نتایج جستجو

701

نتیجه یافت شد

مرتبط ترین ها

اعمال فیلتر

به روزترین ها

اعمال فیلتر

پربازدید ترین ها

اعمال فیلتر

پر دانلودترین‌ها

اعمال فیلتر

پر استنادترین‌ها

اعمال فیلتر

تعداد صفحات

71

انتقال به صفحه



فیلترها/جستجو در نتایج    

فیلترها

سال

بانک‌ها



گروه تخصصی








متن کامل


مرکز اطلاعات علمی SID1
مرکز اطلاعات علمی SID
اسکوپوس
مرکز اطلاعات علمی SID
ریسرچگیت
strs
نویسندگان: 

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2019
  • دوره: 

    46
  • شماره: 

    1
  • صفحات: 

    19-28
تعامل: 
  • استنادات: 

    8
  • بازدید: 

    0
  • دانلود: 

    324
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 0

دانلود 324 استناد 8 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1396
  • دوره: 

    39
  • شماره: 

    5
  • صفحات: 

    36-42
تعامل: 
  • استنادات: 

    490
  • بازدید: 

    1315
  • دانلود: 

    379
چکیده: 

زمینه: اسکارهایپرتروفیک از عوارض آسیب سوختگی است. تزریق داخل ضایعه ای کورتیکواسترویید از درمان های تهاجمی آن می باشد که علاوه بر دردناک بودن، عوارض لوکالیزه نیز دارد. ما تصمیم داریم که با طراحی یک مطالعه یک سوکور تصادفی شده، دگزامتازون را به صورت پوستی به روش فونوفورزیس به ضایعه رسانده و اثر آن روی ویژگی های هایپرتروفیک سوختگی مطالعه کنیم. روش کار: در این کارآزمایی بالینی یک سو کور تصادفی شده، 56 مورد اسکار هایپرتروفیک به دو گروه فونوفورزیس دگزامتازون و پلاسبو تقسیم شدند. بیماران عضو گروه دگزامتازون، ده جلسه درمانی با فونوفورزیس دگزامتازون 4/0 % دریافت کردند. بیماران گروه کنترل تحت فونوفورزیس پلاسبو (امواج اولتراسوند با ژل معمولی آبکی بدون استفاده از دگزامتازون) با پروتکل مشابه قرار گرفتند. در ابتدای مطالعه و یک هفته پس از درمان میزان خارش بیمار (توسط مقیاس 5D-Pruritus Scale) و ویژگی های اسکارهایپرتروفیک (توسط مقیاس Vancouver Scar Scale) در هر دو گروه ثبت گردید. یافته ها: علارغم وجود بهبودی خفیف نمره ی مقیاس Vancouver Scar Scale)VSS)، یک هفته پس از درمان در گروه فونوفورزیس دگزامتازون در مقیاس با گروه کنترل ولی این تفاوت معنادار نبود(08/0p<). نمره خارش درک شده توسط بیماران، یک هفته پس از درمان در گروه دگزامتازون به صورت معناداری کمتر از کنترل بود (001/0p<). نتیجه گیری: فونوفورزیس دگزامتازون یک درمان ایمن و کارآمد و بدون درد برای کاهش خارش اسکارهایپرتروفیک سوختگی است ولی کارآیی این درمان در مورد بهبود ویژگی های اسکارهایپرتروفیک، نیازمند بررسی توسط مطالعاتی با دوره فالوآپ طولانی مدت تر می باشد.

آمار یکساله:  

بازدید 1315

دانلود 379 استناد 490 مرجع 0
نویسندگان: 

احمدی خالد | تاراسی زهرا

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1380
  • دوره: 

    21
  • شماره: 

    35-36
  • صفحات: 

    17-21
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    955
  • دانلود: 

    87
چکیده: 

لرز پس از عمل از مسایل مهم در پایان بیهوشی عمومی و دوره ابتدایی حضور بیمار در اتاق بهبود است و تداوم آن می تواند مصرف اکسیژن بافتی را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. تحقیقات گذشته بر روی بیمارانی که تحت عمل جراحی قلب باز قرار گرفته اند موثر بودن دگزامتازون با دوز 0.6 mg/kg  را در کاهش لرز پس از عمل به اثبات رسانده اند. در این تحقیق ما در پی اثبات این موضوع بوده ایم که آیا دگزامتازون می تواند کاهش لرز پس از عمل را در بیمارانی که تحت اعمال متداول جراحی غیر قلبی قرار می گیرند، باعث شود یا خیر؟به این منظور، تعداد 200 بیمار که جهت اعمال جراحی انتخابی (elective) شامل جراحی عمومی، اورولوژی، ارتوپدی و زنان در لیست قرار گرفته بودند، به صورت اتفاقی انتخاب شده و در گروه های 100 نفری قرار داده شدند. افراد مورد مطالعه هیچ گونه بیماری زمینه ای مزمن نداشتند و داروی خاصی نیز به صورت دایم مصرف نمی کردند. پس از شروع بیهوشی با روش متداول و یکسان، شامل دیازپام، مرفین و تیوپنتال سدیم با دوز متناسب با وزن بدن بیماران، به یک گروه دگزامتازون با دوز0.15 mg/kg و به گروه دیگر آب مقطر به صورت وریدی تزریق شد. حفظ بیهوشی در طول مدت عمل جراحی در تمام بیماران یکسان و شامل اکسیژن 0.5% بود. پس از بررسی نتایج حاصله، مشخص شد که در گروه دگزامتازون فقط در 12% بیماران لرز وجود داشته است ولی در گروه دارو نما، در 31% موارد(p=0.001) ؛ لذا می توان نتیجه گرفت که دوز کم دگزامتازون 0.15 (mg/kg)  قادر است شیوع لرز پس از عمل را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

