بیوفیدبک و تحریک نوروماسکولار عضلات کف لگن در بهبود ضخامت آندومتر در زنان مبتلا به آندومتر نازک انجام گردید. روش: از 62 زن با آندومتر نازک (کمتر یا مساوی 6 میلی متر) مراجعه کننده جهت انتقال جنین منجمد شده، 32 نفر علاوه بر دریافت درمان های روتین (همانند گروه کنترل)، تحت بیوفیدبک و تحریک نوروماسکولار توسط پروب واژینال قرار گرفتند. یافته ها: زنان وارد شده در این مطالعه، در مجموع 31 و 32 نفر در گروه کنترل و مداخله قرار گرفتند. به طور کلی نتایج نشان داد که در هر گروه ضخامت آندومتر افزایش پیدا کرده است، اما در گروه تحت درمان با بیوفیدبک و تحریک نوروماسکولار افزایش ضخامت بیشتر است. تفاوت معنی داری بین پیش از درمان و بعد از درمان در افزایش ضخامت مشاهده شده است. همچنین تفاوت معنی داری در میزان موفقیت انتقال جنین فریز شده بین دو گروه وجود دارد و که در گروه تحت درمان بیوفیدبک و تحریک نوروماسکولار بالاتر است. از طرفی تعداد بیشتری در گروه مداخله، تست بارداری آنها بعد از انتقال جنین فریز شده، مثبت گردید. نتیجه گیری: درمان تحریک الکتریکی عملکردی عضلات کف لگن می تواند در بهبود افزایش ضخامت آندومتر مؤثر باشد.

افزایش تراکم رگهای کوچک آندومتر در مصرف کنندگان نورپلانت نشان داده شده که می تواند، بعلت افزایش آنژیوژنز و یا رگرسیون بیشتر آندومتر در مقایسه با رگرسیون رگها باشد. یکی از مراحل مهم آنژیوژنز، تکثیر سلولهای اندوتلیال (ECP) است. این مطالعه به اندازه گیری و مقایسه فعالیت ECP قبل و پس از مصرف نورپلانت می پردازد.در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 34 زن سالم بارور داوطلب، قبل و پس از مصرف نورپلانت مطالعه گردیدند. از هر زن سه بیوپسی از آندومتر، یکبار قبل و دوبار پس از استفاده نورپلانت گرفته شد. ECP با رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی دوگانه، با استفاده از آنتی Ki67 و آنتی PCNA با آنتی CD34- بررسی شد. فعالیت ECP قبل و پس از مصرف، با استفاده از Paired t test در هر فرد مقایسه شد. تراکم رگها و EC با استفاده از آنتی CD34- بررسی شد. ارتباط بین ECP و تراکم رگها نیز بررسی شد.Ki67 کاهش ECP را از اولین هفته های مصرف نشان داد. %0.7±%0.031) پس از 2 تا 13 هفته مصرف، در مقایسه با %12±%8.2 قبل از مصرف، (P<0.05. هر دو آنتی بادی، آنتی Ki67- و نیز آنتی PCNA-، کاهش معنی داری را در ECP در طول 14 تا 42 هفته پس از مصرف نشان دادند (P<0.05). تراکم EC و رگها نیز افزایش معنی داری را پس از مصرف نشان می داد (P<0.05).بنابراین، افزایش تراکم رگها و سلولهای آندومتر بعلت رگرسیون بیشتر آندومتر در مقایسه با رگرسیون رگها به تنهایی است. با وجود این، افزایش در تراکم رگها، تا حدودی نیز می تواند بعلت فعالیت آنژیوژنز، و یا فعالیت بیشتر فاکتورهای مهاجرتی در مقایسه با فاکتورهای میتوژنیک باشد.

در این گزارش خانم 37 ساله ای معرفی می گردد که در سال 1374 بعلت خونریزی غیرطبیعی رحم تحت عمل هیسترکتومی قرار گرفت و نتیجه بررسی پاتولوژی آن سارکوم استرومای آندومتر با درجه پائین گزارش شد. در آن زمان هیچ گونه درمان تکمیلی خاصی برای بیمار انجام نشد و بیمار در مرتبه دوم بعلت وجود توده در واژن مراجعه نمود. حین لاپاراتومی توده های متعددی در کف لگن بین مثانه، کولون، کاف واژن و قسمت قدامی پریتوئن دیده شد و در بررسی پاتولوژی نیز عود سارکوم استرومای آندومتر با درجه پایین گزارش گردید.

