نتایج جستجو

187

نتیجه یافت شد

مرتبط ترین ها

اعمال فیلتر

به روزترین ها

اعمال فیلتر

پربازدید ترین ها

اعمال فیلتر

پر دانلودترین‌ها

اعمال فیلتر

پر استنادترین‌ها

اعمال فیلتر

تعداد صفحات

19

انتقال به صفحه



فیلترها/جستجو در نتایج    

فیلترها

سال

بانک‌ها



گروه تخصصی







متن کامل


مرکز اطلاعات علمی SID1
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1385
  • دوره: 

    19
  • شماره: 

    3(پی آیند 73) در منابع طبیعی
  • صفحه شروع: 

    42
  • صفحه پایان: 

    48
تعامل: 
  • استنادات: 

    1
  • بازدید: 

    366
  • دانلود: 

    198
چکیده: 

در این تحقیق مکانیسم های مقاومت به شوری در گونه مرتعی Atriplex Verrucifera که بومی ایران و دارای ارزش غذایی بالایی برای دامها است در مرحله رشد رویشی مورد بررسی قرار گرفت. بذرهای این گیاه در اتاق رشد و در دمای 2± 25 درجه سانتی گراد و تناوب نوری 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی کشت شد. برای تعیین مکانیسم های مقاومت به شوری در مرحله رشد تیمارهای 0، 100، 200، 300 و 400 میلی مولار NaCl اعمال گردید. طرح مورد استفاده در این آزمایش طرح کاملا تصادفی با 5 تیمار و 4 تکرار بود. برای جلوگیری از شوک اسمزی، تیمارها به تدریج اعمال گردیدند، بعد از گذشت 21 روز از زمان اعمال آخرین تیمار شوری، گیاهان برداشت شدند. نتایج نشان داد با افزایش شوری تا غلظت 200 میلی مولار NaCl، محتوای نسبی آب بافت ها (RWC) و کارایی مصرف آب ( WUE) افزایش و در مقابل پتانسیل آب برگ کاهش یافت. این گیاه با سنتز ترکیب های سازگار نظیر گلیسین بتایین، پرولین، قندهای محلول، و دفع نمک از کرک های سطح برگ2 به عنوان مکانیسم های مقاومت به شوری جهت تنظیم اسمزی استفاده می نماید، هر چند در سطوح شوری تا 200 میلی مولار نمک، نیازی به تولید محلول های سازگار نبود. همچنین بیشترین رشد و تولید در سطوح شوری تا 200 میلی مولار NaCl بدست آمد که بیانگر نیاز این گیاه به محیط های شور می باشد. احتمالا بتوان آن را یک هالوفیت اجباری 2 به شمار آورد.

آمار یکساله:  

بازدید 366

دانلود 198 استناد 1 مرجع 1
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1385
  • دوره: 

    13
  • شماره: 

    4 (پیاپی 25)
  • صفحه شروع: 

    402
  • صفحه پایان: 

    409
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    117
  • دانلود: 

    77
چکیده: 

