نتایج جستجو

11484

نتیجه یافت شد

مرتبط ترین ها

اعمال فیلتر

به روزترین ها

اعمال فیلتر

پربازدید ترین ها

اعمال فیلتر

پر دانلودترین‌ها

اعمال فیلتر

پر استنادترین‌ها

اعمال فیلتر

تعداد صفحات

1149

انتقال به صفحه



فیلترها/جستجو در نتایج    

فیلترها

سال

بانک‌ها



گروه تخصصی










متن کامل


مرکز اطلاعات علمی SID1
مرکز اطلاعات علمی SID
اسکوپوس
مرکز اطلاعات علمی SID
ریسرچگیت
strs
نشریه: 

سالمند

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1386
  • دوره: 

    2
  • شماره: 

    4
  • صفحات: 

    246-251
تعامل: 
  • استنادات: 

    2
  • بازدید: 

    160
  • دانلود: 

    44
چکیده: 

هدف: آیا تمرین رومبرگ می تواند خطر زمین خوردن را کاهش دهد؟این روش دو موقعیت مهم یعنی حفظ بالانس در شرایط کاهش سطح اتکا و کاهش اطلاعات بینایی که دو عامل مهم زمین خوردن سالمندان هستند را هدف قرار داده است و بطور وسیعی توسط دیگر محققان به عنوان یک روش ارزیابی بالانس بکار رفته است اما بعنوان روش درمان استفاده نشده است.روش بررسی: این تحقیق به روش RCT انجام شده است. 70 نفر از سالمندانی که دارای سن 65 سال یا بیشتر بوده و در شش ماه گذشته دو بار یا بیشتر زمین خورده باشند انتخاب شده و سپس آنها را به صورت تصادفی به دو گروه شاهد و مداخله تقسیم نمودیم. سپس گروه مداخله به مدت سه ماه یک روز در میان، هر روز به مدت 45 دقیقه تمرین رومبرگ داده شدند و پس از اتمام دوره سه ماهه هر دو گروه به مدت 6 ماه از نظر تعداد زمین خوردن، میزان و شدت عوارض و شکستگی تحت نظر قرار گرفتند.یافته ها: در تعداد زمین خوردن، در افرادی که پیگیری کامل شدند، بین دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد (90.0=p-value). درصد افرادی که زمین خوردند نیز تفاوت معناداری بین دو گروه شاهد و مداخله نشان نداد (%52.4 در مقابل 87.0=p-value %50). در بررسی ارتباط میزان اثربخشی تمرینات با سن، نتایج بدست آمده ارتباط معناداری را نشان ندادند. (%12=power، 46.0=p-value) در آنالیز Univariate analysis of variance انجام شده، تعداد داروهای مصرفی سالمندان، با میزان اثربخشی تمرینات در کاهش سقوط، ارتباط معناداری داشت. (046.0=p-value). نتیجه گیری: اگرچه تستهای آماری نتوانستند تفاوت معناداری را نشان دهند، این ناتوانی را میتوان ناشی از کم بودن قدرت این مطالعه (power) برای پیدا کردن این ارتباط دانست، لذا برای دستیابی به نتیجه قطعی تر در این باره، به مطالعاتی با حجم نمونه بیشتر نیاز است. از طرفی سقوط، وابسته به چندین عامل است، کارآزماییهای بالینی اخیر ثابت کرده است که دخالت های چند منظوره، بهترین نتیجه را در کاهش سقوط نشان می دهد.

آمار یکساله:  

بازدید 160

دانلود 44 استناد 2 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1388
  • دوره: 

    5
  • شماره: 

    4 (پیاپی 20)
  • صفحات: 

    267-274
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    71
  • دانلود: 

    44
چکیده: 

مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس یا ام.اس یک بیماری مزمن و ناتوان کننده سیستم عصبی است که میلین سیستم اعصاب مرکزی (مغز و نخاع) را تخریب می کند. شایع ترین عوارض این بیماری خستگی، گرفتگی عضلات، لرزش، دوبینی، عدم تعادل و اختلال در راه رفتن می باشد.هدف: هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر یک برنامه تمرینی به مدت 8 هفته در داخل آب بر بهبود کیفیت زندگی بیماران ام.اس می باشد.مواد و روش ها: نوع تحقیق کاربردی و روش تحقیق نیمه تجریی است، لذا از میان 100 نفر بیمار ام.اس زن، 45 نفر به عنوان نمونه با درجه بیماری 1 تا 5، میانگین مدت بیماری 1±4 سال و دامنه سنی 50 تا 20 سال انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی 25 نفر و کنترل 20 نفر تقسیم شدند. برنامه تمرینی برای گروه آزمون به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه با شدت 60-50 درصد حداکثر ضربان قلب اعمال شد. کیفیت زندگی بیماران به وسیله پرسش نامه (FAMS. Version2) در قبل و بعد از تمرین اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها به وسیله آمار توصیفی و تی همبسته انجام شد.نتایج: بین کیفیت زندگی پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی تفاوت معنی داری مشاهده شد (0.000=P). انجام فعالیت های هوازی در آب به طور معنی داری باعث بهبود کیفیت زندگی در گروه تجربی شد و به طور متوسط 9.28 درصد میانگین نمره کیفیت زندگی را در بیماران ام.اس بهبود بخشید.نتیجه گیری: اجرای تمرینات هوازی منتخب در آب باعث بهبود کیفیت زندگی بیماران ام.اس می شود. با توجه به این نتایج، متخصصان مربوطه می توانند از این تمرینات به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمان های دارویی برای بیماران ام.اس استفاده کنند.

آمار یکساله:  

بازدید 71

دانلود 44 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1388
  • دوره: 

    5
  • شماره: 

    1 (پیاپی 17)
  • صفحات: 

    27-34
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    4562
  • دانلود: 

    1044
چکیده: 

مقدمه: بیماری های قلبی - عروقی از جمله عمده ترین موارد مرگ و میر در دنیا محسوب می شوند. یکی از مهم ترین عوامل خطرناک برای بیماری های قلبی - عروقی، افزایش فشارخون است. کاهش فشارخون اهمیت به سزایی در کاهش وقوع حوادث قلبی - عروقی دارد که می تواند از طریق فعالیت ورزشی صورت پذیرد.هدف: این مطالعه به منظور بررسی اثر فعالیت ورزشی بر فشارخون، ضربان قلب و مصرف اکسیژن میوکارد در افراد غیر ورزشکار انجام شده است.مواد و روش ها: جهت اندازه گیری اثر شدت و حجم فعالیت مقاومتی بر واکنش های قلبی - عروقی متعاقب فعالیت، 10 مرد غیر ورزشکار با فشارخون طبیعی (0.8±22 سال، قد 2.47± 173.05 سانتی متر و وزن3.4 ±67.2 کیلوگرم)، به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی چهار جلسه، فعالیت ورزشی را انجام دادند. فعالیت ورزشی هر جلسه در پنج ایستگاه جلوی بازو، پشت ران (کشش همسترینگ)، اسکات، کشش زیر بغل نشسته و پرس سینه بود. آزمودنی ها دو جلسه با حجم کوتاه سه دوره ای و شدت 40 (SL) و 80 درصد یک تکرار بیشینه (SH) و دو جلسه با حجم طولانی شش دوره ای و شدت 40 (LL) و 80 درصد یک تکرار بیشینه (LH) به فعالیت پرداختند. در هر جلسه فشارخون، ضربان قلب و هزینه اکسیژن میوکارد (حاصل ضرب فشار سیستولی و ضربان قلب) آن ها قبل فعالیت و هر 10 دقیقه یک بار به صورت تناوبی تا 90 دقیقه پس از هر جلسه فعالیت اندازه گیری شد. از آزمون تحلیل واریانس دو طرفه با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD جهت تجزیه آماری داده ها استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد که فشارخون سیستولی در آزمون های مختلف طی 60 دقیقه استراحت نسبت به قبل از فعالیت به طور معنی داری کاهش یافته است (0.05>P). اما فشارخون دیاستولی در هیچ کدام از آزمون ها نسبت به قبل فعالیت، تغییر معنی داری نداشت. شدت و حجم فعالیت ورزشی در کاهش فشارخون سیستولی و عدم تغییر فشارخون دیاستولی اثر معنی داری نداشت ضربان قلب پس از فعالیت های SL و LL تا 30 دقیقه و متعاقب فعالیت های LH و SH تا 60 دقیقه افزایش یافت (0.05>P). از طرفی هزینه اکسیژن میوکارد پس از فعالیت های LH و SH تا 50 دقیقه افزایش پیدا کرد.نتیجه گیری: شدت و حجم فعالیت ورزشی مقاومتی اثری بر اندازه و مدت کم فشارخونی ندارد و ضربان قلب و هزینه اکسیژن میوکارد از حجم فعالیت ورزشی مقاومتی تاثیرپذیر نیستند.

