شرایط تهیه اتیلن دی آمین با استفاده از آمونیاکافت اتیلن دی کلرید (EDC) در محیط آبی بررسی شده است. واکنش در یک راکتور تحت فشار یک لیتری و به صورت ناپیوسته انجام شده است. از آنجا که دما، نسبت مولی واکنشگرها، زمان واکنش و غلظت آمونیاک مصرفی نوع محصولات واکنش را تحت تأثیر قرار می دهد، در این کار پژوهشی بررسی جامعی بر روی نقش هر یک از این عوامل بر ترکیب درصد محصولات صورت گرفته و شرایط بهینه تهیه آنها طراحی شده است. محصول اصلی واکنش اتیلن دی کلرید و آمونیاک اتیلن دی آمین (EDA) است. دی اتیلن تری آمین (DETA) و مشتقات حلقوی چون دی اتیلن دی آمین (PIP) و پلی آمینهای سنگین تر از جمله محصولات فرعی واکنش اند. تجزیه نمونه ها بوسیله فن کروماتو گرافی گازی در شرایط بهینه انجام شده است.

با توجه به محدودیت منابع طبیعی آب شیرین و افزایش جمعیت در دهه های گذشته، بشر برای پر کردن فاصله بین عرضه و تقاضا به احداث کارخانه های آب شیرین کن روی آورده است. مهمترین مشکل زیست محیطی کارخانه های آب شیرین کن تولید پساب باغلظت بالای نمک است که این پساب ها به صورت مستقیم به محیط دریا تخلیه می شوند. عوامل مختلفی در میزان رقیق سازی پساب تخلیه شده تاثیرگذار است که یکی از مهمترین این عوامل جریان محیط است. در این تحقیق با استفاده از مدل انتگرالی CorJet، به بررسی میزان تاثیرگذاری سرعت و جهت جریان محیط بر جهت و طول مسیر حرکت پساب در حالت جت و پلوم و میزان رقیق سازی پساب پرداخته می شود. جهت و مقدار سرعت جریان محیط پویا بر دینامیک، غلظت و اختلاط پساب تخلیه شده تاثیرگذار می باشد. بیشترین تاثیر جریان محیط بر رفتار پساب برای حالتی است که سرعت جریان محیط بیشتر از سرعت پساب باشد. در این صورت پساب به صورت کامل توسط جریان محیط از مسیر اصلی خود منحرف می شود. طبق نتایج، در تخلیه پساب چگال در محیط پویا هرچه زاویه تخلیه کننده نسبت به افق بیشتر باشد پساب مسافت بیشتری را در محیط پذیرنده طی می کند و بدنبال آن میزان رقیق سازی افزایش می یابد. در محیط پویا زاویه تخلیه 90 درجه بهینه ترین حالت تخلیه پساب چگال است و بیشترین میزان رقیق سازی را دارد...

این پژوهش با هدف بررسی پتانسیل سنبل آبی در حذف فلزات سنگین کادمیوم و سرب در پاییز 1390 به صورت طرح بلوک های کامل تصادفی با 6 تیمار در 3 تکرار در رشت اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل: آب شهر، کلرید کادمیوم 2 میلیگرم در لیتر، کلرید کادمیوم 4 میلی گرم در لیتر، کلرید سرب 4 میلی گرم در لیتر، کلرید سرب 8 میلی گرم در لیتر، کلرید کادمیوم (2 میلیگرم در لیتر) + کلرید سرب (4 میلیگرم در لیتر) بود. شاخص های رویشی گیاه (اندازه برگ و قطر بافت اسفنجی)، تعداد برگ، رشد نسبی، فاکتور غلظت زیستی و غلظت عناصر فلزی در بافت های گیاهی مورد اندازهگیری قرار گرفت. برای اندازه گیری عناصر جذب شده توسط گیاه از روش پلاسمایی جفت شده استفاده گردید. نتایج نشان داد که این گیاه در شرایط مقادیر بالای کادمیوم و سرب (ICP) القایی به خوبی رشد میکند تا جایی که میزان رشد سنبل آبی در کلرید کادمیوم 2 میلیگرم در لیتر بیشتر از میزان رشد این گیاه در شرایط شاهد (آب شهر) بوده است. هرچند که با افزوده شدن هر دو فلز (سرب و کادمیوم) به محیط آبی، میزان رشد برگها کمتر از مقدار کادمیوم 2 میلیگرم در لیتر بود ولی باز هم آسیب دیدگی در گیاه دیده نمی شود و مقدار رشد تحت این تیمار نیز بیشتر از شاهد بوده است. این آزمایش نشان داد سنبل آبی قادر به جذب کلرید کادمیوم تا غلظت 4 میلیگرم در لیتر و کلرید سرب تا غلظت 8 میلیگرم در لیتر بوده است.