در این تحقیق مقاومت به شوری و ویژگیهای فیزیولوژیکی اکوتیپ های گونه Atriplex Verrucifera در عرصه های طبیعی در مراتع تبریز، قزوین و اراک مورد بررسی قرار گرفت. این گونه به علت داشتن فرم بوته ای، مقاومت به شوری، درصد پروتیین مناسب، یکی از گیاهان بومی و با ارزش مراتع شور است، این خصوصیات سبب گردیده تا در طرحهای احیا و اصلاح مراتع مورد استفاده قرار گیرد. هدف از اجرای این بررسی، شناخت تغییرات پارامترهای فیزیولوژیکی مقاومت به شوری اکوتیپ های این گونه در مراتع مناطق شور است. از رویشگاه طبیعی گونه Atriplex Verrucifera نمونه هایی از خاک و گیاه از سه منطقه تبریز، اراک و قزوین جمع آوری و در آزمایشگاه آنالیز شدند. در این آزمایش از طرح کاملا تصادفی با 3 تیمار (تبریز، اراک و قزوین) و 4 تکرار استفاده شد. پارامترهای مورد بررسی عبارت بودند از تغییرات محتوی نسبی آب برگ، پتانسیل آب برگ، گلیسین بتایین، پرولین، قندهای محلول، نشاسته، سدیم، کلر، پتاسیم، منگنز، کلسیم، اسیدیته خاک، هدایت الکتریکی،‌ بافت خاک، کربنات و بیکربنات. بر اساس نتایج بدست آمده تغییرات پارامترهای مقاومت به شوری از جمله گلیسین بتایین، پرولین، قندهای محلول، محتوای نسبی آب برگ، پتانسیل آبی، هدایت الکتریکی، اسیدیته، کاتیونها و آنیونهای خاک در اکوتیپ های مورد بررسی معنی دار بود، همچنین در این پژوهش پارامترهای مقاومت به شوری در اکوتیپ های مختلف بسته به شرایط اقلیمی و عوامل فیزیکی و شیمیایی خاک تغییر می یابند. نتایج نشان داد که اکوتیپ تبریز در مقایسه با سایر اکوتیپ ها دارای مقاومت به شوری بیشتری بود.

آمار یکساله:  

بازدید 117

دانلود 77 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1394
  • دوره: 

    28
  • شماره: 

    1
  • صفحه شروع: 

    153
  • صفحه پایان: 

    163
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    129
  • دانلود: 

    75
چکیده: 

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

آمار یکساله:  

بازدید 129

دانلود 75 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1392
  • دوره: 

    0
  • شماره: 

    1
تعامل: 
  • بازدید: 

    54
  • دانلود: 

    8
کلیدواژه: 
چکیده: 

با توجه به اهمیت این موضوع که در بررسی های تنش شوری فقط یک یا دو نوع نمک برای نتیجه گیری در مورد دامنه بردباری گونه های گیاهی کافی نمیباشد و اینکه متاسفانه در اکثر مطالعات بر اساس یک یا دو نوع نمک قضاوت میشود....

آمار یکساله:  

بازدید 54

دانلود 8
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1383
  • دوره: 

    12
  • شماره: 

    4
  • صفحه شروع: 

    419
  • صفحه پایان: 

    432
تعامل: 
  • استنادات: 

    7
  • بازدید: 

    116
  • دانلود: 

    50
چکیده: 

Atriplex Verrucifera بومی ایران و دارای ارزش غذایی بالایی برای دامهاست. در این تحقیق اثرات تنش شوری در مرحله جوانه زنی، استقرار گیاهچه و محتوای پرولین در این گونه مرتعی مورد بررسی قرار گرفت. بذرهای این گیاه در اتاق رشد و در دمای 25±2 درجه سانتیگراد و تناوب نوری 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی کشت شدند.تیمارهای 0، 100، 200، 300 و 400 میلی مولار NaCl در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تکرار مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد که با افزایش غلظت شوری جوانه زنی کاهش یافت. افزایش شوری تا غلظت 200 میلی مولار NaCl موجب افزایش طول ساقه چه و کاهش طول ریشه چه گردید. در این گونه وزن تر و خشک گیاهچه در سطوح شوری تا 300 میلی مولار NaCl بالاتر از شاهد بود. همچنین آثار اسمزی و سمیت یونی شوری در مرحله جوانه زنی مشهود بود، هر چند پس از جوانه زنی و در مرحله دانه رست نیاز به مقداری نمک داشت.دستاوردهای این تحقیق بیانگر نیاز این گیاه به محیط های شور است که از نشانه های یک هالوفیت اجباری بشمار می آید. همچنین این گونه با سنتز ترکیبهای سازگار نظیر پرولین در تیمارهای شوری بیشتر از 200 میلی مولار برای تنظیم اسمزی استفاده می نماید.

