The current study aimed to optimize artificial insemination in aged broiler breeder hens in two experiments. In the first experiment, the effect of (two) different diluted semen temperatures (5 and 25 °C) of Hubbard rooster (40 roosters, 58 weeks of age) on fertility, hatchability and sperm penetration (SP) rate in the perivitelline layer of Hubbard hen (180 hens) were investigated. In the second experiment, three (different) sperm concentrations (100 (C100), 200 (C200), and 400 (C400) million sperm in 0.25 mL per hen) of Hubbard roosters (40 roosters, 62 weeks of age) on fertility, hatchability and SP rate of Hubbard broiler breeder hens (270 hens) were explored. In the first experiment, the results showed that the temperature of 5 °C of diluted semen compared to the 25 °C, increased percentage of hatchability of set eggs, hatchability of fertile eggs, and SP and decreased early embryonic mortality. The results of the second experiment showed the highest percentage of fertility and SP rate were observed at treatment C400. Also, in this experiment that highest percentage of hatchability of set eggs and hatchability of fertile eggs and lowest early embryonic mortality were observed at treatment C400. Return on investment (ROI) of the treatments C200 and C400 was approximately 2.9 and 1.4, respectively. In overall, the results of this study showed that (in attention to ROI and hatchability) to optimize artificial insemination of aged broiler breeder hens we can use a sperm concentration of 200 to 400 million in 0.25 mL per hens at 5 °C.

در این تحقیق، قابلیت تخمه گشایی سیست و ارزش غذایی ناپلیوس آرتمیای ارومیه در زمانهای مختلف انکوباسیون، بررسی گردید. آزمایشات به 5 زمان برداشت ناپلیوس 18، 20، 22، 24 و 26 ساعت، در سه تکرار و به صورت طرح بلوک های کاملا تصادفی انجام گرفت. کشت آرتمیا و تعیین قابلیت تخمه گشایی سیست ها در این زمان ها طبق روش استاندارد تعیین گردید. ناپلیوس های لازم جهت انجام آزمایشات تعیین ترکیبات شیمیایی بدن نیز در مخازن 5 لیتر، کشت شدند. میزان وزن خشک، پروتئین، چربی، خاکستر، کربوهیدرات، انرژی و ترکیب اسیدهای چرب ناپلیوس ها در زمان های مختلف رشد، سنجش گردید. همچنین میزان وزن خشک انفرادی ناپلیوس ها و ترکیب بیوشیمیایی انفرادی بدن ناپلیوس در طول توسعه لاروی به دست آمد.نتایج نشان دادند که درصد تخمه گشایی و کارآیی تخمه گشایی با افزایش زمان، زیاد شده که در مورد درصد تخمه گشایی با افزایش زمان، زیاد شده که در مورد درصد تخمه گشایی این افزایش معنی دار بود (P<0.05). میزان ارزش غذایی ناپلیوس ها نیز در بیشتر موارد، برغم کاهش طی زمانهای بالاتر انکوباسیون، اختلاف معنی داری را نشان نداد (P>0.05).در نهایت با توجه به نتایج به دست آمده زمان 24 و 26 ساعت برای برداشت ناپلیوس های آرتیما پیشنهاد می گردد که تحت این شرایط ضمن افزایش قابلیت تخمه گشایی سیست ها و میزان ناپلیوس های برداشت شده، ارزش غذایی ناپلیوس نیز حفظ می گردد.

این بررسی با هدف مطالعه تاثیر دما و شوری بر میزان گشایی سیست پریان میگوی گونه Phallocryptus spinosa انجام گرفت. بدین منظورخاک حاوی سیست پریان میگوی گونه P.spinosa از آبگیرهای شور اطراف روستای خاصلو-آذرشهر جمع آوری شده و پس از جداسازی، سیست ها درشرایط آزمایشگاهی با محیط کشت حاوی آب کلرزدایی شده در تیمارهای با شوری های مختلف نزدیک به محدوده شوری مشاهده شده در زیستگاه طبیعی (18 و 23 و 28 گرم در لیتر) و همینطور در محیط کشت EPA و در درجات حرارتی نزدیک به شرایط برکه طبیعی (15 و 20 و 25 درجه سانتی گراد) کشت و بررسی گردید. همینطور به منظور حصول تخم گشایی بالاتر از رژیم نوری 24 ساعت و روشنایی 2000 لوکس استفاده شد. نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که با کاهش درجه حرارت از 25 به 15 درجه سانتی گراد وکاهش شوری از 28 به 18 گرم در لیتر، درصد تخم گشایی افزایش یافت (p<0.05) بیشترین تخم گشایی در دمای 15 درجه سانتی گرادو در شوری 18 گرم در لیتر در روز پنجم به مقدار 5.33 درصد مشاهده شد (p<0.05) همچنین عمل تخم گشایی از نظر زمانی در تیمارها بطور متناوب و در فواصل زمانی متعدد صورت گرفته، بطوریکه در هر دوره تخم گشایی، تخم گشایی سیست ها به مقدار کمتر از 10 درصد مشاهده گردید. بدین ترتیب از سوی دیگرکاهش درجه حرارت آب و شوری در میزان تخم گشایی این گونه تاثیر دارند . تخم گشایی پریان میگوها هنگام نمونه برداری همراه خاک خشک زیستگاه آنها بدون جداسازی سیست های حساس، نتایج بهتری داشته است. این امر می تواند در اثر وجود درجات متفاوتی از حالت دیاپوز درمیان سیست های پریان میگوها بوده و به عنوان قابلیت مهمی درجهت حفظ و بقای دائمی آنها در آبگیرهای موقتی بهاره مطرح باشد.

