نگرش نیچه به مسئله انسان و حقیقت او، بر اساس اندیشه ها ی مادی گرایانه و تمایل به اصالت تجربه است که پیامدهای ویژه ای به همراه دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به منظور بررسی مختصات انسان شناختی از دیدگاه نیچه و ارزیابی پیامدهای آن در پرتو آرای علامه طباطبایی شکل گرفته است. بر اساس یافته‎های پژوهش، نیچه با نفی عقل گرایی و بی اعتبار نمودن ارزش ها ی اخلاقی و دینی مورد پذیرش زمان خویش، انسان را تا پرتگاه نیست گرایی می کشاند. لکن برای نجات وی از این وهله بحرانی، انسان را به باور توانمندی و اصالت قدرت خویش دعوت می نماید که ظهور تمام عیار آن در ابر انسان نمود یافته است. این در حالی است که علامه طباطبایی چنین تقلیل گرایی از شخصیت انسان و ترجیح  تن بر روان را برنمی تابد. زیرا نفی عقل گرایی و ستیز با ابعاد الهی متافیزیک نتیجه ای جز بی اعتبارشدن اوزان اندیشه ورزی و خردگرایی ندارد. وی همچنین منشأ اصلی پوچ انگاری در زندگی انسان را، حذف خدا و انگاره ها ی معنوی و ارزشی می داند و قرب الهی را به عنوان غایت اصلی زندگی مطرح می کند. غایتی که در سایه آن زندگی فردی و جمعی انسان بر اساس هدفمندی، معناداری و عدالت شکل می گیرد.

عمل اداری به عنوان مفهومی محوری در حقوق اداری به رغم اینکه آثار متعددی در اجرای حقوق اداری و تشخیص صلاحیت دادگاهها دارد، در قوانین ایران تعریف نشده است.دکترین در این خصوص در مراحل اولیه،بازنگری و دچار تشتت آرا است، رویه قضایی نیز کمتر به این بحث وارد شده است.لذا این مقاله در راستای هدف تبیین عمل اداری یکی از آرای شعبه دیوان عدالت اداری در خصوص مفهوم را بررسی نموده است.قاضی صادرکننده این رای اعتقاد به انحصار صلاحیت دیوان در رسیدگی به عمل اداری داشته و قانونی بودن و در راستای انجام وظیفه قانونی بودن را از شروط شکل گیری عمل اداری دانسته است علاوه بر آن معتقد است،عمل اداری وقتی وجود دارد که برتری دولت بر مردم در آن مشهود بوده و هدف برقراری نظم عمومی یا انجام خدمت عمومی را دنبال کند.نویسندگان این مقاله معتقدند گرچه اصل بر نظارت بر عمل اداری در چنین نهادهایی است همچنین گرچه عمل اداری باید شرایطی را داشته باشد ولی این امر ناقض صلاحیت دیوان عدالت اداری نیست.قانونی بودن عمل اداری،در راستای انجام وظیفه بودن آن،دنبال کردن حفظ نظم عمومی و انجام خدمت عمومی می تواند از شرایط صحت عمل اداری باشد ولی فقدان آنها نافی صلاحیت دیوان عدالت اداری نیست.در نهایت این مقاله به این نتیجه می رسد که مفهوم عمل اداری مورد نظر رای مطابقت دقیقی با قواعد و معیارها نداشته و برخی از معیارهای دیگر از جمله شروط صحت عمل اداری در تعریف خلط شده است.