حفظ منابع آبی و حفاظت آنها از آلودگی از درجه اهمیت زیادی در چرخه طبیعی زندگی ما برخوردار است، نیترات به عنوان یکی از مهم ترین منابع آلودگی آب، تهدیدی جدی برای اکوسیستم های آبی محسوب می شود و با توجه به حلالیت بسیار بالای آن، خارج کردن آن از آب فرآیندی بسیار پرهزینه محسوب می شود، ارائه یک روش مطمئن که ضمن رفع آلودگی کم هزینه، سریع وآثار جنبی نامطلوب برای سلامت محیط نداشته باشد بسیار ضروری است، هدف از این مطالعه تعیین توان و ظرفیت پالایندگی سنبل آبی جهت حذف نیترات از محیط آبی می باشد عواملی مانند غلظت اولیه نیترات، زمان تماس، جرم جاذب، pH، و حضور سایر یونهای رقابتی از جمله سولفات روی جذب نیترات، مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که بهترین راندمان حذف نیترات بیشتر از %99 در شرایط اپتیمم (زمان ماند30 ساعت، دوز جاذب سه بوته (15 ساقه) و (ph=6.4) اتفاق افتاد. ضمنا راندمان حذف نیترات در حضور یونهای سولفات کاهش نمی یابد.، با افزایش غلظت اولیه از30 به 150 میلی گرم در لیتر نیترات راندمان حذف تغییری محسوسی نمی کند و با افزایش جرم جاذب راندمان حذف از %67.96 به%100 افزایش یافت و زمان ماند کمتری جهت تعادل بدست می آید فرآیند جذب نیترات از ایزوترم لانگمویر R2=1 تبعیت می نماند در نهایت می توان نتیجه گرفت که سنبل آبی یک گیاه امیدوارکننده با عملکردهای عظیم به عنوان یک پالایشگر می تواند در راه رفع مشکلات زیست محیطی کمک موثری باشد.

تالاب کویری میقان به عنوان اکوسیستمی ارزشمند و شکننده در یک منطقه کویری از تغییرات اقلیمی و کاربری اراضی اتفاق افتاده در دهه های اخیر به شدت متأثر شده است. با توجه به کاهش شدید میزان حق آبه ورودی به این تالاب، تلاش گردید تا ابتدا میزان نیاز بوم شناختی تالاب از نظر حجم آب برای ارائه خدمات زیستگاهی مشخص شده و با مطالعات پیشین محاسبه نیاز آبی هیدرولوژیکی، مقایسه گردد. در این مطالعه با تکیه بر تصاویر ماهواره ای و همچنین بهره گیری از رویکرد جامع در تعیین نیاز آبی تلاش شد تا نوسان سطح تالاب در یک بازه زمانی سال 1998 لغایت 2016 میلادی از تصاویر ماهواره ای لندست استخراج گردد. نتایج این پژوهش حاکی از روند کاهشی سطح آب تالاب می باشد به طوریکه سطح تالاب در دو دهه اخیر حدود 79/18 کیلومترمربع کاهش یافته است. بر اساس نتایج این پژوهش و تحلیل نیازهای زیستی درنای خاکستری، به عنوان گونه جانوری شاخص در منطقه و همچنین میزان وسعت و تراکم پوشش گیاهی مشخص گردید که در شرایطی که سطح پوشش آب تالاب حداقل وسعتی معادل 113 کیلومترمربع داشته باشد قادر به ارائه خدمات زیستگاهی خواهد بود. این مسأله علاوه بر ایجاد یک کلان زیستگاه تالابی، سبب شکل گیری خرد زیستگاه های متعدد شده که ساختار اصلی آن را پوشش گیاهی تشکیل می دهند و بقای بوم شناختی تالاب تضمین خواهد شد.

