سابقه و هدف: با توجه به گزارشی که از موارد عارضه Flap Loss در علم لیزیک و گزارشات متفاوتی که در موارد علل به وجود آورنده طرح درمان و پیش آگهی درمان، ابراز شده در این مقاله به معرفی دو مورد از این عارضه که در دو کلینیک مختلف در تهران ایجاد شده اقدام می گردد. مورد اول خانم 27 ساله با مشخصات چشم راست که قرنیه Flat داشته  OD= -9.75-2.75×177‎ْ K.R 41.86×168ْ 39.86×168ْ Avg 40.5 بیمار تحت عمل جراحی LASIK قرار گرفت. در حین عمل عارضه Free Cap و متعاقبا دچار Flap Loss شده که بعد از درمان طبی در یک پیگیری 4 ساله بیمار دچار کدورت در مرکز قرنیه می باشد. مورد دوم خانم 38 ساله با مشخصات چشم راست که قرنیه Flat داشته OD= -9.50-1.0×77‎ْ K.R 42.06×77ْ 40.99×167ْ Avg 41.52 بیمار تحت عمل LASIK قرار گرفت. در حین عمل عارضه Free Cap ایجاد و به دنبال آن Flap Loss ایجاد و درمان جراحی پیوند فلپ جدید از قرنیه Donor انجام گرفته که در آخرین پیگیری 16 ماهه قرنیه کاملا شفاف می باشد. نتیجه گیری و توصیه ها: در بیمارانی که قرنیه Flat داشته شانس Free Cap زیاد است و در مواردی که همراه با درجات بالای میوپی باشد، به علت Flat تر شدن زیاد بستر استرومای قرنیه بعد از لیزر درمانی احتمال Fix نشدن فلپ برروی بستر استروما و جابجایی و در نهایت Flap Loss افزایش یافته که در صورت عدم پیوند فلپ، شانس کدورت قرنیه وجود دارد، گزارش تجربه همکاران را درخواست می نماید.

غیر قابل پیش بینی بودن نسبی نتایج تکنیک جراحی RK در رفع عیوب انکساری در دهه اخیر بحث انگیز بوده است. بنابراین، بر آن شدیم تا مقایسه ای بین دو روش RK و LASIK در درمان نزدیک بینی کم تا متوسط به عمل آوریم.تحقیق به روش کارآزمایی بالینی آینده نگر بر روی 136 چشم در فاصله زمانی فروردین 77 الی اسفند 78 که برای اولین بار به منظور اصلاح عیب انکساری به بیمارستان فیض اصفهان و کلینیک بصیر تهران مراجعه نمودند، انجام گرفته است. این بیماران به دو گروه، 66 چشم RK شده (گروه اول) و 70 چشم لیزیک شده (گروه دوم) تقسیم شدند. از هر دو گروه از نظر نزدیک بینی، آستیگماتیسم و حدت بینایی قبل و بعد از عمل، برای مدت شش ماه پیگیری به عمل آمد.در گروه اول 50 درصد و در گروه دوم 74.3 درصد بعد از عمل امتروپ گردیدند. و 19.7 درصد گروه اول و 17.1 درصد گروه دوم Overcorrect و 30.3 درصد گروه اول و 8.6 درصد گروه دوم Undercorrect شدند. از نظر آستیگماتیسم 21.3 درصد گروه اول و 50 درصد گروه دوم Correct و 36.2 درصد گروه اول و 16.7 درصد گروه دوم Induced و 42.6 درصد گروه اول و 33.3 درصد گروه دوم Residual آستیگماتیسم داشتند. میانگین بهترین دید با عینک قبل از عمل در 10 RK/9 و در لیزیک10/8 و شش ماه بعد از عمل بدون عینک در RK 8/10 و در لیزیک 10/9 بود.در تصحیح نزدیک بینی و آستیگماتیسم، لیزیک نسبت به RK از دقت بیشتری برخوردار است و نیاز به عمل مجدد پس از لیزیک به مراتب کمتر از RK است.