مقاله حاضر وضعیت عمومی بانک ها را از نظر عملکرد، تحت عنوان"ارزیابی عملکرد بانک ها از طرح تا عمل" مورد بررسی قرار می دهد. در این مقاله به مقایسه و انطباق مین شاخص های کار بانک ها با استاندارد های جهانی و نیز ارتقا و بهبود سطح کار و سیاست های بانکداری نوین در کشور اشاره می شود. مزایایی که ارزیابی عملکرد بانک ها همچنین میزان بهره وری بانک ها در بردارد، از مواردی است که در مقاله به آن توجه شده و با همچنین میزان بهره وری بانک ها در بر دارد، از مواردی است که در مقاله به آن توجه شده و با معرفی شاخص ها از جمله؛ شاخص های سرمایه گذاری، نسبت سرمایه گذاری به جمع دارایی ثابت، شاخص های وصول بدهی و اعتبارات اسنادی و ضمانت نامه ها و شاخص های جذب منابع، دنبال شده است. همچین شاخص های سود آوری، به تناسب دارایی ها و بدهی ها، وزن دادن به شاخص ها و نحوه امتیاز دهی در مورد بانک ها، از دیگر مسایلی است که در مقاله مورد بحث قرار گرفته است.  

مقدمه: سرطان مری توموری مهاجم است که پیش آگهی بدی دارد.متاسفانه این تومور بدخیم در شمال ایران بویژه در کرانه های دریای خزر شیوع قابل توجهی دارد و از علل عمده مرگ و میر ناشی از سرطان است.انجام عمل جراحی موثرترین روش درمان قطعی و نیز یکی از راه های تسکین در این بیماران است. روش معمول ازوفاگتومی ترانس هیاتال است که با موربیدیته و مرگو میر کمی همراه است هدف: از این بررسی نشان دادن مشخصات بالینی، آسیب شناختی، عوارض و بقا به دنبال ترانس هیاتال ازوفاگوتومی.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی از ابتدای سال 1372 تا نیمه اول 1383 در بیمارستان رازی رشت بر پرونده 162 بیمار انجام شد. بیماران از نظر سن، جنس، درجه دیسفاژی، مرحله ( (stageبیماری، عوارض پس از عمل، مرگ ومیر، مرحله سرطان و میزان بقا بررسی شدهاند. داده های فوق با نرم افزارEPI-6 پردازش شد.نتایج: 102 نفر (70%) مرد و60 نفر (30%) زن بودند. میانگین سنی بیماران 57 سال بود. 29% شهری و 71% روستایی بودند. دیسفاژی شایع ترین علامت در آنها بود (100%). شایعترین محل تومور در ثلث تحتانی (56%) و ناحیه کاردیا (22%) بود. به علت بازشدن پلور، در (47.1%) بیماران نیاز به گذاشتن لوله توراکوستومی بعداز عمل و به علت آسیب طحال اسپلنکتومی در 9.8% پیش آمد و آسیب عصب رکورنت حنجرهای در 4% بیماران دیده شد.18.4% بیماران نیاز به تهویه مکانیکی پیدا کردند پنومونی مدیاستینیت و شیلوتوراکس بترتیب در 10، 2 و 2% آنها مشاهده شد. 13% نشت از محل آناستوموز در گردن داشتند. 83.81% در مدت دو هفته پس از جراحی مرخص شدند (4±9.94 روز). مرگ و میر بیمارستانی پس از جراحی در14% بیماران رخ داد.بقا 1، 2، 3، 4 و 5 ساله به ترتیب 80، 50، 40، 30،  و 20% بود.نتیجه گیری: در بررسی ما بروز عوارض و میزان مرگ ومیر با نتایج مطالعات قبلی تفاوت بارزی نداشت و ا زسوی دیگر در مقایسه با انجام روش ترانس توراسیک که در برخی مراکز توصیه می شود عوارض بیشتری هم به دنبال نداشته است. بنابراین پیشنهاد می شود تا ازوفاژکتومی ترانس هیاتال با انتخاب مناسب بیماران به عنوان روش ترجیحی در درمان قطعی و تسکینی سرطان ثلث تحتا نی مری مد نظر قرار گیرد.