آمار یکساله:  

بازدید 955

دانلود 87 استناد 0 مرجع 0
گارگاه ها آموزشی
نویسندگان: 

ROBB P.J.

نشریه: 

CLINICAL OTOLARYNGOLOGY

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2009
  • دوره: 

    34
  • شماره: 

    -
  • صفحات: 

    582-584
تعامل: 
  • استنادات: 

    315
  • بازدید: 

    3370
  • دانلود: 

    9195
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 3370

دانلود 9195 استناد 315 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1393
  • دوره: 

    11 (دوره جدید)
  • شماره: 

    4 (پیاپی 47)
  • صفحات: 

    1491-1494
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    1432
  • دانلود: 

    199
چکیده: 

زایلازین داروی پیش بیهوشی می باشد که دارای اثرات استفراغی است. این مطالعه به منظور ارزیابی اثر دگزامتازون، متوکلوپرامید و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید در جلوگیری از تهوع متعاقب تزریق زایلازین انجام شد.15 قلاده سگ نر نژاد مخلوط با متوسط وزن 18.9±5 کیلوگرم درسه گروه پنج تایی شامل گروه دگزامتازون وریدی (1 mg/kg) گروه متوکلوپرامید وریدی (0.5 mg/kg) و ترکیب دگزامتازون- متوکلوپرامید (0.5-1 mg/kg) متعاقب بیهوشی سگ ها، به صورت تصادفی انتخاب شدند. در تمام گروه ها ابتدا توسط دیازپام (0.2 mg/kg) وریدی به عنوان آرام بخش، سپس زایلازین (2 mg/kg) وریدی و بالاخره مورفین (2 mg/kg) وریدی استفاده شد. بلافاصله داروهای دگزامتازون، متوکلوپرامید درگرو ه های مذکور تزریق و تحت عمل لاپاراتومی قرارگرفتند. زمان بیهوشی، زمان بازیابی و علائم مربوط به تهوع در زمان های 30 دقیقه، 2، 4، 8 و 24 ساعت پس از بیهوشی ارزیابی و نتایج با استفاده ازآزمون آماری ANOVA بررسی و (p<0.50) معنی دار در نظر گرفته شد.در گروه دگزامتازون طول دوره بیهوشی 48.2±2.8 دقیقه، درگروه متوکلوپرامید 51.7±2.3 دقیقه و درگروه دگزامتازون- متوکلوپرامید 45.7±5 دقیقه بود. اختلاف آماری معنی داری بین سه گروه از لحاظ طول دوره بیهوشی مشاهده نشد (p>0.05). در هیچ یک از سه گروه تهوع و استفراغ مشاهده نشد. تجویز داروهای دگزامتازون و متوکلوپرامید به صورت تنها یا ترکیب با یکدیگر به طور کامل رخداد استفراغ را در طول بیهوشی و زمان بازیابی کنترل می کند.

آمار یکساله:  

بازدید 1432

دانلود 199 استناد 0 مرجع 5
نشریه: 

بیهوشی و درد

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1397
  • دوره: 

    8
  • شماره: 

    3
  • صفحات: 

    19-30
تعامل: 
  • استنادات: 

    490
  • بازدید: 

    629
  • دانلود: 

    202
چکیده: 

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

آمار یکساله:  

بازدید 629

دانلود 202 استناد 490 مرجع 0
strs
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1383
  • دوره: 

    11
  • شماره: 

    44 (فوق العاده دو)
  • صفحات: 

    987-992
تعامل: 
  • استنادات: 

    1
  • بازدید: 

    887
  • دانلود: 

    443
چکیده: 