هدف: بررسی اثرات عمل جراحی لیزیک (laser in situ keratomileusis) بر حدت دید سه بعدی .(stereoacuity)روش پژوهش: در این تحقیق، 2000 بلیمار بعد از عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفتند. حدت دید بینایی دید سه بعدی بیماران قبل و یک هفته، یک ماه و سه ماه پس از عمل به وسیله آزمون (Random Dot Stereoacuity Test) Randot اندازه گیری شد. بیمارانی که حدت دید سه بعدی آنها ضعیف تر از sec/arc 480 بود؛ وارد مطالعه نشدند.یافته ها: بیماران شامل 138 زن و 62 مرد بودند. معادل کروی قبل از عمل -0.5 تا -12 دیوپتر بود. میانگین حدت دید سه بعدی قبل از عمل 124.80±124.64 sec/arc بود )دامنه .(480-15 sec/arc کمترین میزان حدت دید سه بعدی مربوط به بیماران دچار آنیزومتروپی بود. میانگین حدت دید سه بعدی یک هفته بعد از عمل به 138.30±126.484 sec/arc کاهش یافت (P=0.158) ولی یک ماه پس از عمل به 111.30±112.15 sec/arc (P=0.002) و سه ماه پس از عمل به sec/arc (P=0.001) 103.65±112.20 افزایش پیدا کرد. یازده بیمار 5.5) درصد( دچار آنیزو متروپی با اختلاف بیش از 2 دیوپتر در عیب انکساری دو چشم بودند که 4 نفر از آنها دچار درجاتی از تنبلی چشم نیز بودند. در 5 بیمار آنیزو متروپ که دچار تنبلی چشم نبودند؛ حدت دید سه بعدی افزایش یافت. در نهایت، حدت دید سه بعدی در 9.5 درصد بیماران کاهش و در 32.5 درصد افزایش یافت و در 58 درصد نیز تغییر نکرد .(P=0.007)نتیجه گیری: اگرچه میانگین حدت دید سه بعدی از عمل لیزیک ممکن است افزایش یابد ولی درصد قابل توجهی از بیماران این عملکرد بینایی کاهش پیدا می کند. بهنظر می رسد که احتمال افزایش حدت دید سه بعدی در بیماران آنیزومتروپ بدون تنبلی چشم بیشتر باشد.

سابقه و هدف: با توجه به روند رو به افزایش عمل لیزیک و مشاهده ایجاد پیگمانتاسیون در بعضی بیماران و گزارش بروز عارضه به دنبال عمل RK، تحقیق حاضر به منظور تعیین میزان بروز پیگمانتاسیون قرنیه بعد از عمل لیزیک بر روی مراجعان به مرکز پزشکی فارابی اصفهان طی سال های 1377-78 انجام پذیرفت. مواد و روش ها: تحقیق به روش مطالعه داده های موجود انجام شد. پرونده همه بیمارانی که تحت عمل لیزیک قرار گرفتند بررسی شد. سن، جنس، فاصله عمل تا آخرین بررسی، مساله بروز پیگمانتاسیون و شدت آن و نیز میزان نزدیک بینی بیماران تعیین گردید. یافته ها: طی مدت بررسی، تعداد 200 چشم تحت عمل لیزیک قرار گرفتند که هیچ کدام قبل از عمل پیگمانتاسیون قرنیه نداشتند. در 25 چشم 12.5) درصد( پیگمانتاسیون قرنیه بعد از لیزیک ایجاد گردید که 8.5 درصد در وضعیت شدید و متوسط بود. این عارضه در 32 درصد موارد در شش ماهه اول و در 68 درصد موارد بیش از 6 ماه بعد از عمل بروز کرد. میزان نزدیک بینی 7.7 ±3.3 دیوپتر بود و مشاهده گردید که اگر میزان نزدیک بینی بیماران بیش از 10 دیوپتر باشد خطر بروز پیگمانتاسیون را بیش از 3.1 برابر افزایش می دهد. نتیجه گیری و پیشنهادها: بروز عارضه پیگمانتاسیون قرنیه بعد از لیزیک، به ویژه در موارد نزدیک بینی بالاتر از 10 مطرح می باشد و تحقیق برای یافتن روشی جهت کاهش این مشکل توصیه می گردد.

