نتایج جستجو

16076

نتیجه یافت شد

مرتبط ترین ها

اعمال فیلتر

به روزترین ها

اعمال فیلتر

پربازدید ترین ها

اعمال فیلتر

پر دانلودترین‌ها

اعمال فیلتر

پر استنادترین‌ها

اعمال فیلتر

تعداد صفحات

1608

انتقال به صفحه



فیلترها/جستجو در نتایج    

فیلترها

سال

بانک‌ها



گروه تخصصی









متن کامل


مرکز اطلاعات علمی SID1
مرکز اطلاعات علمی SID
اسکوپوس
مرکز اطلاعات علمی SID
ریسرچگیت
strs
نویسندگان: 

سیفی مسعود | جسری مریم

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1387
  • دوره: 

    26
  • شماره: 

    4 (پی در پی 78)
  • صفحات: 

    369-374
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    258
  • دانلود: 

    29
چکیده: 

سابقه و هدف: محصول بروز ژن RANKL نقش مهمی در تحلیل استخوان داشته، موجب فعال شدن زنجیره ساخت استئوکلاست از سلول های پیش ساز آن می شود. وجود گزارشاتی مبنی بر نقش غیر قابل اغماض RANKL در تحلیل استخوان در شرایط فیزیولوژیک و پاتولوژیک منجر به مطرح شدن فرضیه تاثیر این مولکول بر روند تحلیل استخوان ناشی از حرکت ارتودنتیک دندانی شد. بنابراین این تحقیق با هدف بررسی رابطه تحلیل استخوان ناشی از حرکات ارتودنتیک و بروز ژن RANKL در rat صورت پذیرفت.مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، از یک closed coil spring که به وسیله دو قطعه ligature wire بر روی مولر اول راست فک بالای rat 15 هفت هفته ای Wistar نر کار  گذاشته شده بود، برای ایجاد حرکت مزیالی دندان های مولر اول از نوع tipping استفاده شد. مولر چپ فک بالای هر جانور، به عنوان گروه شاهد داخلی برای دندان های سمت مقابل همان جانور استفاده شد. در روز بیست و یکم، جانوران قربانی شدند و بافت استخوانی سمت مزیال دندان های مولر اول ماگزیلای جانوران برای آزمایشات PCR ارسال شد. تحلیل دانسیته mRNA کد کننده RANKL بر روی ژل الکتروفورز با آزمون Wilcoxon Sign Rank انجام شد.یافته ها: آزمون آماری افزایش معنی داری را در تظاهر این ژن در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (P=0.002). صحت بررسی های PCR با استفاده از ژن GAPDH تایید شد.نتیجه گیری: بر اساس اطلاعات به دست آمده در محیط کنترل شده آزمایش، میزان بروز ژن RANKL، متعاقب تحلیل استخوان ناشی از حرکات دندانی به صورت معنی داری افزایش می یابد.

آمار یکساله:  

بازدید 258

دانلود 29 استناد 0 مرجع 0
نشریه: 

طب جنوب

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1382
  • دوره: 

    6
  • شماره: 

    2
  • صفحات: 

    134-138
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1217
  • دانلود: 

    189
چکیده: 

