مقدمه: شکستگی دیستال رادیوس شایع ترین شکستگی در زنان یایسه مسن می باشد و احتمال وقوع در 15% است. شواهد موجود نشان می دهد که بین اوستئوپروز و شکستگی دیستال رادیوس ارتباط وجود دارد. اوستئوپروز را با انجام تست تراکم استخوان مرکزی (مهره و هیپ) به روش «دگزا» می توان تشخیص داد. پایین بودن تراکم مهره یا هیپ زنگ خطر مهمی برای احتمال شکستگی های مهره ها، انحراف ستون مهره ها و شکستگی های هیپ در آینده نزدیک می باشد. در حال حاضر بررسی های لازم برای تشخیص اوستئوپروز در زنان مسن دچار شکستگی دیستال رادیوس به طور روتین انجام نمی شود. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط شکستگی دیستال رادیوس با تراکم استخوان در هیپ و مهره و بررسی احتمال نیاز به غربال گری برای اوستئوپروز در زنان مسن مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه آینده نگر در بیمارستان امام رضا (ع) در یک دوره دو ساله بین سال های 1383 و 1384 در مشهد انجام شد. 104 زن (با سن متوسط 66.9 سال) مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس با تست تراکم استخوان مورد مطالعه قرار گرفتند. برای کسانی که اوستئوپروز تشخیص داده شد، داروی فسفونامید تجویز گردید و دو سال پس از درمان مجددا تست تراکم استخوان انجام شد.یافته ها: در 87 (83.65%) بیمار میانگین نمره t مهره 1.06±2.10- بود و ضعف استخوانی وجود داشت، به طوری که اوستئوپروز در 46 مورد (44.23%) و اوستئوپنی در 41 بیمار (39.42%) دیده شد و 17 مورد (16.23%) استخوان طبیعی داشتند. در 46 بیمار تحت درمان، تراکم استخوان، میانگین نمره t مهره در شروع درمان 0.23±2.88-، و بعد از دو سال 0.32±2.55- بود (p<0.01).نتیجه گیری: از آنجا که حدود نیمی از زنان بالای 55 سال مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس اوستئوپروز در هیپ داشتند انجام تست های تشخیصی برای اوستئوپروز به صورت روتین در بین در این گروه از بیماران توصیه می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: عوارض استخوانی در مبتلایان به تالاسمی، ناشی از آنمی مزمن و پرکاری و افزایش حجم مغز استخوان و همچنین عوامل ناشی از درمان از جمله مصرف دسفرال است. امروزه در کشورهای پیشرفته به علت درمان های کافی و منظم، از شدت دفرمیتی های استخوانی بیماران، کاسته شده است. مطالعه حاضر به منظور بررسی نوع و شدت ضایعات استخوانی در بیماران مبتلا به تالاسمی مراجعه کننده به بیمارستان بوعلی سینا ساری، انجام شده است. مواد و روشها: مبتلایان به تالاسمی که دارای یکی از شکایات درد، شکستگی استخوانی یا دفرمیتی بودند، انتخاب شدند. پس از توضیح طرح، از بیمار یا والدین آنها کسب رضایت شد و از هر بیمار، رادیوگرافی های لازم تهیه گردید. سن استخوانی بیماران، بر اساس استاندارد Greulish-pile تعیین شد.یافته ها: در این مطالعه 60 بیمار که 40% مونث و 60% مذکر بودند، شرکت داشتند. سن بیماران 15±6 سال بود. پنجاه و سه درصد از درد استخوانی شکایت داشتند. در 45%، سابقه شکستگی وجود داشت و 20%، دچار دفرمیتی واضح در صورت بودند. با بررسی کلیشه های رادیوگرافی در 100 درصد بیماران، اوستئوپروز دیده شد. علایم ناشی از مسمومیت دسفرال، در 13 درصد بیماران وجود داشت. بین علایم مسمومیت و مدت مصرف بالای 2 سال، رابطه وجود داشت(P<0.05) . ضایعات استخوانی متعدد دیگری نیز در استخوان ها مشاهده شد.استنتاج: عوارض استخوانی و از جمله اوستئوپروز در بیماران ما شایع است. دفرمیتی های استخوانی به وفور دیده می شود که می تواند نشان دهنده درمان و ترانسفوزیون ناکافی در این بیماران باشد. احتمال مسمومیت با دسفرال نیز باید مدنظر گرفته شود.