آمار یکساله:  

بازدید 116

دانلود 50 استناد 7 مرجع 1
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1385
  • دوره: 

    14
  • شماره: 

    4 (پیاپی 26)
  • صفحه شروع: 

    241
  • صفحه پایان: 

    250
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    255
  • دانلود: 

    114
چکیده: 

در این پژوهش سازگاری گونه های مختلف Atriplex به شوری های متفاوت در حومه شهر زاهدان در سال 1382 مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش در قالب طرح کرت های خرد شده بر پایه بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار به اجرا درآمد. عامل اصلی شامل سه سطح شوری 14، 12 و 9 دسی زیمنس بر متر و عامل فرعی گونه های مختلف Atriplex شامل A.lentiformis،‌ A.cansecens، A.Verrucifera و A.leucoclada بود. برای تعیین کیفیت علوفه از معیارهای درصد پروتئین، خاکستر، سدیم، پتاسیم، کلر، کلسیم و منیزیم استفاده شد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس و عملکرد محصول (اندام هوایی) و تجزیه آزمایشگاهی نشان داد که بیشترین عملکرد ماده خشک در بوته به گونه 126.29) A. leucoclada گرم در هر بوته) تعلق داشت. همچنین حداکثر درصد پروتئین (3.82)، پتاسیم (1.991) و کلر (6.157) در گونه A. cansecens مشاهده گردید. بیشترین میزان خاکستر (%29.172) (Ash)، درصد سدیم (6.052) و درصد منیزیم (1.402) را رقم A. Verrucifera دارا بود. حداکثر درصد کلسیم (0.517) در گونه A. lentiformis مشاهده گردید. از میان گونه های فوق احتمالا گونه A. leucoclada بیشترین تحمل را در مقابل تنش شوری در شرایط آب و هوایی زاهدان نشان داد.

آمار یکساله:  

بازدید 255

دانلود 114 استناد 0 مرجع 3
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1383
  • دوره: 

    11
  • شماره: 

    4
  • صفحه شروع: 

    425
  • صفحه پایان: 

    447
تعامل: 
  • استنادات: 

    2
  • بازدید: 

    659
  • دانلود: 

    139
چکیده: 

به منظور بررسی اثر شوری خاک و نوع نمک بر استقرار اولیه و رشد گیاهان شورپشند نظیر Atriplex canescens و Halimion Verrucifera و Camphorosma monspeliacum، تحقیقی در شرایط گلدانی انجام گرفت. طرح آزمایشی مورد استفاده طرح کرتهای دوبار خرد شده در چهار تکرار بود. تیمار میزان شوری خاک با شش سطح 5 (به عنوان شاهد)، 15، 30، 45، 60 و 75 دسی زیمنس بر متر به لحاظ اهمیت بیشتر در کرتهای فرعی تر و نوع نمک شامل نمک کلرور و سولفات در کرتهای اصلی قرار داده شد. پس از یک دوره رویش گیاه، وزن خشک اندامهای هوایی اندازه گیری و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که نوع نمک خاک اثرات معنی داری را روی تولید دارد، به طوری که عملکرد برای هر سه گونه در نمک سولفات بیشتر از عملکرد در تیمارهای نمک کلرور بود. در واقع اثر سوء نمکهای کلرور روی تولید بیشتر از نمکهای سولفات است و اثر متقابل نوع گیاه و نوع نمک در (p>%1) با آزمون دانکن بسیار معنی دار بود. افزایش درجه شوری خاک اثر معنی داری را روی عملکرد سه گونه نشان داد و از آنجایی که واکنش گیاه به شوری می تواند به طور نسبی با میزان تولید، به عنوان یک تابع وابسته به شوری مورد بررسی قرار گیرد، برای تعیین رابطه مناسب اثرات شوری خاک روی تولید هر یک از گونه ها، با توجه به نوع نمک، برازنده ترین رابطه از میان مدلهای ریاضی با در نظر گرفتن ضریب تبیین (r2) و معنی دار شدن این ضرایب در سطح 5%، انتخاب گردید و مشخص شد که تغییرات عمده در واکنش گیاه به شوری به صورت نمایی می باشد.