استرپتوکوک بتا همولیتیک گروه A بعنوان شایعترین پاتوژن مطرح در فارنژیت ها بوده و مسئول عوارض چرکی و غیر چرکی گلو درد بوده و قدرت سرایت بسیار بالایی را در سطح جمعیت دارا می باشد. متاسفانه هنوز در گلودرد استرپتوکوکی پر- تشخیصی Over-diagnosis وجود دارد و موجب تجویز غیر منطقی آنتی بیوتیک ها می شود. برای برآورد نقش یافته های بالینی در تشخیص گلو درد استرپتوکوکی, از 100 بیمار20-3 ساله (با میانگین سنی 4.76±8.64 سال ) که با تشخیص گلو درد استرپتوکوکی در درمانگاه و اورژانس بیمارستان دانشگاهی فاطمه زهرا (س) بوشهر, پنی سیلین برای آنها تجویز شده بود, قبل از دریافت آنتی بیوتیک , توسط سواپ نمونه برداری شدند و از طریق کشت و تست های باکتریولوژیک، فراوانی استرپتوکوک گروه A مورد بررسی قرار گرفت, فراوانی استرپتوکوک گروه A برابر 6 در صد به دست آمد و فراوانی استرپتوکوک های گروه C وG نیز 5 درصد بود. پنج درصد از بیماران نیز ناقل پنوموکوک بودند. از لحاظ بالینی , همه بیماران دچار آریتم گلو و 97% نیز دچار درد گلو بودند. اگزودا(31%)، تب(59%)، آدنوپایی گردنی(31%) و زبان شبیه توت فرنگی (4%) نیز در بیماران دیده شد. از بیمارانی که اگزورا در گلو داشتند تنها 3 نفر استرپتوکوک گروه A داشتند (9.6 %). فراوانی بسیار پایین استرپتوکوک گروه A در میان بیمارانی که با تشخیص گلودرد استرپتوکوکی پنی سیلین دریافت داشته اند نشان می دهد که تشخیص بر اساس علائم بالینی منفرد به تنهایی قابل اعتماد نیست و بهتر است از الگوریتم های بالینی تشخیصی پیشنهادی انجمن هایی مانند انجمن بیماری های عفونی آمریکا یا از روش های تشخیصی دیگر مثل کشت گلو و تشخیص آنتی ژنی سریع ( rats) در رهیافت بالینی فارنژیت استفاده کرد.

آمار یکساله:  

بازدید 1217

دانلود 189 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1390
  • دوره: 

    24
  • شماره: 

    4 (پی در پی 90)
  • صفحات: 

    230-241
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    155
  • دانلود: 

    26
چکیده: 

سابقه و هدف: مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی برای درمان دردهای مرتبط با درمان ارتودنسی می تواند سبب کاهش حرکات دندانی گردد. امروزه مهارکننده های اختصاصی COX2 جایگزینی برای داروهای ضد التهاب رایج می باشند. بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر سه دوز متفاوت داروی Celecoxib بر حرکت ارتودنسی و تحلیل ریشه دندانی در rats بود.مواد و روش ها: در تحقیق تجربی آزمایشگاهی حاضر 40 عدد Rat نر به صورت تصادفی به گروه های کنترل D (استفاده از دستگاه ارتودنسی و عدم مصرف دارو) و E (بدون هیچ گونه اعمال مداخله) و گروه های آزمایشی A (با دوز مصرفی 25 mg/kg)، B (با دوز مصرفی 50 mg/kg) و C (با دوز مصرفی 100 mg/kg) از داروی celecoxib تقسیم شدند. فنر نیکل تیتانیوم بین مولراول و انسیزور سمت راست ماگزیلا تعبیه شد. پس از 2 هفته حیوانات قربانی شدند و فاصله میلیمتری بین دو دندان توسط کولیس اندازه گیری شد. پس از تهیه مقاطع بافت شناسی، میزان تحلیل ریشه، تعداد و حداکثر عمق بزرگترین لاکوناهای تحلیلی در سطوح ریشه مزیال مولر تعیین گردید. از آزمون های ANOVA LSD و Tukey HSD جهت آنالیز آماری استفاده گردید.یافته ها: بیشترین میانگین حرکت دندانی در گروه(0.8537 mm) A  و سپس به ترتیب در گروه های D، C، B و E مشاهده شد. تجزیه و تحلیل های آماری نشان داد که دوزهای مختلف داروی Celecoxib دارای اثر تداخلی در حرکت دندانی نبودند. مصرف داروی Celecoxib به ویژه با دوز100 mg/kg  سبب کاهش معنی دار تعداد لاکوناهای تحلیلی در ریشه مزیالی مولر اول گردید (0.05>P).نتیجه گیری: دوز100 mg/kg  داروی Celecoxib با کمترین تداخل در حرکت دندانی و بیشترین محافظت در برابر تحلیل ریشه در نمونه Rat، به عنوان دوز اپتیمم بود.