هدف: بررسی اثرات عمل جراحی لیزیک (laser in situ keratomileusis) بر حدت دید سه بعدی .(stereoacuity)روش پژوهش: در این تحقیق، 2000 بلیمار بعد از عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفتند. حدت دید بینایی دید سه بعدی بیماران قبل و یک هفته، یک ماه و سه ماه پس از عمل به وسیله آزمون (Random Dot Stereoacuity Test) Randot اندازه گیری شد. بیمارانی که حدت دید سه بعدی آنها ضعیف تر از sec/arc 480 بود؛ وارد مطالعه نشدند.یافته ها: بیماران شامل 138 زن و 62 مرد بودند. معادل کروی قبل از عمل -0.5 تا -12 دیوپتر بود. میانگین حدت دید سه بعدی قبل از عمل 124.80±124.64 sec/arc بود )دامنه .(480-15 sec/arc کمترین میزان حدت دید سه بعدی مربوط به بیماران دچار آنیزومتروپی بود. میانگین حدت دید سه بعدی یک هفته بعد از عمل به 138.30±126.484 sec/arc کاهش یافت (P=0.158) ولی یک ماه پس از عمل به 111.30±112.15 sec/arc (P=0.002) و سه ماه پس از عمل به sec/arc (P=0.001) 103.65±112.20 افزایش پیدا کرد. یازده بیمار 5.5) درصد( دچار آنیزو متروپی با اختلاف بیش از 2 دیوپتر در عیب انکساری دو چشم بودند که 4 نفر از آنها دچار درجاتی از تنبلی چشم نیز بودند. در 5 بیمار آنیزو متروپ که دچار تنبلی چشم نبودند؛ حدت دید سه بعدی افزایش یافت. در نهایت، حدت دید سه بعدی در 9.5 درصد بیماران کاهش و در 32.5 درصد افزایش یافت و در 58 درصد نیز تغییر نکرد .(P=0.007)نتیجه گیری: اگرچه میانگین حدت دید سه بعدی از عمل لیزیک ممکن است افزایش یابد ولی درصد قابل توجهی از بیماران این عملکرد بینایی کاهش پیدا می کند. بهنظر می رسد که احتمال افزایش حدت دید سه بعدی در بیماران آنیزومتروپ بدون تنبلی چشم بیشتر باشد.

سابقه و هدف: با توجه به شایع بودن عمل جراحی تعویض مفصل هیپ و روند رو به افزایش این عمل جراحی و وجود یک مورد گزارش از موفقیت طراحی قبل از عمل و به منظور ارزیابی این روش برای تعویض مفصل هیپ، این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان اختر در سالهای 78-1376 انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق به روش توصیفی روی کلیه بیمارانی که طی سالهای مورد بررسی تحت عمل جراحیTHA  به صورت cemented و noncemented قرار گرفته اند و نیازمند تعویض یک طرفه مفصل می باشند، انجام گرفت. کلیشه رادیوگرافی بیماران قبل از عمل با کمک template muller طراحی یاpreoperative planning  شده و شاخصهای هشتگانه شامل فواصل مختلف برشها تا مرکز چرخش تعیین با کلیشه رادیوگرافی پس از عمل جراحی مقایسه شد. یافته ها با استفاده از آماره paired t-test مورد قضاورت قرار گرفت. یافته ها: 51 بیمار شامل 21 مرد و 30 زن با میانگین سنی 12±58.4 سال وارد مطالعه شدند. شاخص های inclination و anteversion به علت در نظر گرفتن اعداد ثابت استاندارد قابل مقایسه نبودند. مشاهده شد که شاخصهای (p<0.003) x و (p<0.0001) z که مشخص کننده خطوط T وR  هستند، تفاوت معنی داری داشته اند، ولی شاخص (p<0.015) y که معرف فاصله مرکز چرخش تا برجسته ترین قسمت تروکانتر کوچک است، تغییری نکرده است. به این معنی که برشهای روی گردن تنها توسط تجربه جراحان با هم بالانس شده اند و نهایتا محل قرارگیری جزء فمورال تغییر معنی داری نداشته است. نتایج بین موارد cemented و noncemented تفاوت آماری نداشته است. نتیجه گیری و توصیه ها: استفاده از template و طراحی قبل از عمل با نتایج بهتر و منطبق بر برشهای استاندارد حین عمل، همراه خواهد بود. در این راستا انجام یک کارآزمایی بالینی قویا توصیه می شود.