سابقه و هدف: هیپرپلازی آندومتر مقدمه سرطان آندومتر می باشد که شایعترین بدخیمی دستگاه تناسلی زنان است. خونریزی غیر طبیعی رحمی شایعترین نشانه هیپرپلازی اندومتر می باشد. جهت تشخیص هیپرپلازی آندومتر در زنان دارای خونریزی غیرطبیعی رحمی کورتاژ تشخیصی انجام می شود. این مطالعه به منظور شناسایی ارتباط هیپرپلازی اندومتر با برخی از عوامل همراه انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی 504 نمونه کورتاژ تشخیصی از مهرماه 1384 تا اسفندماه 1385 در بیمارستان الزهرا(س) رشت انجام شد، نمونه ها بر اساس هیپرپلازی آندومتر و عدم وجود هیپرپلازی آندومتر به دو گروه تقسیم شدند. سپس متغیر هایی چون سن، الگوی قاعدگی، سابقه فشار خون، دیابت، روش پیشگیری از بارداری، سابقه نازایی در آنها بررسی و مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: در این مطالعه 61 مورد (%12.1) هیپرپلازی اعم از ساده، کمپلکس (با یا بدون آتیپی) مشاهده شد. عوامل مستقل همراه با هیپرپلازی آندومتر شامل دیابت %24.6 در مقابل (p<0.003) %11.1، فشارخون %27.9 در مقابل (p<0.02) %16 و الیگومنوره %32.8 در مقابل (p=0.0001) %13.5 ارتباط آماری معنی داری با هیپرپلازی آندومتر داشت اما سن بالای 45 سال، نولی پاریته، قرص ضدبارداری و سابقه نازایی با هیپرپلازی آندومتر رابطه معنی داری نداشتند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، زنانی که سابقه دیابت، فشارخون و الگوی قاعدگی الیگومنوره دارند، در معرض خطر بالاتر هیپرپلازی و سرطان آندومتر هستند و باید با روشهای تشخیصی مناسب از جمله کورتاژ تشخیصی تحت بررسی قرار گیرند.

زمینه و هدف: سرطان پستان یکی از سرطان های شایع زنان است که از درمان‎ های رایج آن مصرف تاموکسیفن است. یکی از عوارض ذکر شده تاموکسیفن افزایش ضخامت آندومتر و خطر ابتلا به سرطان اندومتر است. هدف این مطالعه بررسی اثر تاموکسیفن بر ضخامت اندومتر در بیماران مبتلا به سرطان پستان مصرف کننده تاموکسیفن که دچار آمنوره شده ‎اند می ‎باشد.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی - تحلیلی به مدت 7 سال در بخش ‎های پرتودرمانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، انجام شد. 162 بیمار مبتلا به سرطان پستان تحت درمان با تاموکسیفن که قاعدگی آنها قطع شده بودند، انتخاب شدند و ارتباط بین مصرف تاموکسیفن و ضخامت آندومتر بررسی شد. همچنین ارتباط بین مدت مصرف تاموکسیفن و شیوع ضخامت غیرطبیعی اندومتر بررسی شد. ارتباط متقابل بین خونریزی غیرطبیعی واژینال و یافته‎ های سونوگرافی هم مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس بررسی آماری با استفاده از آزمون‎ های کای اسکوئر و آزمون تی انجام شد.یافته ها: بین مصرف تاموکسیفن و ضخامت آندومتر ارتباط وجود داشت و بیشترین ارتباط در سال اول درمان بود. ارتباط بین خونریزی غیرطبیعی واژینال و سونوگرافی غیرطبیعی آندومتر نیز معنی ‎دار بود (p=0.001). شیوع سرطان آندومتر در مصرف کنندگان تاموکسیفن بیشتر از جمعیت عمومی بود (0.66 درصد در مقابل 0.1 درصد).نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، در مصرف کنندگان تاموکسیفن در صورت علایم بالینی دال بر خونریزی غیرطبیعی واژینال و یا وجود سونوگرافی غیرطبیعی باید کورتاژ آندومتر و بررسی آسیب شناسی اندومتر انجام شود.