آمار یکساله:  

بازدید 155

دانلود 26 استناد 0 مرجع 0
گارگاه ها آموزشی
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1383
  • دوره: 

    16
  • شماره: 

    2 (پیاپی 36)
  • صفحات: 

    7-12
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1080
  • دانلود: 

    211
چکیده: 

تاخیر در ترمیم و بازشدگی زخمهای جراحی یک مشکل بالینی آشکار می باشد گزارشهای متعددی راجع به این که فنی توئین موضعی ممکن است ترمیم زخم را تسریع بخشد وجود دارد.مواد و روشها: بر پشت 10 موش نر rat 4 انسزیون پوستی ایجاد شد و بلافاصله بخیه زده شد. در روزهای فاز پرولیفراتیو و اوایل فاز maturation این انسزیونها با فنی توئین و با N/S ( به عنوان کنترل) به طور زیرجلدی تزریق شدند. پوست ناحیه 18 روز بعد برداشته شد و زخمها با دستگاه تنسیومتر تحت کشش و نیز تحت بررسی میکروسکوپی قرار گرفتند. اطلاعات به صورت میانگین (انحراف معیار) بر حسب نیوتن بیان گردیده و با آزمون t دانشجو آنالیز گردیده است.نتایج: استفاده از فنی توئین در فازهای پرولیفراتیو و maturation باعث افزایش قابل توجه در قدرت کششی زخم { N(5.15)34.16 و N (7.43) 32.18 در زخمهای درمان شده در برابر N (85.04 )28.5 و N (4.93)26.7 در زخمهای کنترل 20= P<0.01n} شد. افزودن فنی توئین در این دو فاز فرقی با یکدیگر ندارد. افزایش در قدرت زخم همراه با افزایش رسوب کلاژن در زخم بود.

آمار یکساله:  

بازدید 1080

دانلود 211 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1398
  • دوره: 

    24
  • شماره: 

    6 (مسلسل 104)
  • صفحات: 

    79-92
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    307
  • دانلود: 

    222
چکیده: 

زمینه و هدف هیپوکمپ ناحیه ای از مغز است که نقش مهمی در فعالیت های یادگیری ازجمله ترجیح مکان شرطی شده دارد. این ناحیه به طور گسترده ای به عنوان هدف مطالعات اثرات تقویت کننده داروها و مواد مخدر مورداستفاده قرار می گیرد. هدف مطالعه حاضر تعیین اثر گیرنده های GABAB موجود در ناحیه CA1 هیپوکمپ بر کسب تحمل به مورفین در موش های صحرایی بود. روش بررسی در این مطالعه تجربی، موش های صحرایی (rats) ماده نژاد ویستار به 17 گروه 7 تایی تقسیم شدند. مقادیر مختلف مورفین (mg/kg 10 و7/5، 5، 2/5، 0/5) به صورت زیرجلدی برای تعیین دوز موثر مورفین استفاده شدند. به منظور القای تحمل به مورفین، دوز mg/kg 12/5، 3 روز قبل از القاء ترجیح مکان شرطی شده به حیوانات تزریق شد. سپس، باکلوفن به عنوان محرک (آگونیست) گیرنده های GABAB؛ همچنین، CGP35348 به عنوان مهارکننده این گیرنده ها (آنتاگونیست)، به درون ناحیه CA1 هیپوکمپ تزریق شدند. یافته ها دوز mg/kg 5 از مورفین با سطح معنی داری 0/001

آمار یکساله:  

بازدید 307

دانلود 222 استناد 0 مرجع 0
نویسندگان: 

حسینی سیدابراهیم

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1391
  • دوره: 

    19
  • شماره: 

    4 (مسلسل 66)
  • صفحات: 

