مقاله مقاله نشریه

مشخصات مقاله

video

sound

نسخه انگلیسی

بازدید:

273

دانلود:

83

استناد:

اطلاعات مقاله نشریه

عنوان

بررسی اثر هارمان، نورهارمان و هارمین بر رفتار به خود پیچی (Writhing) شکمی القا شده با اسید استیک در موش

صفحات

 صفحه شروع 29 | صفحه پایان 37

چکیده

 مقدمه: هارمان, نورهارمان و هارمین آلکالوئیدهای بتاکربولینی خانواده گیاه اسپند (پگانوم هارمالا, زیگوفیلاسه) هستند. آلکالوئیدهای بتاکربولینی به جایگاه بنزودیازپینی گیرنده های GABAA به عنوان آگونیست های معکوس متصل می شوند و مسیرهای اوپیوئیدی دستگاه عصبی مرکزی را تحریک می کنند. این آلکالوئیدها فعالیت آنزیم های سیکلواکسیژناز و لیپواکسیژناز را نیز مهار می کنند. شاید بتاکربولین ها بتوانند درد به خود پیچی شکمی ناشی از تزریق داخل صفاقی اسید استیک در موش ها را کاهش دهند.هدف: ارزیابی تجویز حاد هارمان, نورهارمان و هارمین بر پاسخ به خود پیچی شکمی ناشی از اسید استیک.مواد و روش ها: همة آزمایش ها بر موش های نر نژاد Balb/C (20 الی 25 گرم) با تزریق داخل صفاقی اسید استیک 0.6 درصد برای ایجاد رفتار به خودپیچی شکمی در موش ها انجام شد. این رفتار به روش مشاهده به مدت 30 دقیقه ثبت می شد. کاهش شمارش رفتار به خود پیچی شکمی با این داروها نشان دهنده اثر ضد درد بود. داروها در سمت های مخالف صفاق تزریق می شدند تا از هرگونه تداخل فیزیکی شیمیایی بین آنها جلوگیری شود.نتایج: تزریق داخل صفاقی هارمان (5 الی 20 میلی گرم/کیلوگرم, 6 الی 9 موش در هر گروه), نورهارمان (5 الی 15 میلی گرم/کیلوگرم, 8 الی 9 موش در هر گروه) و هارمین (10 و 15 میلی گرم/کیلوگرم, 8 الی 9 موش در هر گروه) به طور معنی دار رفتار به خودپیچی شکمی القا شده توسط اسید استیک را کاهش داد. اثر مهاری هارمان, نورهارمان و هارمین توسط فلومازنیل (2 میلی گرم/کیلوگرم, داخل صفاقی) آنتاگونیزه شد.نتیجه گیری: اثر مهاری هارمان, نورهارمان و هارمین بر پاسخ به خود پیچی شکمی ممکن است از طریق مکانیسم های آگونیستی معکوس در سطح گیرنده های بنزودیازپینی واسطه گری شود.

استنادها

  • ثبت نشده است.
  • ارجاعات

  • ثبت نشده است.
  • مقالات مرتبط نشریه ای

    مقالات مرتبط همایشی

  • ثبت نشده است.
  • طرح های مرتبط

  • ثبت نشده است.