آمار یکساله:  

بازدید 4562

دانلود 1044 استناد 0 مرجع 0
گارگاه ها آموزشی
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1388
  • دوره: 

    5
  • شماره: 

    1 (پیاپی 17)
  • صفحات: 

    15-20
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1962
  • دانلود: 

    329
چکیده: 

مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس یا ام اس یک بیماری مزمن و ناتوان کننده سیستم عصبی است که میلین سیستم اعصاب مرکزی ( مغز و نخاع) را تخریب می کند. شایع ترین عوارض این بیماری خستگی، گرفتگی عضلات، لرزش، دوبینی، عدم تعادل و اختلال در راه رفتن می باشد.هدف: بررسی اثر یک برنامه تمرینی به مدت 8 هفته در داخل آب بر بهبود مقیاس ناتوانی جسمانی (EDSS) بیماران ام اس می باشد.مواد و روش ها: نوع تحقیق کاربردی و روش تحقیق نیمه تجریی است، لذا از میان 100 نفر بیمار ام اس زن، 25 نفر به عنوان نمونه با درجه بیماری 1 تا 4 میانگین مدت بیماری 4±1 سال و دامنه سنی 20 تا 50 سال انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی 15 نفر و کنترل 10 نفر تقسیم شدند. برنامه تمرینی برای گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه با شدت 50-40 درصد حداکثر ضربان قلب اعمال شد. مقیاس ناتوانی جسمانی (EDSS) بیماران به وسیله پرسش نامه EDSS کروتز که در قبل و بعد از تمرین اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها به وسیله آمار توصیفی و تی همبسته انجام شد.نتایج: بین نمرات EDSS پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی تفاوت معنی داری مشاهده شد (0.001=P). بین نمرات EDSS پیش آزمون و پس آزمون گروه گواه تفاوت معنی داری در سطح خطای آلفا 5 درصد مشاهده نشد (0.279=P). انجام فعالیت های هوازی در آب به طور معنی داری باعث کاهش EDSS در گروه تجربی شد و به طور متوسط 0.5 درجه میانگین نمره EDSS را در بیماران MS کاهش داد.نتیجه گیری: اجرای تمرینات هوازی منتخب در آب باعث بهبود EDSS بیماران ام اس می شود. با توجه به این نتایج، متخصصان مربوطه می توانند از این تمرینات به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمان های دارویی برای بیماران ام اس استفاده کنند.

آمار یکساله:  

بازدید 1962

دانلود 329 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1389
  • دوره: 

    28
  • شماره: 

    115
  • صفحات: 

    924-934
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1615
  • دانلود: 

    327
چکیده: 

مقدمه: مطالعات متعددی در جوامع مختلف دو شاخص تعداد ضربان قلب در دقیقه اول بعد از پایان تست ورزش (Minute Heart Rate Recovery 1 یا (HRR و ظرفیت ورزش exercise Capacity) یا (EC را به عنوان پیش گویی کننده های بروز حوادث قلبی نشان داده است. مطالعه حاضر جهت مقایسه این دو شاخص در افراد با و بدون سندرم متابولیک در شهرستان اصفهان انجام گرفت.روش ها: این مطالعه بر روی 254 نفر از افراد غیر مبتلا و 216 فرد مبتلا به سندرم متابولیک از مطالعه هم گروهی اصفهان انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، دور شکم، فشار خون، قد و وزن افراد ثبت شد. تری گلیسرید سرم و قند خون ناشتا، کلسترول تام، HDL و LDL افراد نیز اندازه گیری شد. تست ورزش بر اساس پروتکل استاندارد Bruce انجام گردید و تعداد ضربان قلب در دقیقه اول و ظرفیت ورزش تعیین و ثبت شد. داده ها به کمک نرم افزار آماری SPSS15 و با استفاده از روش Generalized linear model با تعدیل بر اساس سن تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: تعداد ضربان قلب در دقیقه اول در گروه غیر مبتلا بیشتر از گروه مبتلا به سندرم متابولیک بود ( (p=0.007اما در هر دو گروه میزان تعداد ضربان قلب در دقیقه اول طبیعی بود (بیشتر از 18 ضربان در دقیقه). میزان ظرفیت ورزش در گروه مبتلا به سندرم متابولیک به طور معنی داری کمتر از گروه غیر مبتلا بود (.(P=0.022نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، این مطالعه توجه پزشکان و برنامه ریزان بهداشتی جامعه ما را به ارتباط قوی تر ظرفیت ورزش با سندرم متابولیک در مقایسه با تعداد ضربان قلب در دقیقه اول معطوف می دارد؛ نیاز به تعیین نقطه معیار جدید جهت تعداد طبیعی ضربان قلب در دقیقه اول نیز وجود دارد.