    43-47
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    118
  • دانلود: 

    30
چکیده: 

مقدمه و هدف: داروی دی سولفیرام برای درمان مسمومیت های ناشی از مصرف الکل مورد استفاده قرار می گیرد. بر اساس نتایج بررسی های مختلف مقادیر بیش از حد این دارو می تواند بر عملکرد غدد درون ریز بدن اثر گذارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر دی سولفیرام بر فعالیت محور هیپوفیز-تیرویید در موش های صحرایی نر بالغ صورت گرفت.روش کار: در این مطالعه تجربی 50 سر موش صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار با وزن تقریبی 200 تا 220 گرم در گروه های تجربی، شاهد و کنترل مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه های تجربی داروی دی سولفیرام را با دوزهای 50، 100 و 200 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن به صورت خوراکی به مدت 10 روز، گروه شاهد فقط 1 میلی لیتر سرم فیزیولوژیک را برای مدت 10 روز به صورت خوراکی دریافت داشتند و گروه کنترل تحت هیچ تیماری قرار نگرفتند. در پایان روز دهم از قلب موش ها خون گیری به عمل آمد و غلظت هورمون های T3،T4  و TSH توسط دستگاه گاماکانتر و کیت های تجاری اندازه گیری شد و نتایج با کمک روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) توسط نرم افزار SPSS-18 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: یافته ها نشان داد که داروی دی سولفیرام تاثیر معناداری بر میزان پلاسمایی هورمون T4 نداشته اما در هر سه دوز مصرفی باعث افزایش هورمون های T3 و TSH نسبت به گروه کنترل گردیده است.نتیجه نهایی: داروی دی سولفیرام بر میزان پلاسمایی هورمونT4  تاثیری نداشته اما باعث افزایش ترشح هورمون هایT3  و TSH گردیده است که احتمالا از طریق افزایش سروتونین و کاهش سوماتوستاتین و افزایش ورود یون های کلسیم به داخل سلول ها و افزایش فعالیت آنزیم های 5-دیدونیازها بوده است.

آمار یکساله:  

بازدید 118

دانلود 30 استناد 0 مرجع 0
strs
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1395
  • دوره: 

    4
  • شماره: 

    2
  • صفحات: 

    22-31
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    932
  • دانلود: 

    249
چکیده: 

زمینه و هدف: ترس یک واکنش طبیعی در مقابل خطر است که مهم ترین نشانه آن عدم تحرک و فقط تنفس است. طبق تحقیقات انجام شده منطقه اصلی ترس و اضطراب آمیگدال بوده که اختلال و یا تخریب این ناحیه سبب عدم یادگیری و بیان ترس می گردد. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثر خوراکی کوتاه مدت ریتالین بر رفتارهای هیجانی (ترس و اضطراب) موش صحرایی نر سالم و دیابتی شده با استرپتوزوتوسین تعریف گردید.مواد و روش ها: مطالعه تجربی حاضر روی 48 سر موش رت نر نابالغ در سن سه هفته در قالب 8 گروه 6 تایی انجام شد. گروه کنترل، گروه های شامل موش های سالم با دریافت دوزهای مختلف ریتالین (2.5، 5 و 10mg/kg)، گروه دیابتی، و گروه های دیابتی که دوزهای مختلف ریتالین (2.5، 5 و 10mg/kg) را بصورت گاواژ دریافت کردند. بعد از گذشت 7 روز (دوره کوتاه مدت) به منظور بررسی رفتارهای شبه اضطرابی و دیگر پارامترهای مرتبط با آن، موش ها در دستگاه Elevated Plus Maze مورد سنجش قرار گرفتند.یافته ها: نتایج حاکی از آن بود که در گروه های سالم با افزایش دوز ریتالین، ترس، از کاهش معنی داری نسبت به گروه کنترل برخوردار بود. همچنین در گروه های دیابتی + ریتالین نیز با افزایش دوز ریتالین، کاهش معنی داری در ترس نسبت به گروه دیابتی مشاهده گردید.نتیجه گیری: یافته های این پژوهش اثر ضد اضطرابی ریتالین (متیل فنیدیت) را اثبات می نماید.