زمینه و هدف: فشارخون بالا شایع ترین بیماری همراه در جراحی آب مروارید است و افزایش شدید فشارخون گاهی باعث به تعویق انداختن جراحی می گردد. هدف مطالعه، ارزیابی ارتباط فشارخون قبل از عمل با تغییرات همودینامیک حین جراحی و عوارض قلبی، عروقی و مغزی بعد از جراحی آب مروارید است. روش بررسی: این مطالعه ی کوهورت آینده نگر روی 160 بیمار کاندید جراحی آب مروارید در بیمارستان خاتم الانبیای مشهد انجام شد. بیماران قبل از القای بیهوشی بر اساس میزان فشارخون به سه گروه تقسیم شدند: فشارخون طبیعی(کمتر از 140/90) 100 نفر، فشارخون بالا(140/90 تا 180/110) 30 نفر و فشارخون بحرانی(بیشتر از 180/110) 30 نفر. فشارخون و ضربان قلب بیماران قبل از ورود به اتاق عمل، قبل از بیهوشی و هر 5 دقیقه تا انتهای جراحی، بعد از ورود به ریکاوری و بعد از انتقال به بخش اندازه گیری شد. عوارض قلبی، عروقی و عصبی بعد از 24 ساعت بررسی شد. داده ها با نرم افزار SPSS ارزیابی و 0/05>P معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: تفاوت معنی داری از نظر پارامترهای دموگرافیک و همودینامیک قبل از عمل وجود نداشت. قبل از القای بیهوشی، فشارخون بیماران نسبت به بخش افزایش نشان داد که در گروه های فشارخون بالا و بحرانی مشخص تر بود(0/001=P). بعد از القای بیهوشی، فشارخون کاهش یافت که در گروه فشارخون بحرانی مشخص تر از دو گروه دیگر بود(0/001=P). ضربان قلب بیماران هم بعد از ورود به اتاق عمل افزایش یافت و بعد از القای بیهوشی به حد طبیعی رسید ولی در سه گروه، تفاوت معنی داری نداشت(0/25=P). کاهش فشارخون سیستولیک(کمتر از 90 میلی متر جیوه) در حین مطالعه و همچنین عوارض قلبی عروقی و عصبی تا 24 ساعت در سه گروه تفاوت معنی داری نداشت(به ترتیب 0/75=P و 0/08=P).   نتیجه گیری: بی ثباتی فشارخون در بیماران مبتلا به فشارخون بحرانی بیشتر بود، اما با عوارض زودرس و ناتوان کننده همراه نبود. تغییرات همودینامیک اولیه، با القای بیهوشی به سرعت کاهش و در طول جراحی کنترل گردید. باتوجه به یافته های مطالعه، بالابودن فشارخون قبل از القای بیهوشی به تنهایی برای لغو جراحی کاتاراکت کفایت نمی کند.