آمار یکساله:  

بازدید 659

دانلود 139 استناد 2 مرجع 9
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1393
  • دوره: 

    21
  • شماره: 

    2
  • صفحه شروع: 

    283
  • صفحه پایان: 

    294
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    154
  • دانلود: 

    89
چکیده: 

اصلاح و احیاء مراتع تحت تاثیر شوری و قلیائیت، به دلیل شرایط خاص حاکم بر این گونه اکوسیستم ها، در اولویت کاری مسوولان اجرایی کشور قرار گرفته است. قدم اول در این امر شناسایی گونه های گیاهی مناسب با تاکید بر گونه های بومی، برای این مناطق می باشد، به طوری که ضمن استقرار مناسب، استعداد رشد و تولید را در شرایط عرصه مورد نظر داشته باشند، بنابراین در این تحقیق سازگاری چهار گونه گیاهی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار در کویر میقان اراک برای مدت سه سال انجام گردید. منطقه مورد مطالعه دارای متوسط میزان بارندگی 327 میلی متر، بافت خاک سنگین و از نوع لوم- سیلتی- رسی، میزان شوری خاک بین 2.1-7.1 میلی موس بر سانتی متر و ارتفاع سطح آب زیرزمینی بیش از سه متر بود. روش کشت گونه های گیاهی به روش کشت نهال گلدانی و به فاصله 2.5متر از یکدیگر در اواسط آبان ماه انجام شد. صفات مورد بررسی شامل میزان استقرار، درصد پوشش گیاهی، شادابی، تولید علوفه و میزان خوشخوراکی گونه بود. نتایج نشان داد که تمامی گونه ها از استقرار خوبی برخوردار بودند و اختلاف معنی داری بین آنها از نظر صفاتی مانند درصد پوشش گیاهی، شادابی و تولید علوفه وجود داشت. بیشترین مقدار پوشش گیاهی مربوط به گونه Atriplex canescens و کمترین آن، متعلق به Atriplex leucoclada بود. بیشترین میزان تولید علوفه در گیاه Halimion Verrucifera و بیشترین میزان شادابی در گیاه A. canescens مشاهد گردید. نتایج حاصل از تعیین میزان خوشخوراکی گونه ها به روش باقی مانده علوفه به روش کافه تریا نشان داد که اختلاف معنی داری بین میزان مصرف علوفه در گونه های مورد مطالعه وجود داشت، به طوری که گیاه H. Verrucifera بیشترین و گیاه Camphorosma monspeliacum کمترین میزان مصرف علوفه را داشتند. به طور کلی گیاه H. Verrucifera که یک گونه بومی در منطقه می باشد، نسبت به سایر گونه های مورد مطالعه از نظر تولید علوفه و میزان خوشخوراکی برتری نشان داد، بنابراین کشت این گونه در منطقه توصیه می شود.

آمار یکساله:  

بازدید 154

دانلود 89 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1397
  • دوره: 

    7
  • شماره: 

    20
  • صفحه شروع: 

    1
  • صفحه پایان: 

    12
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    95
  • دانلود: 

    34
چکیده: 