در این تحقیق، به بررسی جذب سطحی یون نیکل در سیستم ناپیوسته توسط کربن پوست پرتقال، انجام شده است و اثر عوامل مؤثر بر فرآیند جذب سطحی مانند pH  ، زمان تماس، غلظت اولیه نیکل در محلول، مقدار جاذب و دما مورد توجه قرار گرفته است. جزئیات سطح و گروه های عاملی موجود در جاذب به ترتیب توسط آنالیزهای SEM و FTIR  انجام شده است. در مطالعه اثر pH، بالاترین درصد جذب نیکل برای کربن پوست پرتقال در 6=pH که معادل 58 میلی گرم بر گرم است، اتفاق افتاد. با افزایش زمان تماس بین جاذب و محلول و پس از گذشت 210 دقیقه، درصد جذب به مقدار 57/98 درصد افزایش یافته است. در بررسی اثر غلظت اولیه نیکل در محدوده 20 تا 150 میلی گرم بر لیتر، نتایج نشان داد که با افزایش غلظت، درصد جذب از 98 درصد به 96 درصد کاهش یافته و با افزایش مقدار جاذب  از 01/0 تا 1/0 گرم در 25 میلی لیتر محلول نیکل، درصد جذب از 90 درصد به 98 درصد افزایش پیدا کرد. بررسی اثر دما نشان داد که با افزایش دما از 25 به 45 درجه سلسیوس، درصد جذب از 99 درصد به 8/97 درصد کاهش یافته است. مشخصات ترمودینامیکی در سه  دمای 25، 35 و 45 درجه سلسیوس انجام شده است. مقدار منفی انرژی آزاد گیبس استاندارد  که معادل 121/3 -کیلوژول بر مول است، نشان داد که فرآیند جذب خودبه خودی و فیزیکی است. در بررسی سینتیکی اثر زمان تماس، مشاهده شده که نتایج با مدل سینتیکی شبه درجه دوم با ضریب همبستگی 99 درصد برازش شد. هم چنین ، در بررسی اثر غلظت اولیه نیکل در محلول و برازش داده های تجربی با هم دماهای لانگمویر، فروندلیچ، تمکین، دوبینین رادوشکویچ - و با توجه به مقادیر2R به دست آمده، هم دمای فروندلیچ بیش ترین سازگاری را با ضریب همبستگی 100 درصد،  داشته است.

هیدروکسی آپاتیت، یکی از مهم ترین و پربازده ترین جاذب ها در جذب استرانسیم از محلول های آبی به شمار می رود. در این پژوهش، ساختار هیدروکسی آپاتیت پس از جذب استرانسیم ، مطالعه و سازوکار جذب آن بررسی شده است. بدین منظور، هیدروکسی آپاتیت نانوساختار با روش شیمی تر ساخته شده و پس از حرارت دادن، برای جذب یون های استرانسیم در محلول های آبی با غلظت های مختلف استرانسیم 30، 50 و 70 (میلی گرم بر لیتر) استفاده شد. با آنالیزهای پراش پرتو ایکس (XRD)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) به همراه طیف سنجی انرژی پرتو ایکس (EDS) و آنالیز تبدیل فوریه مادون قرمز (FTIR)، هیدروکسی آپاتیت، پس از جذب استرانسیم، کاملاً شناسایی شد. کرنش ساختار پس از برازاندن پیک های پراش پرتو ایکس، با استفاده از تابع ویت (Voigt)، توسط رابطه ویلیامسون ـ هال بررسی شد. نتایج نشان داد که جذب استرانسیم باعث افزایش کرنش شبکه نمی شود. علاوه بر این، اندازه بلورک ها و تغییرات ناهمسان گردی ساختار نیز، پس از جذب استرانسیم، محاسبه شد و کاهش بلورینگی از 45 درصد به 34 درصد و اندازه بلورک ها از 520 انگستروم به 460 انگستروم مشاهده شد. از سوی دیگر، محاسبات، کاهش ناهمسان گردی با جذب استرانسیم را نشان دادند. با درنظرگرفتن این اطلاعات درباره ساختار هیدروکسی آپاتیت و تطبیق آن با سازوکارهای مختلف پیشنهادشده برای جذب، سازوکار انحلال و رسوب مجدد در جذب استرانسیم توسط هیدروکسی آپاتیت پیشنهاد می شود. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی و نتایج طیف سنجی پراش انرژی پرتو ایکس نیز این سازوکار را تأیید می کند.