به منظور بررسی اثر حالت نگهداری تخم بوقلمون در انبار قبل از جوجه کشی و همچنین حالت قرارگیری تخم در داخل دستگاه هچری بر مرگ و میر نطفه و همچنین درصد جوجه درآوری، آزمایشی در قالب فاکتوریل 2×2 با طرح پایه بلوک کامل تصادفی انجام گرفت. تخم های تولیدی یکی از سالن های پرورشی ایستگاه تحقیقات بوقلمون کشور (تاتار) به مدت چهار ماه، روزانه به چهار قسمت مساوی تقسیم شده و پس از ضدعفونی به دو صورت نوک پایین و نوک بالا در اتاق نگهداری تخم با دمای 18-15 درجه سانتی گراد و رطوبت 60-50 درصد انبار شدند. در روز هفتم، تخم های تولیدی هفته به صورت جداگانه و در یک زمان داخل دستگاه جوجه کشی قرار گرفته و در سه روز آخر جوجه کشی، هر یک از تیمارهای مشابه در دو حالت افقی و عمودی درون سینی های دستگاه هچری قرار داده شدند. نتایج حاصل نشان داد که ماه تولید تخم به عنوان بلوک تاثیر معنی داری بر میزان باروری و جوجه درآوری تخم ها دارد (001/0>P). نگهداری تخم به صورت نوک بالا در اتاق تخم سبب افزایش میزان جوجه درآوری تخم های بارور شد (05/0P>). قرارگیری تخم به صورت نوک پایین در داخل دستگاه هچری موجب بهبود جوجه درآوری و کاهش تلفات جوجه کشی شد (05/0P>). اثر متقابل حالت نگهداری نوک بالا در اتاق تخم با حالت قرارگیری عمودی در داخل هچری موجب افزایش 2/7 درصدی صفات جوجه درآوری تخم های بارور نسبت به بقیه تیمارها شد (05/0>P). لذا پیشنهاد می شود علاوه بر انجام تحقیقات بیشتر در این خصوص، جهت افزایش بهره وری و سوددهی واحدهای جوجه کشی، نگهداری در انبار تخم به صورت نوک بالا و در دستگاه هچری به صورت نوک پایین اعمال شود.

در این نوشتار قابلیت تخمه گشایی و ارزش غذایی ناپلیوس آرتمیای ارومیه و اثر دما بر این فاکتورها بررسی شد. آزمایشات با دو سطح دمای 25 و 30 درجه سانتی گراد، در سه تکرار و به صورت طرح بلوک های کاملا تصادفی انجام گرفت. قابلیت تخمه گشایی سیست ها در این دماها طبق روش استاندارد تعیین شد. ناپلیوس های لازم جهت انجام آزمایشات مشخص کردن ترکیبات شیمیایی بدن در مخازن پنج لیتری کشت و پس از 24 ساعت برداشت شدند. میزان وزن خشک، پروتئین، چربی، خاکستر، کربوهیدرات، انرژی و ترکیب اسیدهای چرب ناپلیوس ها در هر یک از این دماها، سنجیده و مقدار وزن خشک انفرادی ناپلیوس ها و ترکیب زیست- شیمایی انفرادی بدن ناپلیوس به دست آمد. نتایج نشان داد که، درصد و کارآیی تخمه گشایی با افزایش دما افزایش یافته که در مورد درصد تخمه گشایی این افزایش معنی دار بود (P<0.05). مقدار ارزش غذایی ناپلیوسها نیز در بیشتر موارد با افزایش دما کاهش یافت. ولی این اختلافات جزیی بوده و از نظر آماری معنی دار نبوده است (P>0.05). در پایان، با توجه به نتایج به دست آمده، دمای 30 درجه سانتی گراد برای تخمه گشایی سیست ها پیشنهاد می شد، که تحت این شرایط، ضمن آنکه قابلیت تخمه گشایی سیست ها افزایش می یابد، ارزش غذایی ناپلیوس ها نیز حفظ می شود.