هدف: معرفی بیماری که به دنبال عمل جراحی لیزیک دچار کراتیت عفونی یک طرفه ناشی از اکتینومایسس اسراییلی (Actinomyces israelii) شد.معرفی بیمار: بیمار خانم 28 ساله ای بود که 5 ماه پس از انجام عمل جراحی لیزیک هر دو چشم، با احساس جسم خارجی و تاری دید مختصر در چشم چپ مراجعه نمود. در معاینه با بیومیکروسکوپ، در نزدیکی حاشیه فلپ، در سطح فاصل فلپ و بستر استرومای زیرین، منطقه ای با حدود مشخص از ارتشاح یاخته های التهابی وجود داشت و بر روی آن ناحیه ای از رنگ پذیری با فلورسین مشاهده می شد. با بلند کردن فلپ در آن ناحیه و تراشیدن ضایعه زیر فلپ، نمونه ای جهت رنگ آمیزی و کشت تهیه گردید. نتیجه رنگ آمیزی و کشت، اکتینومایسس اسراییلی را نشان داد، براساس آزمایش حساسیت آنتی بیوتیکی، درمان لازم انجام شد و عفونت کنترل گردید.نتیجه گیری: در تشخیص افتراقی کراتیت های عفونی دیررس پس از لیزیک، علاوه بر قارچ ها و مایکوباکتریوم های آتیپیک، اکتینومایسس نیز باید مدنظر قرار گیرد. در این گونه موارد، بلند کردن فلپ قرنیه جهت کاهش حجم عفونت، تهیه نمونه از ضایعه و انجام رنگ آمیزی و کشت و رسیدن به تشخیص قطعی کمک کننده است. با توجه به امکان بروز عفونت های گوناگون، اصول استریلیته کامل جهت انجام جراحی های رفرکتیو باید به طور دقیق رعایت گردد.

هدف: تعیین نتایج بینایی و انکساری و تغییرات شاخصهای توپوگرافیک و حساسیت کنتراست بعد از عمل لیزیک به روش کراس سیلندر و با استفاده از لیزر اگزایمر تکنولاس 217-C در بیماران آستیگمات مخلوط.روش پژوهش: دراین کارآزمایی بالینی از نوع مقایسه قبل و بعد، 15 چشم آستیگمات مخلوط در 8 بیمار کاندید لیزیک، بررسی شدند. قدرت انکساری سیلندر و کروی (اسفر)، شاخصهای توپوگرافیک و حساسیت کنتراست، قبل و در فواصل یک ماه و سه ماه پس از لیزیک تعیین شدند. شاخصهای توپوگرافیک شام Asphericity (میزان (Q، حدت قرنیه ای مورد انتظار (PCA) و شاخص همگونی قرنیه ای (CUI)، از برنامه HDS از دستگاه توپوگرافی EyeSys-2000 استخراج شدند. حساسیت کنتراست برای بسامدهای فضایی 3، 6، 12 و 18 دور در درجه با استفاده از تابلوی (CSV-1000) Vector Vision اندازه گیری گردید. یافته ها: قبل از عمل، میزان سیلندر 1.36±3.5- دیوپتر و در محدوده 5.1- تا 6.5- دیوپتر و معادل کروی (SE) نیز +1.33±1.3 و در محدوده 0.25+ تا 3.5- دیوپتر بود. میزان سیلندر و کروی بیماران  3ماه بعداز عمل، به ترتیب به 0.54±0.76- و 0.72±0.36+ دیوپتر کاهش یافت(P=0.001) . سه ماه پس از عمل، 11 چشم (72.7 درصد)، کمتر از یک دیوپتر آستیگماتیسم داشتند؛ همه چشمها، دید اصلاح نشده 20.30 یا بهتر و 53 درصد چشمها دید اصلاح نشده 20.20 داشتند. نتایج حساسیت کنتراست، نشان دهنده کاهش کنتراست در تمامی بسامدهای فضایی در یک ماه پس از عمل بود که بعد از 3 ماه پس از عمل، به مقادیر قبل از عمل بازگشت.Asphericity  بیماران، 3 ماه بعد از عمل، به میزان 0.16±0.15- کاهش نشان داد (P=0.01) و PCA وCUI ، تغییر بارزی از نظر آماری نسبت به قبل از عمل نداشتند.نتیجه گیری: لیزیک به روش کراس سیلندر، روش موثری برای اصلاح آستیگماتیسم مخلوط است و قرنیه حالت Prolate خود را حفظ میکند و حساسیت کنتراست بیماران در فاصله 3-1 ماه پس از عمل، به مقادیر قبل از عمل در تمامی بسامدهای فضایی برمی گردد.