آمار یکساله:  

بازدید 1615

دانلود 327 استناد 0 مرجع 0
نویسندگان: 

WOOLF K. | MANORE M.M.

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2006
  • دوره: 

    16
  • شماره: 

    5
  • صفحات: 

    453-484
تعامل: 
  • استنادات: 

    315
  • بازدید: 

    7441
  • دانلود: 

    9195
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 7441

دانلود 9195 استناد 315 مرجع 0
strs
عنوان: 
نویسندگان: 

NIEMAN D.C.

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2000
  • دوره: 

    21
  • شماره: 

    -
  • صفحات: 

    61-68
تعامل: 
  • استنادات: 

    315
  • بازدید: 

    5197
  • دانلود: 

    9195
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 5197

دانلود 9195 استناد 315 مرجع 0
نویسندگان: 

KEESE F. | FARINATTI P. | PESCATELLO L.

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2012
  • دوره: 

    33
  • شماره: 

    2
  • صفحات: 

    148-153
تعامل: 
  • استنادات: 

    315
  • بازدید: 

    7611
  • دانلود: 

    9195
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 7611

دانلود 9195 استناد 315 مرجع 0
نشریه: 

بیهوشی و درد

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1401
  • دوره: 

    13
  • شماره: 

    3
  • صفحات: 

    59-70
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    0
  • دانلود: 

    54
چکیده: 

زمینه و هدف: تغییر در موقعیت قرارگیری استخوان و حرکات کتف، بر عملکرد شانه تاثیرگذار است و می تواند منجر به دیسکنزیای کتف شود. هدف از این مقاله مروری روایی بررسی تاثیر تمرینات ثبات دهنده کتف بر درد و عملکرد حرکتی در افراد مبتلا به دیسکنزیا کتف بود. مواد و روش ها: جستجو با کلید واژگان مرتبط در تمامی سال ها و در پایگاه های اینترنتی Magiran، Google Scholar، Elmnet و PEDRO با کلید واژه های Scapular Stabilization exercise، ، Scapular-focused exercise، Scapular Dyskinesia، Motor function، Pain، Kinematics and scapular position به عمل آمد. مطالعات بررسی کننده تاثیر تمرینات ثبات دهنده کتف بر دیسکنزیای کتف وارد مطالعه شدند. جهت بررسی کیفیت مقالات وارد شده از مقیاس PEDro استفاده گردید. یافته ها: 30 مطالعه مورد بررسی قرار گرفت که از این تعداد، پنج مطالعه که دارای معیار ورود (نمره بالاتر از 5 در مقیاس پدرو) بودند، برای بررسی انتخاب شدند. تفاوت های زیادی در متدولوژی، شاخص اصلی مورد ارزیابی، تعداد نمونه، روش اجرا، شیوه ارزیابی متغیر ها و غیره در مطالعات وجود داشت. در افراد دارای دیسکنزیا، تمرین ثبات دهنده باعث کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی شده است. نتیجه گیری: نتایج بررسی مطالعات گذشته نشان داد که تمرینات ثبات دهنده کتف باعث بهبود اختلال دیسکنزیای کتف می شود.

آمار یکساله:  

بازدید 0

دانلود 54 استناد 0 مرجع 0
نویسندگان: 

THAMPSON D. | WILLIAMS C. | GARCIA ROVES P.

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2003
  • دوره: 

    89
  • شماره: 

    3-4
  • صفحات: 

    393-400
تعامل: 
  • استنادات: 

    315
  • بازدید: 

    4637
  • دانلود: 

    9195
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 4637

دانلود 9195 استناد 315 مرجع 0
litScript