آمار یکساله:  

بازدید 932

دانلود 249 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1395
  • دوره: 

    26
  • شماره: 

    144
  • صفحات: 

    12-18
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    652
  • دانلود: 

    315
چکیده: 

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

آمار یکساله:  

بازدید 652

دانلود 315 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2015
  • دوره: 

    19
  • شماره: 

    4
  • صفحات: 

    226-232
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    25802
  • دانلود: 

    25158
چکیده: 

Background: Hyperprolactinemia is a common side effect of antipsychotic drugs that requires further investigation. The current study was designed to evaluate dose-dependent effect of chlorpromazine (CPZ) on hormonal changes and uterine horn histological structure in rats. Moreover, the mammary glands were analyzed to show hyperprolactinemia-induced histological changes. Methods: Albino Wistar rats (n = 32) were divided into four groups. The first group was set as a control. In the three drug-treated groups (eight rats in each group), CPZ was administered by a gavage at doses of 3, 10, and 30 mg/kg/day for 28 days. One day after the last administration of the drug, the animals were sacrificed. Histopathological and histomorphometrical analyses of the uterine horns and mammary glands were carried out to evaluate dose-dependent effect of CPZ on histological structure. Serum levels of prolactin (PRL), estradiol, progesterone, follicle-stimulating hormone (FSH), and luteinizing hormone (LH) were also evaluated. Results: Remarkable (P < 0.05) elevation was observed in CPZ-administrated animals’ uterine horn endometrium, myometrium, and perimetrium thicknesses, and the mammary glands were observed with galactorrhea features. The serum level of progesterone and PRL significantly (P < 0.05) increased, while the serum concentration of LH, FSH, and estradiol was notably (P < 0.05) decreased depending on administrated CPZ dose. No histological and biological changes were occurred in the control animals. Conclusion: The present findings suggest that CPZ-induced disturbances not only depend on PRL level and increased PRL level largely depends on administrated doses of the CPZ.

آمار یکساله:  

بازدید 25802

دانلود 25158 استناد 0 مرجع 888
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2013
  • دوره: 

    17
  • شماره: 

    3
  • صفحات: 

    134-139
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    27380
  • دانلود: 

    25266
کلیدواژه: 
چکیده: 

Background: Ritalin has high tendency to be abused. It has been the main indication to control attention deficit hyperactivity disorder. The college students may seek for it to improve their memory, decrease the need for sleep (especially during exams), which at least partially, can be related to serotonergic system. Therefore, it seems worthy to evaluate the effect of Ritalin intake on mature brain. There are many studies on Ritalin effect on developing brain, but only few studies on adults are available. This study was undertaken to find Ritalin effect on serotonin transporter (SERT) density in medial frontal cortex (MFC) of mature rat.Methods: Thirty male Wistar rats were used in the study. rats were assigned into five groups (n=6 per group): one control, two Ritalin and two vehicle groups. Twelve rats received Ritalin (20 mg/kg/twice a day) orally for eleven continuous days. After one week of withdrawal and another two weeks of rest, in order to evaluate short-term effects of Ritalin, six rats were sacrificed. Another six rats were studied to detect the long-term effects of Ritalin; therefore, they were sacrificed 12 weeks after the previous group. The immunohistochemistry was performed to evaluate the results.Results: Immunohistochemistry studies showed a higher density of SERT in both 2 and 12 weeks after withdrawal from Ritalin intake in MFC of rat and there was no significant difference between these two groups. Conclusions: Our findings demonstrated both short- and long-term effects of Ritalin on frontal serotonergic system after withdrawal period.

آمار یکساله:  

بازدید 27380

دانلود 25266 استناد 0 مرجع 0
litScript