در این پژوهش، با آزمایش فاکتوریل دو فاکتوره، اثر روش تلقیح اسپرم و فاصله زمانی بین دو تلقیح بر درصد باروری و جوجه درآوری مرغ های بومی بررسی شد. روش تلقیح اسپرم شامل؛ روش تلقیح مورد استفاده در مزرعه اصلاح نژاد مرغ بومی فارس (M1) و روش آزمایشی (M2) و فاصله زمانی بین دو تلقیح شامل فاصله های زمانی  (T1) 7و  (T2) 14روز بود. از 120 قطعه مرغ بومی و 40 قطعه خروس بومی 7 ماهه استفاده شد. تلقیح مرغ ها به مدت 10 هفته انجام شد. تخم مرغ ها از روز دوم پس از تلقیح، جمع آوری شدند و جوجه کشی به منظور تعیین درصد جوجه دهی کل و باروری استفاده شد. نتایج نشان داد که اثر روش تلقیح، فاصله زمانی بین دو تلقیح و اثرات متقابل آنها بر درصد تخم گذاری معنی دار نیست. اثر روش تلقیح بر درصد باروری، جوجه دهی کل و جوجه دهی تخم مرغ های بارور معنی دار بود که روش دوم تلقیح نتایج بهتری نسبت به روش اول نشان داد. درصد باروری و جوجه درآوری به طور معنی داری در تیمار T1 در مقایسه با تیمار T2 بالاتر بود. درصد جوجه دهی کل در تیمار M1T2 به طور معنی داری کمتر از بقیه تیمارها بود. در بین تمام تیمارها، بیشترین درصد باروری (79.20 درصد) و کمترین آن (48.21 درصد) به ترتیب مربوط به تیمارهای M2T1 و M1T2 بود. تفاوت معنی داری بین تیمارهای آزمایشی از نظر درصد جوجه دهی تخم مرغه ای بارور مشاهده نشد. بهترین نتایج از نظر درصد باروری و جوجه درآوری مربوط به تیمار M2T1 بود و استفاده از آن در برنامه های تلقیح مصنوعی مرغه ای بومی توصیه می شود.

این بررسی با هدف مطالعه تاثیر دما و شوری بر میزان گشایی سیست پریان میگوی گونه (Phallocryptus spinosa) انجام گرفت. بدین منظورخاک حاوی سیست پریان میگوی گونه P. spinosa از آبگیرهای شور اطراف روستای خاصلو - آذرشهر جمع آوری شده وپس از جداسازی، سیستهادرشرایط آزمایشگاهی با محیط کشت حاوی آب کلرزدایی شده در تیمارهای با شوری های مختلف نزدیک به محدوده شوری مشاهده شده در زیستگاه طبیعی(18 و23 و 28 گرم در لیتر) و همینطور در محیط کشت EPA و در درجات حرارتی نزدیک به شرایط برکه طبیعی (15 و 20 و 25 درجه سانتی گراد ) کشت و بررسی گردید. همینطور به منظور حصول تخم گشایی بالاتر از رژیم نوری 24 ساعت و روشنایی 2000 لوکس استفاده شد . نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که با کاهش درجه حرارت از 25 به 15 درجه سانتی گراد وکاهش شوری از 28 به 18 گرم در لیتر، درصد تخم گشایی افزایش یافت (p<0.05). بیشترین تخم گشایی در دمای 15 درجه سانتی گرادو در شوری 18 گرم در لیتر در روز پنجم به مقدار 5.33 درصد مشاهده شد (p<0.05). همچنین عمل تخم گشایی از نظر زمانی در تیمارها بطور متناوب و در فواصل زمانی متعدد صورت گرفته، بطوریکه در هر دوره تخم گشایی، تخم گشایی سیستها به مقدار کمتر از 10درصد مشاهده گردید. بدین ترتیب از سوی دیگرکاهش درجه حرارت آب و شوری در میزان تخم گشایی این گونه تاثیر دارند. تخم گشایی پریان میگوها هنگام نمونه برداری همراه خاک خشک زیستگاه آنها بدون جداسازی سیستهای حساس، نتایج بهتری داشته است . این امر می تواند در اثر وجود درجات متفاوتی از حالت دیاپوز درمیان سیست های پریان میگوها بوده و بعنوان قابلیت مهمی درجهت حفظ وبقای دائمی آنها در آبگیرهای موقتی بهاره مطرح باشد.