هدف از مطالعه حاضر مقایسه 4 روش ارزیابی درد شامل مقیاس توصیفی ساده (SDS)، مقیاس آنالوگ بصری (VAS)، مقیاس انداز­گیری درد مرکب گلاسکو (GCPS-SF) و مقیاس درد دانشگاه ملبورن (UMPS)  برای ارزیابی درد پس از عمل در سگ ­هایی که تحت عمل جراحی اوواریوهیسترکتومی قرار گرفتند، بود.  بیست و دو سگ نژاد بومی به سه گروه بلوک خط برش (Incisional, n=7)، بلوک صفحه­ عرضی شکمی (TAP, n=7) و بلوک غلاف مستقیم شکمی (RSB, n=8) تقسیم شدند.  پس از دریافت پیش ­بیهوشی با آسپرومازین (mg/kg 05/0) و مورفین (mg/kg 5/0)، بیهوشی با پروپوفول القا (mg/kg 4) و نگهداری (mg/kg/min 4/0) شد.  هر سگ به طور تصادفی یکی از روش­ های بی ­دردی را دریافت و سپس تحت عمل جراحی قرار گرفت.  بی ­دردی پس از عمل تا 6 ساعت پس از جراحی با روش­ های فوق ­الذکر بررسی شد.  نتایج نشان داد که با روش گلاسکو، امتیاز درد در ساعات 4، 5 و 6 پس از جراحی در بلوک خط برش و RSB بالاتر از زمان صفر بود.  در روش ملبورن در گروه RSB در ساعات 2، 3، 4، 5 و 6 پس از جراحی امتیاز درد بالاتر از زمان صفر بود.  در روش VAS، امتیاز درد در بلوک RSB، در ساعات 4، 5 و 6 پس از جراحی بالاتر از زمان صفر بود.  در روش SDS، امتیاز درد بلوک خطی و RSB در زمان­های 3، 4، 5 و 6 پس از جراحی نسبت به زمان صفر بالاتر بود.  نتیجه ­گیری شد که روش UMPS می ­تواند درد را زودتر و با حساسیت بیشتری نسبت به سه روش دیگر نشان داد.  برای اثبات نتایج نیاز به مطالعات بیش­تر است.

1زمینه و هدف: عمل های جراحی باریاتریک یکی از موثرترین روش ها برای درمان چاقی های مفرط است. عدم کاهش وزن مناسب و یا بازگشت وزن در بیماران یکی از چالش های بعد از جراحی است که ممکن است با اختلالات خوردن بعد از عمل ارتباط داشته باشد. این مطالعه به منظور ارزیابی شیوع اختلال زیاده خوری (Binge eating: BE) بعد از عمل جراحی باریاتریک در شهر گرگان انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی 133 بیمار (میانگین سنی 9.78±42.65 سال) که از سال 1392 لغایت 1398 برای درمان چاقی به بیمارستان دکتر موسوی شهرستان گرگان مراجعه نموده و توسط یک جراح تحت عمل جراحی باریاتریک  قرار گرفته بودند؛ انجام شد. طی تماس تلفنی از بیماران برای مصاحبه، معاینه و تکمیل پرسشنامه دعوت به عمل آمد. پس از کسب رضایت آگاهانه، قد و وزن فعلی افراد به روش استاندارد اندازه گیری و پرسشنامه اختلال زیاده خوری تکمیل شد. متغیرهای نوع عمل جراحی، قد و وزن قبل از عمل از پرونده بیمار استخراج و ثبت گردید. شیوع اختلال زیاده خوری در بیماران جراحی شده در دو گروه با و بدون بازگشت وزن مقایسه گردید. یافته ها: تعداد 44 نفر (33.1%) بازگشت وزن داشتند. اختلال BE متوسط یا شدید در 59 نفر (44.4%) تعیین شد. شیوع این اختلال در بیماران دارای بازگشت وزن به طور معنی داری بیشتر از بیماران بدون بازگشت وزن بود (P<0.05). شانس بازگشت وزن در افراد دارای اختلال BE متوسط و شدید به ترتیب 3.7 و 3.9 برابر افراد بدون اختلال BE بود. ارتباط آماری معنی داری بین متغیرهای جنس، تحصیلات، شغل و وضعیت تاهل با BE مشاهده نشد؛ اما در بین افراد دارای بازگشت وزن، شغل خانه داری با این اختلال ارتباط آماری معنی داری داشت (P<0.05). نتیجه گیری: اختلال زیاده خوری به عنوان عاملی موثر در بازگشت وزن بیماران در سال های پس از جراحی به ویژه در افراد خانه دار مطرح است.