امروزه از گروه های دارویی متفاوتی جهت پیش گیری یا درمان تهوع و استفراغ بعد از عمل (Ponv) استفاده می شود که این داروها می توانند در عمل های مختلف یا بیماران مختلف اثرات متفاوتی داشته باشند. علاوه بر آن بعضی از این داروها گران قیمت بوده و این مساله عاملی محدود کننده برای استفاده از آن ها محسوب می شود بنابراین برنامه های دقیقی برای استفاده از داروهای ضد تهوع و استفراغ وجود ندارد. با توجه به این که نوروترانسیترهای متعددی در ایجاد این عارضه نقش دارند، درمان چند دارویی می تواند اثر بیش تری روی تهوع و استفراغ بعد از عمل داشته باشد. در این مطالعه که به صورت ارزیابی بالینی تصادفی طراحی گردید، 140 بیمار که تحت عمل جراحی داخل شکمی قرار گرفته بودند (شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل در این بیماران بالا است) انتخاب شدند و به 2 گروه تقسیم گردیدند سپس 2 رژیم درمانی متفاوت جهت پیش گیری از این عارضه تجویز گردید و اثر این دو رژیم درمانی با هم مورد مقایسه قرار گرفت. در گروه اول از ترکیب دارویی گرانیسترون و دگزامتازون (n=70) و در گروه دوم از دروپریدول و دگزامتازون استفاده شد(n=70) . هدف از این مطالعه مقایسه شیوع تهوع و استفراغ در این 2 گروه، در مدت24 ساعت بعد از عمل بوده است. بیماران مورد مطالعه در گروه سنی 50-15 سال بودند و اعتیاد به الکل و موادمخدر نداشتند، از داروهای اعصاب استفاده نمی کردند و زمان جراحی آن ها بیش از 4 ساعت نبوده است. خانم ها در 10 روز اول قاعدگی وارد مطالعه نشدند. براساس نتایج به دست آمده تهوع و استفراغ بعد از عمل در گروه گرانیسترون و دگزامتازون 4/1% و در گروه دوم 23% بود (P=0.0001). اگر چه گرانیسترون داروی گران قیمتی می باشد، به علت وجود تفاوت بارز، به نظر می رسد که اثر آن از نظر اقتصادی قابل بررسی و توجیه باشد.

آمار یکساله:  

بازدید 887

دانلود 443 استناد 1 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2012
  • دوره: 

    17
  • شماره: 

    6
  • صفحات: 

    338-343
تعامل: 
  • استنادات: 

    630
  • بازدید: 

    15420
  • دانلود: 

    7037
چکیده: 

Background: The most common complications after tracheal intubation during general anesthesia are sore throat, hoarseness, and laryngospasm which can cause severe discomfort to patients. Several methods have been suggested to prevent these complications.In this study, the effects of intracuff dexamethasone, lidocaine, and normal saline in reducing post-extubation reactions were compared.Methods: This double-blind clinical trial was performed on 180 men of ASA (American Society of Anesthesiologists) class I or II who underwent general anesthesia for elective inguinal herniation surgery in Imam Reza Hospital, Tehran, Iran during 2008-2010. Depending on the kind of drug used to fill the endotracheal tube (ETT) cuff, patients were randomly allocated into normal saline, lidocaine, and dexamethasone groups. Post-extubation reactions were then evaluated in all groups.Results: The groups were demographically comparable. There were no significant differences between the three groups regarding post-extubation sore throat, hoarseness, or laryngospasm (p>0.05). However, a significant difference in cough existed between the three groups (p=0.02).Moreover, the groups were not significantly different in terms of patient satisfaction after 24 hours (p=0.062). Prolongation of spontaneous ventilation time and time to extubation were observed in the three groups. No significant differences were detected between the three groups regarding hemodynamic variables.Conclusion: The three drugs were not significantly different in attenuating post-extubation reactions such as hoarseness, sore throat, and laryngospasm. However, lidocaine was more effective on cough incidence while dexamethasone had better efficacy in reducing cough severity. In addition, all three drugs could satisfy patients after 24 hours. ETT tolerance was more in the lidocaine group than the other two groups.

آمار یکساله:  

بازدید 15420

دانلود 7037 استناد 630 مرجع 0
نویسندگان: 

AMIR A. | CHAPMAN S. | KADAR T.

اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2000
  • دوره: 

    20
  • شماره: 

    SUPPL 1
  • صفحات: 

    51-58
تعامل: 
  • استنادات: 

    315
  • بازدید: 

    3669
  • دانلود: 

    9195
کلیدواژه: 
چکیده: 

آمار یکساله:  

بازدید 3669

دانلود 9195 استناد 315 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    2008
  • دوره: 

    18
  • شماره: 

    4
  • صفحات: 

    381-382
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    17659
  • دانلود: 

    9568
کلیدواژه: 
چکیده: 

Chronic immune thrombocytopenic purpura (ITP) means at least 6-month duration of ITP. An autoimmune process leads to production of anti platelet membrane anti bodies that destruct the platelets. Although in most cases no significant hemorrhage occurs, but bleeding in brain is possible. Also, thrombocytopenia limits the natural activity of children.

آمار یکساله:  

بازدید 17659

دانلود 9568 استناد 0 مرجع 0
litScript