در تحقیق حاضر، تأثیر پوشش لکه ای و پایه های منفرد هالوفیت دریاچه ی ارومیه به عنوان زیستگاه خرد بر خصوصیات خاک ارزیابی شد. بدین منظور، در تیپ گیاهی Halocnemum strobilaceum-Atriplex Verruciferaکه معرف سطح وسیعی از چراگاه های شور اطراف دریاچه ی ارومیه است، لکه های گیاهی در امتداد دو ترانسکت 150 متری که موازی با گرادیان شوری استقرار داشتند، انتخاب و فواصل بین آن ها، به عنوان فضای بین لکه ای درنظر گرفته شد. نمونه های خاک از داخل لکه ها و فضای بین لکه ای از عمق سطحی خاک با سه تکرار، برداشت شد. در هر یک از لکه ها، ویژگی های مورفولوژیکی گونه های Halocnemum strobilaceum و Atriplex Verrucifera شامل قطر بزرگ تاج، قطر کوچک تاج، ارتفاع پایه، قطر یقه و تعداد جست با سه تکرار اندازه گیری و مقدار انباشت یون ها (عناصر) در اندام های هوایی آن ها تعیین گردید. با کاربرد آزمون t مستقل، مقادیر پارامترهای اندازه گیری شده بین لکه ها و فضای بین لکه ها و همچنین میانگین ذخیره ی عناصر در بیوماس هوایی بین دو گونه مقایسه شد. نتایج نشان داد حضور Atriplex Verrucifera تأثیر معنی داری در افزایش عنصر نیتروژن در داخل لکه ها دارد ولی در خصوص هدایت الکتریکی و یون سدیم، افزایش در خارج لکه ها را نشان می دهد. برای سایر عناصر، اختلاف معنی داری بین داخل و خارج لکه ها مشاهده نگردید. در مورد گونه ی strobilaceum Halocnemum، برای هیچ عنصری، اختلاف معنی داری بین داخل و خارج لکه های گیاهی وجود نداشت. همچنین مشاهده گردید مقدار یون منیزیم در خارج لکه ها، بیشتر از داخل آن ها بود ولی مقادیر کلسیم، سدیم و کلر داخل لکه ها، بیشتر از خارج لکه بود. نتایج تجزیه ی عناصر مورد بررسی در بیوماس هوایی گونه ها، نشان داد در میزان عناصر سدیم، پتاسیم و منیزیم موجود در اندام های هوایی دو گونه، اختلاف معنی داری وجود دارد ولی برای سایر عناصر، اختلاف معنی داری مشاهده نشد. نظر به اینکه عنصر سدیم، بارزترین عنصر تعیین شاخص شوری می باشد و ذخیره ی این یون درstrobilaceum Halocnemum بیشتر از Atriplex Verrucifera می باشد، لذا می توان strobilaceum Halocnemum را به عنوان گونه ی با قابلیت بالای نمک پالایی معرفی کرد.

آمار یکساله:  

بازدید 95

دانلود 34 استناد 0 مرجع 0
اطلاعات دوره: 
  • سال: 

    1394
  • دوره: 

    4
  • شماره: 

    8
  • صفحه شروع: 

    45
  • صفحه پایان: 

    56
تعامل: 
  • استنادات: 

    0
  • بازدید: 

    120
  • دانلود: 

    80
چکیده: 

این تحقیق به منظور بررسی مغناطیسی کردن آب شور، آب معمولی و بذر بر خصوصیات جوانه زنی گونه ی آتریپلکس در آزمایشگاه دانشگاه یاسوج سال1390 در قالب فاکتوریل بر پایه طرح کاملأ تصادفی اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل فاکتور آب مغناطیسی در پنج سطح (صفر، 2.5، 5، 7.5 و 10 کیلوگوس)، شوری در چهارسطح (صفر، 100، 200 و 400 میلی مولار کلرید سدیم و کلرید کلسیم به نسبت یک به یک) و دو نوع بذر (مغناطیس شده و بدون مغناطیس) با چهار تکرار انجام شد. نتایج تجزیه واریانس نشان داد در اکثر صفت اختلاف معنی دار در سطح یک درصد وجود دارد، و برای وزن گیاهچه درسطح 5 درصد اختلاف معنی دار است. به طوری که شدت میدان مغناطیسی 7.5 کیلوگوس بیشترین اثر را بر آب شور داشت و افزایش اندازه پارامترهای اندازه گیری شده را نشان داد. تاثیر متقابل شوری و بذر مغناطیسی بر خصوصیات سرعت جوانه زنی و وزن گیاهچه و بنیه بذر اثر معنی داری مشاهده شد. در بین تیمارهای مغناطیس شده بر بذور، سطح شدت 7.5 کیلوگوس نسبت به دیگر تیمارها عملکرد بهتری را از خود نشان داد. تاثیر متقابل آب و بذر مغناطیسی در گونه آترپیلکس در اکثر صفات مورد مطالعه، در سطح یک درصد معنی دار بود. در کل می توان بهترین تیمار را از نظر تاثیر بهتر بر پارامترهای اندازه گیری شده، تیمار مغناطیس با سطح شدت 7.5 کیلوگوس دانست.

آمار یکساله:  

بازدید 120

دانلود 80 استناد 0 مرجع 0

تبلیغات

مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
مرکز اطلاعات علمی SID
litScript