هدف: تعیین نتایج بینایی جراحی لیزیک در مبتلایان به نزدیک بینی که طی سال های 81-1380 در کلینیک نوین دیدگان تحت عمل جراحی قرار گرفته اند.روش پژوهش: این تحقیق با مطالعه بر روی مجموعه موارد مداخله ای (interventional case series) و با استفاده از اطلاعات مندرج در پرونده بیمارانی که جهت اصلاح نزدیک بینی، با یا بدون آستیگماتیسم، تحت جراحی لیزیک قرار گرفتند و به مدت یک سال پی گیری شدند، انجام پذیرفت. همه بیماران توسط یک جراح (ح.ن) و با استفاده از لیزر اگزایمر EC-5000 و نوموگرام نایدک و میکروکراتوم موریا با روش استاندارد تحت عمل قرار گرفتند. بیماران براساس رفرکشن قبل از عمل به چهار گروه نزدیک بینی پایین (1- تا 4- دیوپتر)، متوسط (4- تا 7- دیوپتر)، بالا (7- تا 13- دیوپتر) و بسیار بالا (شدیدتر از 13- دیوپتر) تقسیم شدند. همه چشم ها آستیگماتیسم £3D داشتند. رفرکشن قبل و یک سال بعد از عمل، UCVA یک سال بعد از عمل، محدوده امتروپی یک سال بعد از عمل (قابلیت پیش بینی) و BCVA قبل و یک سال بعد از عمل، در هر گروه مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: مطالعه بر روی 345 چشم از 179 بیمار شامل 70.4 درصد زن و 29.6 درصد مرد با میانگین سنی 29.1 ± 9.1 سال انجام شد. میانگین معادل کروی (SE) قبل از عمل در چهار گروه نزدیک بینی پایین، متوسط، بالا و بسیار بالا، به ترتیب -2.84 ± 0.73 ، -5.12 ± 0.84 ، -9.53 ± 1.81 و -16.26 ± 2.23 دیوپتر بود که یک سال بعد از عمل، به ترتیب به -0.0845 ± 0.16 ، -0.143 ± 0.216 ، -0.467 ± 0.34 و -2.385 ± 1.49 دیوپتر رسیدند. یک سال بعد از عمل، فراوانی چشم های در محدوده ±0.25D امتروپی در چهار گروه، به ترتیب 94، 83، 40 و صفر درصد و چشم های در محدوده ±0.5D امتروپی، به ترتیب 100، 100، 73 و 15 درصد و چشم های در محدوده ±1.0D امتروپی نیز به ترتیب 100، 100، 95.5 و 23 درصد بود. یک سال بعد از عمل، فراوانی UCVA برابر 20.40 یا بهتر در 4 گروه فوق، به ترتیب 100، 100، 98.4 و 30.8 درصد و UCVA برابر 20.20 یا بهتر، به ترتیب 78.9، 73.1، 31 و صفر درصد بود. یک سال بعد از عمل، فراوانی کاهش BCVA به میزان دو خط یا بیش تر در 4 گروه فوق، به ترتیب 2.1، صفر، 6.7 و صفر درصد و فراوانی افزایش BCVA، به ترتیب 2.1، 1.4، 4.4 و 7.7 درصد بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد که لیزیک یک روش موثر و با قابلیت پیش بینی خوب جهت اصلاح نزدیک بینی می باشد و به ظاهر، قابلیت پیش بینی آن با افزایش عیب انکساری قبل از عمل، کاهش می یابد.